Category Archives: Buiten

Bloederige hobby

Mijn dochter heeft een eigen willetje. Vastberaden is ze, best leuk om dat te zien. Soms denk ik ook: ‘Wat is dat kind toch stronteigenwijs.’ Zo weigerde ze een half jaar pertinent om te fietsen omdat ze het eng vond. Maar de zijwieltjes mochten ook niet terug – dat was niet stoer.

Een impasse, die vorige week abrupt werd beëindigd. Dochterlief had ontdekt dat een vriendinnetje in de zomer had leren fietsen. Nu wilde zij ook, liever gisteren dan vandaag.

In een halve middag leerde ze opstappen, wegrijden (flink doortrappen!) en een beetje balans houden. De basics van het remmen heb ik haar ook nog laten zien, maar daar had ze geen tijd meer voor. “Ik wil niet stoppen, mam, ik wil fietsen!”

En weg was ze. Met kloppend hart (een mix van enorme trots en moederlijke bezorgdheid) keek ik mijn kleuter na, die in steeds grotere cirkels over de parkeerplaats slingerde.

IMG_5042

Na een minuut lag ze op de grond, met een schaafwond op haar knie. Verontwaardigd begon ze te huilen. “Nee mop, je hoeft niet te huilen – vallen hoort er helemaal bij als je leert fietsen,” beweerde ik. En tot mijn verbazing knikte ze. Zwijgend stapte ze weer op. Vijf minuten later reed ze op volle vaart de heg in. Grote kras op haar wang. “Gaat het, liefje?” “Geeft niet.”

Inmiddels fietst ze (nog steeds erg wiebelig) door het hele dorp. Haar fiets loopt aan en ratelt, zo vaak is hij op de grond gekletterd. En mijn kind is qua uiterlijk veranderd van een zoet prinsesje in een aangeslagen prijsvechter. Overal blauwe plekken, schaafwonden, tand door de lip.

Van de week (ze had net een stukje van haar melktand gebroken) zei ik: nu is het genoeg. Je moet eerst goed leren remmen, anders mag je er niet meer op. Waarop zij: “Nee mam, remmen is niet leuk. Ik doe liever mijn voeten in de lucht.” Ik was onverbiddelijk. Zuchtend liet ze me zien dat ze bést snapt hoe de terugtraprem werkt, om daarna weer gevaarlijk zwabberend verder te rijden.

“Fietsen is het allerleukste wat er bestaat,” vertelde ze mij dit weekend. We hadden een tochtje gemaakt, samen op de fiets, naar een hele verre plek. Eentje die ze zelf had uitgezocht. “Eerst fietsen. Dan filmpjes kijken. Dan schommelen. Dan knippen.”

Ik heb een nieuwe rol pleisters gekocht.

3 minuten, 500 jaar, eeuwig mooi

500-womenDit waanzinnige filmpje, gemaakt door Philip Scott Johnson, duurt nog geen drie minuten. In die tijd luister je niet alleen naar een prachtige cello suite van Bach, gespeeld door de onvolprezen Yo Yo Ma. Je kijkt ook naar een compilatie van 90 schilderijen – portretten van vrouwen, gemaakt tussen 1250 en 1950.

(De volledige lijst van kunstwerken vind je hier: 500 years of women in paintings list.)

Fascinerend, hoe ons beeld van vrouwen en schoonheid in de afgelopen eeuwen is veranderd. Maar ook welke punten in het gezicht van een vrouw (ogen, haren) eeuwigheidswaarde lijken te hebben.

Pak die drie minuten van je dag en droom even mee. Mooidus!

500 Years of Female Portraits in Western Art from Philip Scott Johnson on Vimeo.

Alles wordt anders… Of niet?

Zomervakantie. Tijd om na te denken over alles waar je normaal gesproken niet aan toe komt. Voor mij was het niet anders. In de zomervakantie had ik eindelijk tijd voor ontspanning, en had ik de mogelijkheid om een paar dingen op een rijtje te zetten.

En voor je het weet is het weer voorbij. Je werk is weer gestart, de kinderen gaan weer naar school, je ritme is weer even dwingend als altijd. Wat blijft er dan over van je inzichten? Je plannen en goede voornemens?

Laat ik het even dicht bij mezelf houden. Ik heb in de zomer een paar fijne plannen gemaakt voor mijn werk in de komende maanden. Naast intensieve taaltrainingen voor bedrijven en professionals ga ik me richten op de opbouw van mijn nieuwe project, Netwerkbouwers.

