Waarom Mantelzorgelijk?

Een nieuwe blogsite opzetten – over een onderwerp dat (hopelijk nog even) ver van je eigen bed staat. Waarom doe je zoiets? In mijn geval is dat, omdat mantelzorgen me raakt. Niemand zorgt voor niemand. En is het niet nu meteen, dan over een poosje. Je partner,  je ouders, je buren… Er komt een dag dat je voor ze klaar moet staan. En dan sta je er ook.

Er is nog iets. Tot vandaag bestaat maar heel weinig platform voor de individuele verhalen van mantelzorgers. Hoe kan dat nou? De eigen beleving is toch voor veel mantelzorgers het uitgangspunt? Toch gaat het op internet vooral over de ‘professionele benadering’.  

Mantelzorgelijk.nl is voor mij een uitdaging én een opdracht, zowel persoonlijk als professioneel.

m&bMarjolijn en ik zijn vriendinnen – en partners in het bloggen. Marjolijn heeft sinds een jaar of twee te maken met mantelzorg, haar vader is dementerend en zijn situatie is de afgelopen maanden sterk verslechterd. Zelf ben ik mantelzorger in spé – voor mijn moeder (ze woont om de hoek en is vooralsnog in goede gezondheid). Ik denk dat die persoonlijke betrokkenheid ons aan het denken heeft gezet. We willen ons inzetten voor mantelzorgers – en wel op een manier waar we zelf goed in zijn. Door te schrijven, te netwerken, te delen en verbinden.

Waarom dan geen persoonlijke blog, maar een openbare site genaamd mantelzorgelijk.nl? Omdat er, naast alle professionele sites voor mantelzorgers (denk mezzo) gewoonweg te weinig plek op Nederlandstalig internet bestaat waarop mantelzorgers hun eigen ervaringen uitwisselen en verhalen van lotgenoten kunnen lezen. Wij vinden dat er een blogsite moet zijn, waarop mensen die voor anderen zorgen, elkaars belevenissen, zorgen en vragen kunnen lezen, elkaar kunnen vinden en elkaars blogs kunnen volgen.

We willen met deze site een persoonlijke plek creëren waar mensen zich thuis voelen, in plaats van een professionele ‘hulpverleners’-hangout.

Marjolijn en ik willen – naast het delen van onze eigen verhalen én een vergaarbak voor kennis opbouwen – vooral een blogsite maken waarop veel verschillende mensen, denkbeelden en ervaringen een plek krijgen. Mantelzorgelijk.nl staat zoals je ziet nog in de kinderschoenen, we zijn nog niet eens echt ‘online’ en aan het delen. Maar het is ons doel om in de komende weken een mooi begin te maken en komend jaar door te groeien naar een verzamelplek voor allerlei mensen die te maken hebben met mantelzorg – en wel vanuit persoonlijk perspectief.

Doe je mee? Deel deze site dan met je vrienden en kennissen, die voor iemand zorgen. Want mantelzorgen doe je zelf, maar ook samen.

Dag van de Mantelzorg

Vandaag is de Dag van de Mantelzorg – en wij hebben een kadootje. Mantelzorgelijk.nl is een nieuwe website vol ervaringen, gevoelens en verhalen van mantelzorgers.

Waarom deze site? Omdat over zes weken de nieuwe WMO ingaat en we geen keuzes meer hebben. Mantelzorgers lopen nu al op hun tenen, maar over een paar weken is het voor iedereen gedaan.

Niet dat er iets mis is met hulp bieden aan een ander! Mantelzorgen doe je met liefde en vanzelfsprekendheid. Maar over een paar weken gaat in het Nederlandse zorgsysteem zo’n beetje alles op de schop. En ons mantelzorgers staat een hele zware taak te wachten. Want alle extra hulp, die wat zo vanzelfsprekend was als je hem nodig had, is wegbezuinigd. We gaan van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij – en dat is echt hele andere koek!

Iedereen is straks wel mantelzorger voor iemand. Daarmee krijgen we er allemaal steeds meer taken bij. En het is best lastig om als  als mantelzorger steun te vinden! Er bestaan wel instanties, maar die zijn met name met officiële aspecten bezig.

Vandaag, op de dag van de mantelzorger, presenteren wij mantelzorgelijk.nl. Hier heb je niet alleen op de dag van de mantelzorger iets aan, maar het hele jaar rond.