Netwerkbouwers, mijn social media bedrijf met partner Marjolijn Bruurs, richt zich op zelfstandige professionals en ondernemers die hulp zoeken bij hun social media en online communicatie. Wij bieden training én heldere dienstverlening – maatwerk voor mensen die weten hoe belangrijk het is om je online zichtbaarheid te vergroten, maar er niet de tijd voor kunnen of willen vrijmaken om alles zelf te doen.

Maar wat gebeurt er dan met deze blog? Mooidus is de afgelopen maanden een geweldig platform geworden om dagelijkse belevenissen en meningen te delen. En dat wil ik, samen met mijn medebloggers, blijven doen. Maar niet meer dagelijks.

Mooidus blijft jouw online plekje voor de mooie dingen in het leven, voor de bespiegelingen van vrouwen rond de veertig, voor persoonlijke verhalen en meningen over maatschappelijke onderwerpen. Maar in plaats van iedere dag kan je van ons verwachten dat we een keer of 2-3 gaan posten. Iets minder vaak – maar gelukkig wél met de vertrouwde gezichten en een paar nieuwe verrassingen!

Ik heb er veel zin in! Hoop je snel weer op deze site te zien.

IMG_1051.JPG

Gevulde courgettebloem

Sinds dit jaar doen wij mee met een zelfoogstproject bij Land en Boschzigt in ‘s Graveland. Dat bekent dat we begin van het jaar een bijdrage aan dit crowdfunding project hebben gestort, en dat we daar nu sinds medio april de vruchten van plukken.

Elke zaterdag gaan we naar Land en Boschzigt en oogsten we daar zelf wat er die week beschikbaar is voor het zelfoogstproject. Zo hadden we afgelopen week tuinbonen, courgettes, komkommer, nieuwe aardappels, latyrus en kropsla. Verser kan niet, en je eet lokaal én van het seizoen. Bovendien leert het je om eens andere recepten te proberen, want dit was de derde week tuinbonen, dus tijd voor iets anders.

IMG_0988

De tuinbonen liggen klaar voor de eerste dop

IMG_0993

en voor de tweede dop

Dubbeldoppen (dat wil zeggen eerst uit de peul halen, kort even koken en dan de grijze velletjes verwijderen) vinden we toch het lekkerste, en hoewel ik mijn hand al weer redelijk kan gebruiken, ben ik daarbij blij met hulp van manlief. Meestal maak ik dan een simpele  van  vinaigrette van wat citroensap, mosterd, goede olijfolie en een sjalotje en doe dat over de dubbel gedoopte tuinbonen.

Gisteren heb ik ze na het dubbeldobben even kort gebakken met uitgebakken biologische spekjes, een uitje, een beetje knoflook en gerookte paprikapoeder. Heerlijk ! Maar hoe lekker ook, tuinbonen vallen dan wel onder de noemer gezond, maar zeker niet onder de noemer snel klaar. Dus eigenlijk geen recept voor deze blog. Daarom heb ik nog een ander heel snel recept dat ik zaterdag maakte met de oogst.

Deze week was de tweede week dat we courgettes mochten oogsten, en ik had vorige week al met een schuin ook naar de courgettebloemen gekeken, en geconstateerd dat de bloemen alleen aan niet volgroeide courgettes zaten. Maar afgelopen zaterdag had ik geluk, er was een mooie volgroeide courgette met een courgettebloem. Als je wel eens op vakantie in Italië bent geweest, ken je misschien de met ricotta gevulde courgette bloemen wel. Ik had geen ricotta in huis, maar wel een heerlijk stuk Parmezaanse kaas (dat hebben we overigens altijd in de koelkast liggen om lekker wat over het eten te raspen), en wat verse roomkaas.

Ik heb een halve eetlepel geraspte parmezaan door een eetlepel verse roomkaas gedaan, een beetje peper toegevoegd, en daarmee (voorzichtig!!) de courgettebloem gevuld. Vervolgens de courgettebloem heel kort even gebakken met een klontje roomboter in de koekenpan, tot de kaas er net niet uitloopt.  Fotogeniek en lekker ! IMG_1001

Extreme close up

Vandaag aandacht voor een schitterend foto- en videoproject van de fotograaf Tomaso Baldessarini. Voor zijn serie ‘Anti.Mono.Stereo’  maakt hij 365 foto’s van gezichten in extreme close ups. Het resultaat is verbluffend: wég met de gangbare ideeën over schoonheid en vergankelijkheid. Kijk zelf maar.

Julia Bremermann © Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

baldessarini_tomaso_big1

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini1

© Tomaso Balessarini

 

Op de website van Baldessarini vind je nog veel meer foto’s in een hoge resolutie. Een prima artikel over de achtergronden van deze serie vind je hier.

ANTIMONOSTEREO IMAGE FILM from Studio Baldessarini on Vimeo.

Altijd weer die Franse camping

Vroeger (B.C., oftewel before children) was ik nooit zo’n campingfan. Als kinderloze volwassene vierde ik mijn vakanties in een hotel in een leuke binnenstad of in een wijngebied . De gekochte wijn bleef dan tenminste goed onder de airco in de hotelkamer, die ik de hele dag aan liet staan.

Maar met kleine kinderen is alles anders. De zomervakantie doorbrengen in een hete stad, op elkaar gepakt in een appartementje of een familiekamer lijkt me geen pretje, meer iets voor de herfstvakantie. Een gehuurd huisje via airbnb is leuk, maar er moeten ook andere kinderen zijn. En een zwembad, zodat het watervrij worden nog wat wordt bespoedigd in de vakantie. En op dat moment komt de camping in beeld.

camping bord 1

Zonder te verdwalen

Onze vakanties zijn dus al een aantal jaren hetzelfde: we zitten op een camping, met zwembad en een springkussen. Het is groen, we zijn altijd buiten, de  fietsjes gaan mee, zodat de kinderen lekker kunnen rondcrossen. En dan zitten we in een mobilhome. Zo’n camper is eigenlijk een lelijk, landschapsverpestend ding. Maar zo hoeven we tenminste niet met een toiletrol onder de arm naar het sanitairblok. Voor de kinderen is kamperen geweldig: het o zo spannende benaderen van nieuwe speelkameraadjes, sluipen door (in de ogen van volwassenen) minieme bosjes rond de camping, en helemaal alleen een rondje lopen over de camping… “Zonder te verdwalen, mama!”

giraf2-websitePain au chocolat

Die camping is altijd in Frankrijk. Niet te ver weg, maar je hebt er toch beter weer, lekker eten en enorm veel te zien. Daardoor zijn een aantal van onze vakantie-ervaringen dus altijd dezelfde: bij het ontbijt op de eerste dag ga je je altijd te buiten aan veel te veel croissants en pain au chocolat. De bezoekjes aan de hypermarché kunnen rustig een paar uur duren. Iedere toren van de nabije kasteelruïne moet worden beklommen. Een klassieker: ’ s ochtends stokbrood halen en de helft al opeten vóór het ontbijt.

En natuurlijk mijn heimelijke genoegen: Franse vrouwentijdschriften lezen, waarin het alleen maar gaat over ontrouw, cellulitis en welke accessoires ‘ in’ zijn op het strand. In de zomer zit er steevast een stel badslippers, een bikini of een strandtas bij. Vaak een prul, maar toch leuk. Waarom hebben ze dat in Nederland niet?

Krekels

Ieder voorjaar neem ik me voor om het origineler aan te pakken. Waarom boeken we geen Oostenrijkse boerderijvakantie of een huisje in Tsjechië ? Of reizen we af naar het tapaswalhalla in Spaans Baskenland? Tot nu toe mislukt dit steevast. En ook dit jaar is het er weer niet van gekomen – te ver, te heet of juist niet warm genoeg, of gewoon te laat geboekt. Dit jaar gaan we naar de Provence. Ik ben er vaker geweest en ik heb er dierbare herinneringen aan – zoals ongeveer en kwart van de wereldbevolking. Ik heb enorm veel zin om olijfbomen, krekels, lavendelvelden en dorpjes met stenen fonteinen en meloenstalletjes langs de weg te zien. En krekels te horen. Eigenlijk heb ik altijd zin in de Provence.

Ik wens jullie een fijne vakantie!

Smeren maar!

Op internet wemelt het van de bloggers, die schrijven over ieder onderwerp dat je maar kunt bedenken. Maar weet je welke categorie bloggers het meest succesvol is? Meiden en vrouwen die zich specialiseren in mode en beauty!

Nagelverzorging, maar dan snel en makkelijk. Dat is het onderwerp van onze eerste beauty-blog.

Nagelverzorging, maar dan snel en makkelijk. Dat is het onderwerp van onze eerste beauty-blog.