6621LRzwWe werken samen met vele gastbloggers, die vertellen over hun eigen leven en ervaringen. Denk aan de zorg voor demente ouders, chronisch zieken, gehandicapte kinderen, verslaafde familieleden, of dierbaren met psychische aandoeningen.

We delen nieuwsfeiten en bieden een platform dat niet gekleurd is. Mantelzorgelijk is een site waar je terecht kunt met vragen, onzekerheden of puur omdat je iets met gelijkgestemden wilt delen, zodat je leven misschien iets minder ‘ Mantelzorgelijk ‘ wordt. Want mantelzorgen, dat doe je niet, alleen maar samen!

Benieuwd? Neem dan een kijkje op www.mantelzorgelijk.nl en doe mee!

Lieve groet,

Claudia, Marjolijn en Barbara

#DvdM14

Bloederige hobby

Mijn dochter heeft een eigen willetje. Vastberaden is ze, best leuk om dat te zien. Soms denk ik ook: ‘Wat is dat kind toch stronteigenwijs.’ Zo weigerde ze een half jaar pertinent om te fietsen omdat ze het eng vond. Maar de zijwieltjes mochten ook niet terug – dat was niet stoer.

Een impasse, die vorige week abrupt werd beëindigd. Dochterlief had ontdekt dat een vriendinnetje in de zomer had leren fietsen. Nu wilde zij ook, liever gisteren dan vandaag.

In een halve middag leerde ze opstappen, wegrijden (flink doortrappen!) en een beetje balans houden. De basics van het remmen heb ik haar ook nog laten zien, maar daar had ze geen tijd meer voor. “Ik wil niet stoppen, mam, ik wil fietsen!”

En weg was ze. Met kloppend hart (een mix van enorme trots en moederlijke bezorgdheid) keek ik mijn kleuter na, die in steeds grotere cirkels over de parkeerplaats slingerde.

IMG_5042

Na een minuut lag ze op de grond, met een schaafwond op haar knie. Verontwaardigd begon ze te huilen. “Nee mop, je hoeft niet te huilen – vallen hoort er helemaal bij als je leert fietsen,” beweerde ik. En tot mijn verbazing knikte ze. Zwijgend stapte ze weer op. Vijf minuten later reed ze op volle vaart de heg in. Grote kras op haar wang. “Gaat het, liefje?” “Geeft niet.”

Inmiddels fietst ze (nog steeds erg wiebelig) door het hele dorp. Haar fiets loopt aan en ratelt, zo vaak is hij op de grond gekletterd. En mijn kind is qua uiterlijk veranderd van een zoet prinsesje in een aangeslagen prijsvechter. Overal blauwe plekken, schaafwonden, tand door de lip.

Van de week (ze had net een stukje van haar melktand gebroken) zei ik: nu is het genoeg. Je moet eerst goed leren remmen, anders mag je er niet meer op. Waarop zij: “Nee mam, remmen is niet leuk. Ik doe liever mijn voeten in de lucht.” Ik was onverbiddelijk. Zuchtend liet ze me zien dat ze bést snapt hoe de terugtraprem werkt, om daarna weer gevaarlijk zwabberend verder te rijden.

“Fietsen is het allerleukste wat er bestaat,” vertelde ze mij dit weekend. We hadden een tochtje gemaakt, samen op de fiets, naar een hele verre plek. Eentje die ze zelf had uitgezocht. “Eerst fietsen. Dan filmpjes kijken. Dan schommelen. Dan knippen.”

Ik heb een nieuwe rol pleisters gekocht.

3 minuten, 500 jaar, eeuwig mooi

500-womenDit waanzinnige filmpje, gemaakt door Philip Scott Johnson, duurt nog geen drie minuten. In die tijd luister je niet alleen naar een prachtige cello suite van Bach, gespeeld door de onvolprezen Yo Yo Ma. Je kijkt ook naar een compilatie van 90 schilderijen – portretten van vrouwen, gemaakt tussen 1250 en 1950.

(De volledige lijst van kunstwerken vind je hier: 500 years of women in paintings list.)

Fascinerend, hoe ons beeld van vrouwen en schoonheid in de afgelopen eeuwen is veranderd. Maar ook welke punten in het gezicht van een vrouw (ogen, haren) eeuwigheidswaarde lijken te hebben.

Pak die drie minuten van je dag en droom even mee. Mooidus!