Nu hebben we op Mooidus absoluut oog voor stijl, maar een pure beautyblog heb je hier nog niet gelezen. Wij testen namelijk geen nieuwe producten en doen niet aan betaalde reclame. Natuurlijk hebben we wél warme belangstelling voor uiterlijkheden en zijn we niet vies van een paar fijne en praktische verzorgingstips.

Advies van een professional

Daarom lees je vandaag de eerste Mooidus-beauty-blog ooit. En die gaat, heel klassiek, over de verzorging van je nagels. Omdat ik helemaal zeker van mijn zaak wil zijn, heb ik van tevoren advies ingewonnen bij een geweldige manicure/pedicure. Zij heeft ervoor doorgeleerd! En hier is haar no-nonsense advies in een notendop:

– niet te veel vijlen,
– nagelriemen goed verzorgen,
– veel smeren.

Race tegen de klok

Mijn persoonlijke beauty-doel is simpel: ik wil het mooi, snel en makkelijk. Zou het lukken om met deze tips in minder dan 5 minuten mijn nagels te verzorgen? OK, de klok tikt, laten we beginnen! Hier zijn mijn handen. Beetje droog. De nagels zijn aan de lange kant en een wat rafelig.

Hm. Hier mag wel wat aan gebeuren.

Hm. Hier mag wel wat aan gebeuren.

Helaas kan ik opeens nergens in huis een fatsoenlijke nagelvijl vinden. Het liefs wil ik mijn buffervijl gebruiken. Dat is een vrij grote vijl, met één kant waarmee je in makkelijke slagen je hele nagel kan bijwerken. En met de andere kant kun je de nagel zelf wat oppoetsen, waardoor hij gaat glimmen.

Het zogenaamde bufferen, waarbij je de nagel een beetje ruw maakt en dan opglimt, bewaar ik dus voor een volgende keer. Ik heb sowieso begrepen dat je dat niet vaker dan één keer per maand mag doen, omdat je nagels er wat dunner van worden.

Het enige dat ik op vijl-gebied kan vinden, ligt onderin een reistas. (Ik verdenk mijn vriend en/of dochter en/of kat ervan dat ze speciaal in aanloop naar deze beautyblog-primeur alle nagelvijlen in huis hebben verstopt. Waarom toch? En liggen die vijlen nu in een parallel universum, bij de verdwenen huissleutel en alle kwijtgeraakte sokken?)

Hotelvijl

Aan de slag met het kartonnen hotelvijltje dan maar. De tijd gaat nu in! Ik durf niet hard te vijlen, het is een gemeen ding. Daarom doe ik voorzichtig het randje van mijn nagels, het kost een paar seconden per nagel. In minder dan een minuut ben ik klaar.

Dit is een eng ding. Ik durf er niet hard mee te vijlen.

Dit is een eng ding. Ik durf er niet hard mee te vijlen.

Schiphol

Daarna meteen door met stap 2: verzorging van de nagelriemen. Hier heb ik een handig flesje met olie voor, ooit gekregen van een vriendin die op Schiphol in een verkoop-fuik was gelopen. Heerlijk ruikende, verzorgende olie, dus mij hoor je niet! En er zit een fijne aplicator bij, die lijkt op een kruising tussen lip gloss en een uit de kluiten gegroeid wattenstaafje. Hiermee heb ik het klusje in een minuut geklaard, inclusief masseren.

20140624-225733-82653913.jpg

Blauwe pot

Stap 3: goed smeren. Mijn manicure-vriendin zegt: Het maakt niet uit waarmee, als het maar lekker vet is. Dan gebruik ik vandaag gewoon de universele blauwe NIVEA-pot. Het insmeren kost me 30 seconden. Niet té veel nemen, anders trekt het niet in.

20140624-225734-82654306.jpg

Ik heb nu mijn nagels en handen in 4 minuten van frommelig naar recht, fris, zacht en glanzend gekregen. Dat noem ik nog eens een verzorgings-feestje!

20140624-225734-82654720.jpg

De gouden tip

Heb je meer tijd? Smeer je handen dan eens kwistig in met olijfolie en doe er een plastic zakje omheen. Dit kun je een paar uur laten zitten. Het doet wonderen voor je nagels en de huid van je handen. (En als je het olijfolie-boterhamzakjes-recept op je voeten loslaat, kun je ermee slapen en word je de volgende dag wakker met de meest poezelige voetjes!)

Zo, dat was het! De eerste no-nonsense-Mooidus-beautyblog is een feit. Voor herhaling vastbaar?

Hoeveel laat jij zien?

Het is een vraag die iedereen die op social media actief is, aan zichzelf (en waarschijnlijk ook aan anderen) stelt: hoeveel laat je zien? Welke aspecten van je leven deel je met je online vrienden?

Schrijf je weleens wat over je werk? Maak je een foto van bijzonder lekker eten? Deel je foto’s van leuke uitjes? Of herplaats je bij voorkeur leuke citaten en internet-hypejes? Alles kan – en ook in mijn vriendenkring gaan mensen heel verschillend om met de verschillende mogelijkheden.

meanwhile-on-instagram

Privacy, ook van de kinderen, is in ieder geval een belangrijk onderwerp. Sommige van mijn vriendinnen posten graag familiekiekjes, anderen juist niet. De één zegt: ‘Ik plaats wel selfies, maar mijn kinderen komen niet met een foto op Facebook’, de ander zegt: ‘Ik plaats gewoon leuke foto’s – maar altijd zonder naam’ en de derde taalt er niet naar en deelt alles. Zelf plaats ik weleens foto’s van mijn kind, maar leg ik de grens bij ‘taggen’. Ze is nog klein en zal later zelf bepalen of en hoe ze online te vinden is. Een eigen profiel en met naam en toenaam op het net, dat zie ik niet zitten.

IMG_4467

Ik deel weleens foto’s van mijn dochter op internet. Maar zonder taggen, want ze bepaalt later zelf welk deel van haar leven ze online wil hebben.

Al of niet je persoonlijke mening delen, dat is een andere vraag. Ik schreef vorige week een blog waarin ik mijn zicht deelde op de mediabehandeling van Volkert van der Graaf. Het was geen wereldschokkende mening, denk ik. Toch vielen mij twee dingen op. Ten eerste: die blog is enorm goed gelezen, mensen vonden het dus een interessant onderwerp. Maar in tegenstelling tot ‘onschuldige onderwerpen’ heeft op dit stukje niemand een reactie op achtergelaten. Ten tweede: veel mensen deelden na het lezen privé wél hun mening met me. En vaak met de opmerking erbij: zo en zo denk ik erover, maar dat ga ik echt niet op internet delen. En daar heb ik alle begrip voor, want de grens ligt voor iedereen anders.

Sinds begin dit jaar schrijf ik bijna dagelijks een blog. Natuurlijk bepaal ik zelf hoeveel persoonlijks en hoeveel mening ik in mijn stukjes deel. Als je ze allemaal leest, zul je zeker een bepaalde indruk van mij en mijn leven krijgen. Maar ik laat natuurlijk ook heel veel weg. En ik ben me er terdege van bewust dat vrijwel iedereen om mij heen zijn of haar online persona op dezelfde manier ‘filtert’.

Zijn blogs en social media profielen daarom bij voorbaat ‘nep’? Nee, niet persé. Maar ze zijn onvolledig. Je zult nooit het hele plaatje te zien krijgen. Je zult nooit het hele verhaal lezen. Als je dat van elkaar weet, zijn posts op social media (in mijn ogen) een welkome aanvulling op het contact dat je ook op andere manieren onderhoudt.

Lekker lijstje!

Werk  jij met to-do-lijstjes? Ik wel. Op zondagavond of maandagochtend maak ik meestal een overzicht  met de belangrijkste werk-taken die ik de komende week wil afmaken. Ik gebruik naast mijn digitale agenda heel graag pen en papier. Ik vind het namelijk heerlijk om een vinkje te zetten als ik iets af heb. En dat gaat nu eenmaal het beste op papier. (Snel een idee noteren trouwens ook.)

funny-to-do-list-itemsNu is het afvinken van taakjes altijd leuk. Soms heb ik een enorm actieve ochtend en rats ik zo 15 dingen van mijn lijst. En andere keren zit ik ‘vast’ in een groot project krijg ik helemaal niets af. Klopt niet, want ik werk aan iets groots. Maar mijn lijst wordt niet korter. Dan begin ik taken door te schuiven, soms wel wekenlang.

Pas las ik op internet (over afleiding gesproken) een goede manier om je taken duidelijk te ordenen. Het heet: de 1-3-5 methode. De energie en tijd die je per dag in je taken kunt stoppen is eindig, dus kun je die prima verdelen over één grote, drie middelgrote en vijf kleine taakjes.