500 Years of Female Portraits in Western Art from Philip Scott Johnson on Vimeo.

Alles wordt anders… Of niet?

Zomervakantie. Tijd om na te denken over alles waar je normaal gesproken niet aan toe komt. Voor mij was het niet anders. In de zomervakantie had ik eindelijk tijd voor ontspanning, en had ik de mogelijkheid om een paar dingen op een rijtje te zetten.

En voor je het weet is het weer voorbij. Je werk is weer gestart, de kinderen gaan weer naar school, je ritme is weer even dwingend als altijd. Wat blijft er dan over van je inzichten? Je plannen en goede voornemens?

Laat ik het even dicht bij mezelf houden. Ik heb in de zomer een paar fijne plannen gemaakt voor mijn werk in de komende maanden. Naast intensieve taaltrainingen voor bedrijven en professionals ga ik me richten op de opbouw van mijn nieuwe project, Netwerkbouwers.

Netwerkbouwers, mijn social media bedrijf met partner Marjolijn Bruurs, richt zich op zelfstandige professionals en ondernemers die hulp zoeken bij hun social media en online communicatie. Wij bieden training én heldere dienstverlening – maatwerk voor mensen die weten hoe belangrijk het is om je online zichtbaarheid te vergroten, maar er niet de tijd voor kunnen of willen vrijmaken om alles zelf te doen.

Maar wat gebeurt er dan met deze blog? Mooidus is de afgelopen maanden een geweldig platform geworden om dagelijkse belevenissen en meningen te delen. En dat wil ik, samen met mijn medebloggers, blijven doen. Maar niet meer dagelijks.

Mooidus blijft jouw online plekje voor de mooie dingen in het leven, voor de bespiegelingen van vrouwen rond de veertig, voor persoonlijke verhalen en meningen over maatschappelijke onderwerpen. Maar in plaats van iedere dag kan je van ons verwachten dat we een keer of 2-3 gaan posten. Iets minder vaak – maar gelukkig wél met de vertrouwde gezichten en een paar nieuwe verrassingen!

Ik heb er veel zin in! Hoop je snel weer op deze site te zien.

IMG_1051.JPG

Vakantierooster

Jullie hebben het vast al gemerkt, het is wat rustiger op Mooidus dan de afgelopen maanden. De reden is simpel: ik heb de afgelopen weken heel hard gewerkt en had minder tijd om te bloggen. En nu is het zomervakantie.

De vraag is: hoe ga ik die invullen? Vorige zomer was ik geen dag offline. Ik gebruikte mijn social media intensief en verstuurde iedere dag een stapel mails, zakelijk en privé. Mijn telefoon stond altijd aan, want ik werd om de haverklap gebeld voor strategische besprekingen. Ik was weliswaar een paar weken in het buitenland, maar constant ‘paraat’. Om bereikbaar te blijven voor opdrachtgevers natuurlijk. Maar ook uit een soort automatisme.

Het gevolg was dat ik vorige zomer niet echt vrij heb gehad. Het werk ging permanent door en mijn hoofd ook. Het gevolg was ook: spanningen met mijn gezin. Zij waren met mij onderweg en wilden wél van de vrije tijd genieten met het bijbehorende vakantiegevoel. Een reisgenoot die constant zit te mailen en appen, dan wel haar status wil checken, draagt niet echt bij aan de vakantievreugde.

Daarom doe ik het dit jaar anders. Mijn opdrachtgevers weten dat ik komende maand alleen bereikbaar ben voor noodgevallen. En mijn eigen online gedrag? Dat schakel ik om op ‘vakantierooster’. Dat betekent dat het ook op Mooidus de komende periode wat stiller is. De batterij opladen.

Fijne vakantie allemaal! Half augustus zijn we terug.

vakantierooster

Gevulde courgettebloem

Sinds dit jaar doen wij mee met een zelfoogstproject bij Land en Boschzigt in ‘s Graveland. Dat bekent dat we begin van het jaar een bijdrage aan dit crowdfunding project hebben gestort, en dat we daar nu sinds medio april de vruchten van plukken.

Elke zaterdag gaan we naar Land en Boschzigt en oogsten we daar zelf wat er die week beschikbaar is voor het zelfoogstproject. Zo hadden we afgelopen week tuinbonen, courgettes, komkommer, nieuwe aardappels, latyrus en kropsla. Verser kan niet, en je eet lokaal én van het seizoen. Bovendien leert het je om eens andere recepten te proberen, want dit was de derde week tuinbonen, dus tijd voor iets anders.