In mijn geval ziet dat er zo uit:

5 kleine taakjes – Aan het begin van de dag ben ik helemaal fris en wil ik graag snel resultaten zien. Ik doe een paar kleine taakjes die ik meteen kan ‘afvinken’. Dat ruimt zo lekker op! Meestal begin ik met het checken en beantwoorden van mijn mails. Alles wat minder dan 5 minuten per actie kost, doe ik meteen. Ik schrijf bij voorkeur heel korte mails, meestal niet meer dan 5  regels. Als ik iets aan de telefoon wil regelen, hetzelfde verhaal. Korte belletjes, niet meer dan 5 minuten, heel resultaat gericht. Meestal heb ik binnen een uur niet vijf, maar wel tien kleine taakjes klaar.

1 groot project – Tussen 10 en 15 uur ligt mijn meest productieve tijd. Ik probeer die tijd in één of twee blokken te knippen voor het uitvoeren van een grote taak. Een vertaling, een training, het uitwerken van grotere projecten.

3 middelgrote dingen – Aan het eind van de middag en in de avond, heb ik nog wel energie, maar niet zo’n enorm concentratievermogen dat ik uren aan één ding wil werken. Die energie gebruik ik voor middelgrote taken. Langere gesprekken met klanten en opdrachtgevers. Het schrijven van een blog. Of: facturen maken. Dat laatste, eigenlijk een leuk onderdeel van je werk, want het is toch de sleutel tot je inkomen, zie ik vaak als ‘zware taak’. Geen idee waarom eigenlijk.

Op zich werkt deze manier van omgaan met lijstjes prima voor mij. Ik houd meer overzicht over mijn tijd dan wanneer ik alles dwars door elkaar heen doe. Een beetje plannen geeft gewoon focus – en dat heb ik met veel afwisselende bezigheden zéker nodig. Maar natuurlijk is de 1-3-5-gedachte geen wet van Meden en Perzen. Dus als het anders loopt, zal ik mezelf daarover nooit op mijn kop zitten.

Ik zie het meer als een prettige richtlijn, of zoals één van mijn favoriete film citaten in Pirates of the Carribean: “The Pirate Code is more what you call guidelines than actual rules. Welcome aboard The Black Pearl, Miss Turner!”

En nu begin ik snel aan mijn ‘grote ding van de dag': een vertaling afmaken voor The New Motion. Dat is een fijne klant met een prachtige missie: de wereld een beetje beter maken met makkelijke en handige producten voor mensen die rijden in een elektrische auto. Maar daarover een andere keer meer, want dat staat vandaag niet op mijn lijstje! ; )

1-3-5 to do list

 

 

Bietenketchup

Toen onze jongens klein waren, hebben we jarenlang gekampeerd. Langzaam zochten we wat meer comfort op, en zijn we over gegaan op het huren van huizen van particulieren via websites als HomeAway en airbnb.  Elk jaar begint mijn zoektocht naar het perfecte vakantiehuis al weer vroeg. Volgens sommigen hier in huis, wel heel erg vroeg! Want het wensenlijstje wordt steeds langer, zeker nu de jongens niet meer mee gaan op vakantie.

Zo hebben we een keer een huis in Italië gehuurd, waarbij we voor de dichtstbijzijnde winkel ongeveer 25  minuten moesten rijden. Dat was destijds het favoriete vakantie huis van onze,  toen 10-en 8- jarige,  zoons. Maar nu zoeken we het toch iets centraler. Zeker nu ik iedere middag even moet rusten, willen we niet al te lang hoeven te reizen om iets te kunnen bekijken en om boodschappen te doen. Het huis dat we dit jaar in Dublin huurden via nearcityrentals voldoet in ieder geval aan onze eisen.

En als bonus lag het huis vol met kookboeken en kook tijdschriften. Nu heb ik thuis vier grote boekenplanken vol met kookboeken, maar er blijft natuurlijk altijd genoeg om te lezen! Zo ook in Dublin, waar ik meerdere heerlijke recepten heb gevonden – en gekookt. Eén van die recepten was voor bietenketchup, en sinds de vakantie in Ierland maak ik regelmatig een paar flesjes. Heerlijk fris bij het eten in plaats van gewone ketchup, en mooi van kleur.

rauwe bietenIngrediënten

300 gram bieten

1 theelepel knoflook, gehakt

200 ml appel- of wijnazijn

1 ui, gehakt

100 ml honing

 

Bereiding:

1. Doe alle ingrediënten in een pan en breng aan de kook.

2. Laat 20 minuten koken.

3.  Doe in de blender totdat het mengsel glad is, voeg zout en peper naar smaak toe.

4. Doe in een schone pot/fles/bakje. De ketchup blijft een paar weken goed.

 

foto bietenketchup

Voor deze ketchup heb ik Chioggia bieten gebruikt, daarom is de ketchup eerder roze dan rood van kleur.

 

En waar kun je die bietenketchup nou voor gebruiken?

Een paar ideeën:

1. Bietenwraps 
bietenwrap kleinDaar heb je voor nodig: Wraps, bietenketchup, rucola, zachte geitenkaas (of voor een variant zonder zuivel een lekkere frisse appel – en een handje pecannoten.
Gepofte bietjes maken –> rauwe bietjes in partjes snijden . Pak de bietjes goed in (dubbel) aluminiumfolie in en leg ze in een ovenschaal en besprenkel met olijfolie, balsamicoazijn, tijm, zout en peper. Ongeveer een uur in de oven (voorverwarmd op 175C).
Smeer nu een dun laagje bietenketchup op de wraps, beleg ze met rucola, bietjes, geitenkaas (of appel) en de pecannoten, rol op en snij door.

2. In plaats van ketchup op een biologische hamburger van goede kwaliteit (of zelfgemaakt)

3. In gevulde eieren, met een beetje mierikswortel en mayonaise, en eventueel wat zalmsnippers

4. Op brood

En er zijn nog veel meer toepassingen! Laat je me weten waar jij je flesje bietenketchup voor gebruikt?

De foto van Volkert

Sinds Volkert van der Graaf niet meer in de gevangenis zit, komt hij regelmatig in het nieuws. Niet omdat hij dat zelf wil. De moordenaar van Pim Fortuyn heeft tijdens zijn 12 jaar in hechtenis nooit een media-verklaring afgelegd. En nu hij vrij is, mag hij het niet eens meer van de rechter.

Nee, eerst was het de burgemeester van Apeldoorn, die de inwoners op de hoogte bracht van de komst van een nieuwe buurman. Terechte actie, van die burgemeester. Maar in mijn ogen een compleet overtrokken reactie van de landelijke media, die twee dagen lang allemaal (!) een reporter door de Apeldoornse binnenstad lieten lopen met de vraag: ‘Wat vindt u er nou van, dat-ie hier is gaan wonen?’. Ja, wat vind je daarvan. Kom op, zeg. Het gevolg is een graadmeter van verontwaardiging: de één vindt het héél erg, de ander kan het niet bommen. En: iedereen die dat wilde weten, weet nu precies waar Volkert van der Graaf woont.

Deze week kwam de Telegraaf eroverheen. Ik hoorde op de radio dat de hoofdredactie van deze krant een regelrechte redactionele oekaze heeft uitgegeven: ‘Breng me de eerste foto van Volkert’. (Breng me het hoofd van de moordenaar op een zilveren schaal.) Want ook al is de nieuwswaarde van die plaat nul komma nul, hoofdredacteur Jules Paradijs moest en zou Volkert op de voorpagina hebben.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

En daar is-ie dan. Onder de bekende chocoladeletters zien we hem lopen, ergens op de Amsterdamse grachten, op weg naar zijn advocaat. Van der Graaf is in 12 jaar hechtenis niet veel veranderd, qua uiterlijk dan. Verder kan ik er ook niets over zeggen. Want niemand heeft hem gesproken. En dat gaat ook niet gebeuren.

Waarom brengt De Telegraaf die foto? De redenering, zo hoorde ik gisteren op Radio 1, gaat als volgt. ‘Omdat een groot deel van de bevolking boos is over de strafmaat. Volkert had langer moeten zitten. Nu is hij vrij en moet hij bloeden.’ De Telegraaf vindt het plaatsen van deze foto ‘een rechtvaardige terechtstelling’. En meldt er bij monde van een gewezen lid van de hoofdredactie nog even bij, boven welke winkel het appartement van Van der Graaf ligt. Voor de mensen die het nog niet in de krant hadden gelezen.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Ik ben een groot voorstander van persvrijheid. Ik snap en waardeer dat De Telegraaf om de zoveel tijd zijn spierballen wil laten zien. Fijn voor de lezers, dat ze er veel tijd en moeite voor over hebben om, pak ‘m beet, de eerste foto van Máxima te tonen. (Dat is destijds overigens jammerlijk mislukt, met een wiebelige plaat van heel ander meisje, ergens op een Waddeneiland.)