IMG_0988

De tuinbonen liggen klaar voor de eerste dop

IMG_0993

en voor de tweede dop

Dubbeldoppen (dat wil zeggen eerst uit de peul halen, kort even koken en dan de grijze velletjes verwijderen) vinden we toch het lekkerste, en hoewel ik mijn hand al weer redelijk kan gebruiken, ben ik daarbij blij met hulp van manlief. Meestal maak ik dan een simpele  van  vinaigrette van wat citroensap, mosterd, goede olijfolie en een sjalotje en doe dat over de dubbel gedoopte tuinbonen.

Gisteren heb ik ze na het dubbeldobben even kort gebakken met uitgebakken biologische spekjes, een uitje, een beetje knoflook en gerookte paprikapoeder. Heerlijk ! Maar hoe lekker ook, tuinbonen vallen dan wel onder de noemer gezond, maar zeker niet onder de noemer snel klaar. Dus eigenlijk geen recept voor deze blog. Daarom heb ik nog een ander heel snel recept dat ik zaterdag maakte met de oogst.

Deze week was de tweede week dat we courgettes mochten oogsten, en ik had vorige week al met een schuin ook naar de courgettebloemen gekeken, en geconstateerd dat de bloemen alleen aan niet volgroeide courgettes zaten. Maar afgelopen zaterdag had ik geluk, er was een mooie volgroeide courgette met een courgettebloem. Als je wel eens op vakantie in Italië bent geweest, ken je misschien de met ricotta gevulde courgette bloemen wel. Ik had geen ricotta in huis, maar wel een heerlijk stuk Parmezaanse kaas (dat hebben we overigens altijd in de koelkast liggen om lekker wat over het eten te raspen), en wat verse roomkaas.

Ik heb een halve eetlepel geraspte parmezaan door een eetlepel verse roomkaas gedaan, een beetje peper toegevoegd, en daarmee (voorzichtig!!) de courgettebloem gevuld. Vervolgens de courgettebloem heel kort even gebakken met een klontje roomboter in de koekenpan, tot de kaas er net niet uitloopt.  Fotogeniek en lekker ! IMG_1001

Extreme close up

Vandaag aandacht voor een schitterend foto- en videoproject van de fotograaf Tomaso Baldessarini. Voor zijn serie ‘Anti.Mono.Stereo’  maakt hij 365 foto’s van gezichten in extreme close ups. Het resultaat is verbluffend: wég met de gangbare ideeën over schoonheid en vergankelijkheid. Kijk zelf maar.

Julia Bremermann © Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

baldessarini_tomaso_big1

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini1

© Tomaso Balessarini

 

Op de website van Baldessarini vind je nog veel meer foto’s in een hoge resolutie. Een prima artikel over de achtergronden van deze serie vind je hier.

ANTIMONOSTEREO IMAGE FILM from Studio Baldessarini on Vimeo.

Meidenhuis

Ik ben een poosje alleen thuis. Mijn vriend is eergisteren op de boot gestapt om hem uit te zeilen naar onze vakantiebestemming. En dat gaat wel even duren, want een zeilboot gaat niet hard, zelfs niet als je de wind mee hebt. Als je tempo wilt maken, kun je beter op de fiets gaan, dat is sneller. Vriend & boot hebben dus een beetje voorsprong nodig, zodat we elkaar over 10 dagen in het buitenland kunnen treffen.

Alleen thuis. Nou ja, niet echt alleen natuurlijk, mijn kleuter is er ook. Maar de sfeer is wel helemaal anders! Vriend had de deur nog niet achter zich dichtgetrokken of er lag een enorme hoeveelheid knuffels in mijn bed. ‘Mama, ik slaap vanavond bij jou.’ Gezellig, doen we, riep ik. En dat was het natuurlijk ook – heerlijk, als je na een lange dag tussen de dekens kruipt en daar ligt dat kleine krullenkoppie in diepe slaap naast je. Tot vanochtend om kwart voor zes. ‘HEY MAM! BEN JE AL WAKKER! ZULLEN WE OPSTAAN? IK GA WAT KNUTSELSPULLEN PAKKEN! WAAR IS HET PLAKBAND? MAG IK CRUESLI?”  Ik vrees dat mijn dagen de komende tijd een stúk vroeger beginnen.