En de privacy van Volkert hoeven we anno 2014 niet hoger in te schalen dan die van elke andere Bekende Nederlander. Als je in de publieke belangstelling staat, is het ‘part of the deal’ dat er over je gepubliceerd wordt. Dat geldt voor voetballers en tv-sterren,  politici en misdadigers. Wesley en Yolanthe in een parkeergarage, burgemeester Onno Hoes met jeugdige begeleiding in een hotellobby, Holleeder op zijn Vespaatje – allemaal onderdeel van dezelfde ontwikkeling: wij willen álles weten. Van der Graaf is een Bekende Nederlander. Dat is het  gevolg van de moord op het Mediapark en  heeft hij dus in zekere zin over zichzelf afgeroepen.

Toch gaat De Telegraaf met de foto van Volkert in mijn ogen een grens over. En dat zit ‘m in de impliciete oproep tot actie. In de krant, op TV, met name natuurlijk op internet. Met zijn allen gaan we even lekker voor zitten. ‘Kijk, hier woont’ie. Kijk, hier loopt-ie. Kijk dan. Hier kun je hem vinden.’ (En afslachten?)

Wil je langere straffen voor (politieke) moordenaars? Dan moet je  geen tendentieuze kranten maken, in de vage hoop en verwachting dat een boze burger het recht in eigen hand zal nemen. Nee, dan moet je het rechtssysteem veranderen.

 

 

Bosvruchten-kokosmousse

Niet alleen een geschikt woord voor een potje scrabble, maar ook een heerlijk toetje! En natuurlijk kan het ook altijd even tussendoor.

Ik eet sinds ruim een jaar nagenoeg geen suiker meer. En als ik wél een keertje suiker eet, dan kies ik bij voorkeur natuurlijke suikers. Wat vorig jaar april begon als een  uitdaging van  drie maanden is  voor mij intussen een ‘way of life’ geworden. En niet alleen omdat het heel veel kilo’s scheelt, maar vooral omdat ik mij er lichamelijk echt veel beter door voel.

Sinds 2008 heb ik sarcoïdose, een chronische ziekte. Lastig – en als extraatje bracht de sarcoïdose nog een tweede chronische ziekte, dunne vezel neuropathie, mee. Deze aanslag op mijn gezondheid heeft mijn leven behoorlijk op zijn kop gezet. Ik moest op zoek naar ander werk, ga verplicht elke middag 2 uur naar bed om te rusten, kan niet meer lang autorijden en moet veel (gedoseerd) bewegen… Om maar een paar van de veranderingen te noemen.

Maar langzaam aan heb ik alle aanpassingen voor elkaar gekregen. Vorig jaar had ik mijn  nieuwe ritme al behoorlijk te pakken.  Echter, tot april vorig jaar moest ik nog sterke pijnstillers nemen, voor de dunne vezel neuropathie. Ik had wel eens geprobeerd daar mee te stoppen, maar steeds zonder succes. Toen begon ik met het minderen van suiker uit mijn dagelijks eetpatroon. In eerste instantie deed ik dat heel rigoreus,  inclusief de natuurlijke suikers. En toen werd de pijn minder! Dus ben ik langzaam gaan afbouwen en uiteindelijk gestopt ! Het is natuurlijk niet wetenschappelijk onderbouwd, en zal vast niet voor iedereen gelden, maar voor mij werkt het – no sugar, no pain!

Daarom presenteer ik dit lekkere toetje, met alleen natuurlijke suikers. Het smaakt fantastisch bij zomerse temperaturen en het is in een zucht gemaakt (mits je een blender hebt).

Ingrediënten (4 personen)

  • 1 blik koksmelk of room (400 ml)
  • ca 1,5 cup bosvruchten (diepvries)
  • 1 tl (of meer) vanillepoeder (online te koop bij diverse webwinkels met superfoods). Je kunt ook goede vanille essence gebruiken.

Bereiding

Doe alle ingrediënten in de blender en mix deze 1 minuten op hoge snelheid (of de optie voor desserts als jouw blender die heeft).

Verdeel over glaasjes en versier eventueel met wat verse munt.

foto

De mousse in de stralende namiddagzon.

 

Eet smakelijk!