10443490_861388830555872_5456113303914528530_n (1)

Vanochtend begon de polonaise om half zes.

Kleuter mist haar papa. Om de haverklap vraagt ze: wat denk je dat hij nu doet? Is hij aan het varen? Zullen we bellen? — Papa smeert mijn brood heel anders. Kan jij dat wel? — En: Als ik 8 ben mag ik een konijn. Maar misschien vergeet papa dat, nu hij weg is. Zullen we bellen? Dit schiet niet op. Vriend heeft zojuist Enkhuizen bereikt (inderdaad, een uurtje met de auto, toch ruim een halve dag met de boot!) en heeft al drie telefoontjes van zijn dochter gehad.

In de middag nemen we een besluit: we gaan alles anders dan anders doen. We beginnen met een picknick op zolder, knapzak mee. Ondertussen plannen we een meisjes-uitje (we gaan alle dingen doen die papa niet leuk vindt) en daarna trekken we onze matching ballerina’s aan. Als je dochter vier is, is het in mijn ogen volkomen geoorloofd om dezelfde schoenen te dragen. Helaas vindt zij dat we dit ons leven lang moeten volhouden. Daar ben ik nog niet helemaal uit.

En in de avond is het over. Kleuter kruipt weer als een zonnetje in bed. ‘We missen papa nog wel’, zegt ze, ‘maar nu hebben wij een ander leven.’ De volgende ochtend springt ze om half zes op mijn kussen. Welkom in ons meidenhuis.

Snelle bloemkool-kerrieschotel

Afgelopen maandag wilden we graag de wedstrijd Nederland-Chili zien. Maar gezien het tijdstip, betekent dat dan wel met het bord op schoot eten. Want de ongeschreven regel bij ons thuis is dat we altijd aan tafel eten, tenzij er een EK of WK is en Nederland speelt. Nu kun je dan natuurlijk voor shoarma, een pizza, of het gehele snack-assortiment van onze grootgrutter gaan, maar ik kies toch liever voor iets gezonds. Gezien het feit dat man en kinderen niet allemaal tegelijk op hetzelfde tijdstip thuis zouden zijn door werk en sport, moest het ook nog én vooraf klaar te maken zijn, en makkelijk in de oven warm te houden.

download (1)Kortom, een uitdaging. Gelukkig heb ik altijd wel groenten in huis, en zit mijn vriezer vol met heerlijk rundvlees van  www.koopeenkoe.nl én verantwoord  kip- en varkensvlees van www.okvlees.nl. De keuze viel deze keer op het rundergehakt. In de groentelade lag nog een bloemkool, en voìla, een idee was geboren.

De hoeveelheden zijn slechts een suggestie. Ik zou zeggen, proef, voeg toe, pas aan, en proef opnieuw. Ik hou zelf erg van kerrie, dus bij mij gaat er een flinke hoeveelheid doorheen, maar zeker met kleine kinderen kan het misschien iets te veel zijn.

Ingrediënten

2 uien (middelgroot)

500 gram rundergehakt

1 bloemkool

2 ruime eetlepels kerriepoeder

ca 2 eetlepels sojasaus

ca 1 eetlepel vissaus

ca 1 eetlepel chilisaus

ca 1 eetlepel geraspte kokos

vers geperst limoensap van een halve limoen

(kokos) olie om in te bakken

Eventueel boter

Bereiding

Maak de bloemkool schoon, en snijd in stukken. Rasp de stukken in de keukenmachine tot een fijne substantie (de bloemkool moet er ongeveer uitzien als rijst).

Hak de ui in stukken.

Verhit de olie in een wok, voeg de ui toe en bak even kort tot deze zachter wordt. Voeg het gehakt toe en bak dit rul. Voeg vervolgens de bloemkool toe en roerbak een paar minuten.

Voeg daarna de kerrie, sojasaus, vissaus en limoensap toe. Roer goed door en voeg de geraspte kokos toe. Proef en voeg zonodig nog een smaakmaker toe. Met vissaus en sojasaus maak je een te flauw gerecht is zouter, met limoensap maak je het gerecht is frisser, en met de kokos maak je een te scherp gekruid gerecht iets milder.

Serveer, óf doe in een ovenschotel en leg er dan eventueel een paar klontjes boter op, en hou warm in de oven (100 C). Serveer in kommen.

bloemkool kerrie schotel

De bloemkool-kerrieschotel was al bijna op toen ik in de rust van de wedstrijd nog een foto wilde maken.

 

 

 

 

Altijd weer die Franse camping

Vroeger (B.C., oftewel before children) was ik nooit zo’n campingfan. Als kinderloze volwassene vierde ik mijn vakanties in een hotel in een leuke binnenstad of in een wijngebied . De gekochte wijn bleef dan tenminste goed onder de airco in de hotelkamer, die ik de hele dag aan liet staan.

Maar met kleine kinderen is alles anders. De zomervakantie doorbrengen in een hete stad, op elkaar gepakt in een appartementje of een familiekamer lijkt me geen pretje, meer iets voor de herfstvakantie. Een gehuurd huisje via airbnb is leuk, maar er moeten ook andere kinderen zijn. En een zwembad, zodat het watervrij worden nog wat wordt bespoedigd in de vakantie. En op dat moment komt de camping in beeld.

camping bord 1

Zonder te verdwalen

Onze vakanties zijn dus al een aantal jaren hetzelfde: we zitten op een camping, met zwembad en een springkussen. Het is groen, we zijn altijd buiten, de  fietsjes gaan mee, zodat de kinderen lekker kunnen rondcrossen. En dan zitten we in een mobilhome. Zo’n camper is eigenlijk een lelijk, landschapsverpestend ding. Maar zo hoeven we tenminste niet met een toiletrol onder de arm naar het sanitairblok. Voor de kinderen is kamperen geweldig: het o zo spannende benaderen van nieuwe speelkameraadjes, sluipen door (in de ogen van volwassenen) minieme bosjes rond de camping, en helemaal alleen een rondje lopen over de camping… “Zonder te verdwalen, mama!”

giraf2-websitePain au chocolat

Die camping is altijd in Frankrijk. Niet te ver weg, maar je hebt er toch beter weer, lekker eten en enorm veel te zien. Daardoor zijn een aantal van onze vakantie-ervaringen dus altijd dezelfde: bij het ontbijt op de eerste dag ga je je altijd te buiten aan veel te veel croissants en pain au chocolat. De bezoekjes aan de hypermarché kunnen rustig een paar uur duren. Iedere toren van de nabije kasteelruïne moet worden beklommen. Een klassieker: ’ s ochtends stokbrood halen en de helft al opeten vóór het ontbijt.

En natuurlijk mijn heimelijke genoegen: Franse vrouwentijdschriften lezen, waarin het alleen maar gaat over ontrouw, cellulitis en welke accessoires ‘ in’ zijn op het strand. In de zomer zit er steevast een stel badslippers, een bikini of een strandtas bij. Vaak een prul, maar toch leuk. Waarom hebben ze dat in Nederland niet?

Krekels

Ieder voorjaar neem ik me voor om het origineler aan te pakken. Waarom boeken we geen Oostenrijkse boerderijvakantie of een huisje in Tsjechië ? Of reizen we af naar het tapaswalhalla in Spaans Baskenland? Tot nu toe mislukt dit steevast. En ook dit jaar is het er weer niet van gekomen – te ver, te heet of juist niet warm genoeg, of gewoon te laat geboekt. Dit jaar gaan we naar de Provence. Ik ben er vaker geweest en ik heb er dierbare herinneringen aan – zoals ongeveer en kwart van de wereldbevolking. Ik heb enorm veel zin om olijfbomen, krekels, lavendelvelden en dorpjes met stenen fonteinen en meloenstalletjes langs de weg te zien. En krekels te horen. Eigenlijk heb ik altijd zin in de Provence.

Ik wens jullie een fijne vakantie!

Smeren maar!

Op internet wemelt het van de bloggers, die schrijven over ieder onderwerp dat je maar kunt bedenken. Maar weet je welke categorie bloggers het meest succesvol is? Meiden en vrouwen die zich specialiseren in mode en beauty!

Nagelverzorging, maar dan snel en makkelijk. Dat is het onderwerp van onze eerste beauty-blog.

Nagelverzorging, maar dan snel en makkelijk. Dat is het onderwerp van onze eerste beauty-blog.

Nu hebben we op Mooidus absoluut oog voor stijl, maar een pure beautyblog heb je hier nog niet gelezen. Wij testen namelijk geen nieuwe producten en doen niet aan betaalde reclame. Natuurlijk hebben we wél warme belangstelling voor uiterlijkheden en zijn we niet vies van een paar fijne en praktische verzorgingstips.

Advies van een professional

Daarom lees je vandaag de eerste Mooidus-beauty-blog ooit. En die gaat, heel klassiek, over de verzorging van je nagels. Omdat ik helemaal zeker van mijn zaak wil zijn, heb ik van tevoren advies ingewonnen bij een geweldige manicure/pedicure. Zij heeft ervoor doorgeleerd! En hier is haar no-nonsense advies in een notendop:

– niet te veel vijlen,
– nagelriemen goed verzorgen,
– veel smeren.

Race tegen de klok

Mijn persoonlijke beauty-doel is simpel: ik wil het mooi, snel en makkelijk. Zou het lukken om met deze tips in minder dan 5 minuten mijn nagels te verzorgen? OK, de klok tikt, laten we beginnen! Hier zijn mijn handen. Beetje droog. De nagels zijn aan de lange kant en een wat rafelig.

Hm. Hier mag wel wat aan gebeuren.

Hm. Hier mag wel wat aan gebeuren.

Helaas kan ik opeens nergens in huis een fatsoenlijke nagelvijl vinden. Het liefs wil ik mijn buffervijl gebruiken. Dat is een vrij grote vijl, met één kant waarmee je in makkelijke slagen je hele nagel kan bijwerken. En met de andere kant kun je de nagel zelf wat oppoetsen, waardoor hij gaat glimmen.

Het zogenaamde bufferen, waarbij je de nagel een beetje ruw maakt en dan opglimt, bewaar ik dus voor een volgende keer. Ik heb sowieso begrepen dat je dat niet vaker dan één keer per maand mag doen, omdat je nagels er wat dunner van worden.

Het enige dat ik op vijl-gebied kan vinden, ligt onderin een reistas. (Ik verdenk mijn vriend en/of dochter en/of kat ervan dat ze speciaal in aanloop naar deze beautyblog-primeur alle nagelvijlen in huis hebben verstopt. Waarom toch? En liggen die vijlen nu in een parallel universum, bij de verdwenen huissleutel en alle kwijtgeraakte sokken?)

Hotelvijl

Aan de slag met het kartonnen hotelvijltje dan maar. De tijd gaat nu in! Ik durf niet hard te vijlen, het is een gemeen ding. Daarom doe ik voorzichtig het randje van mijn nagels, het kost een paar seconden per nagel. In minder dan een minuut ben ik klaar.

Dit is een eng ding. Ik durf er niet hard mee te vijlen.

Dit is een eng ding. Ik durf er niet hard mee te vijlen.

Schiphol

Daarna meteen door met stap 2: verzorging van de nagelriemen. Hier heb ik een handig flesje met olie voor, ooit gekregen van een vriendin die op Schiphol in een verkoop-fuik was gelopen. Heerlijk ruikende, verzorgende olie, dus mij hoor je niet! En er zit een fijne aplicator bij, die lijkt op een kruising tussen lip gloss en een uit de kluiten gegroeid wattenstaafje. Hiermee heb ik het klusje in een minuut geklaard, inclusief masseren.

20140624-225733-82653913.jpg

Blauwe pot

Stap 3: goed smeren. Mijn manicure-vriendin zegt: Het maakt niet uit waarmee, als het maar lekker vet is. Dan gebruik ik vandaag gewoon de universele blauwe NIVEA-pot. Het insmeren kost me 30 seconden. Niet té veel nemen, anders trekt het niet in.

20140624-225734-82654306.jpg

Ik heb nu mijn nagels en handen in 4 minuten van frommelig naar recht, fris, zacht en glanzend gekregen. Dat noem ik nog eens een verzorgings-feestje!

20140624-225734-82654720.jpg

De gouden tip

Heb je meer tijd? Smeer je handen dan eens kwistig in met olijfolie en doe er een plastic zakje omheen. Dit kun je een paar uur laten zitten. Het doet wonderen voor je nagels en de huid van je handen. (En als je het olijfolie-boterhamzakjes-recept op je voeten loslaat, kun je ermee slapen en word je de volgende dag wakker met de meest poezelige voetjes!)

Zo, dat was het! De eerste no-nonsense-Mooidus-beautyblog is een feit. Voor herhaling vastbaar?