Category Archives: Hart

Waarom Mantelzorgelijk?

Een nieuwe blogsite opzetten – over een onderwerp dat (hopelijk nog even) ver van je eigen bed staat. Waarom doe je zoiets? In mijn geval is dat, omdat mantelzorgen me raakt. Niemand zorgt voor niemand. En is het niet nu meteen, dan over een poosje. Je partner,  je ouders, je buren… Er komt een dag dat je voor ze klaar moet staan. En dan sta je er ook.

Er is nog iets. Tot vandaag bestaat maar heel weinig platform voor de individuele verhalen van mantelzorgers. Hoe kan dat nou? De eigen beleving is toch voor veel mantelzorgers het uitgangspunt? Toch gaat het op internet vooral over de ‘professionele benadering’.  

Mantelzorgelijk.nl is voor mij een uitdaging én een opdracht, zowel persoonlijk als professioneel.

m&bMarjolijn en ik zijn vriendinnen – en partners in het bloggen. Marjolijn heeft sinds een jaar of twee te maken met mantelzorg, haar vader is dementerend en zijn situatie is de afgelopen maanden sterk verslechterd. Zelf ben ik mantelzorger in spé – voor mijn moeder (ze woont om de hoek en is vooralsnog in goede gezondheid). Ik denk dat die persoonlijke betrokkenheid ons aan het denken heeft gezet. We willen ons inzetten voor mantelzorgers – en wel op een manier waar we zelf goed in zijn. Door te schrijven, te netwerken, te delen en verbinden.

Waarom dan geen persoonlijke blog, maar een openbare site genaamd mantelzorgelijk.nl? Omdat er, naast alle professionele sites voor mantelzorgers (denk mezzo) gewoonweg te weinig plek op Nederlandstalig internet bestaat waarop mantelzorgers hun eigen ervaringen uitwisselen en verhalen van lotgenoten kunnen lezen. Wij vinden dat er een blogsite moet zijn, waarop mensen die voor anderen zorgen, elkaars belevenissen, zorgen en vragen kunnen lezen, elkaar kunnen vinden en elkaars blogs kunnen volgen.

We willen met deze site een persoonlijke plek creëren waar mensen zich thuis voelen, in plaats van een professionele ‘hulpverleners’-hangout.

Marjolijn en ik willen – naast het delen van onze eigen verhalen én een vergaarbak voor kennis opbouwen – vooral een blogsite maken waarop veel verschillende mensen, denkbeelden en ervaringen een plek krijgen. Mantelzorgelijk.nl staat zoals je ziet nog in de kinderschoenen, we zijn nog niet eens echt ‘online’ en aan het delen. Maar het is ons doel om in de komende weken een mooi begin te maken en komend jaar door te groeien naar een verzamelplek voor allerlei mensen die te maken hebben met mantelzorg – en wel vanuit persoonlijk perspectief.

Doe je mee? Deel deze site dan met je vrienden en kennissen, die voor iemand zorgen. Want mantelzorgen doe je zelf, maar ook samen.

Dag van de Mantelzorg

Vandaag is de Dag van de Mantelzorg – en wij hebben een kadootje. Mantelzorgelijk.nl is een nieuwe website vol ervaringen, gevoelens en verhalen van mantelzorgers.

Waarom deze site? Omdat over zes weken de nieuwe WMO ingaat en we geen keuzes meer hebben. Mantelzorgers lopen nu al op hun tenen, maar over een paar weken is het voor iedereen gedaan.

Niet dat er iets mis is met hulp bieden aan een ander! Mantelzorgen doe je met liefde en vanzelfsprekendheid. Maar over een paar weken gaat in het Nederlandse zorgsysteem zo’n beetje alles op de schop. En ons mantelzorgers staat een hele zware taak te wachten. Want alle extra hulp, die wat zo vanzelfsprekend was als je hem nodig had, is wegbezuinigd. We gaan van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij – en dat is echt hele andere koek!

Iedereen is straks wel mantelzorger voor iemand. Daarmee krijgen we er allemaal steeds meer taken bij. En het is best lastig om als  als mantelzorger steun te vinden! Er bestaan wel instanties, maar die zijn met name met officiële aspecten bezig.

Vandaag, op de dag van de mantelzorger, presenteren wij mantelzorgelijk.nl. Hier heb je niet alleen op de dag van de mantelzorger iets aan, maar het hele jaar rond.

6621LRzwWe werken samen met vele gastbloggers, die vertellen over hun eigen leven en ervaringen. Denk aan de zorg voor demente ouders, chronisch zieken, gehandicapte kinderen, verslaafde familieleden, of dierbaren met psychische aandoeningen.

We delen nieuwsfeiten en bieden een platform dat niet gekleurd is. Mantelzorgelijk is een site waar je terecht kunt met vragen, onzekerheden of puur omdat je iets met gelijkgestemden wilt delen, zodat je leven misschien iets minder ‘ Mantelzorgelijk ‘ wordt. Want mantelzorgen, dat doe je niet, alleen maar samen!

Benieuwd? Neem dan een kijkje op www.mantelzorgelijk.nl en doe mee!

Lieve groet,

Claudia, Marjolijn en Barbara

#DvdM14

Bloederige hobby

Mijn dochter heeft een eigen willetje. Vastberaden is ze, best leuk om dat te zien. Soms denk ik ook: ‘Wat is dat kind toch stronteigenwijs.’ Zo weigerde ze een half jaar pertinent om te fietsen omdat ze het eng vond. Maar de zijwieltjes mochten ook niet terug – dat was niet stoer.

Een impasse, die vorige week abrupt werd beëindigd. Dochterlief had ontdekt dat een vriendinnetje in de zomer had leren fietsen. Nu wilde zij ook, liever gisteren dan vandaag.

In een halve middag leerde ze opstappen, wegrijden (flink doortrappen!) en een beetje balans houden. De basics van het remmen heb ik haar ook nog laten zien, maar daar had ze geen tijd meer voor. “Ik wil niet stoppen, mam, ik wil fietsen!”

En weg was ze. Met kloppend hart (een mix van enorme trots en moederlijke bezorgdheid) keek ik mijn kleuter na, die in steeds grotere cirkels over de parkeerplaats slingerde.

IMG_5042

Na een minuut lag ze op de grond, met een schaafwond op haar knie. Verontwaardigd begon ze te huilen. “Nee mop, je hoeft niet te huilen – vallen hoort er helemaal bij als je leert fietsen,” beweerde ik. En tot mijn verbazing knikte ze. Zwijgend stapte ze weer op. Vijf minuten later reed ze op volle vaart de heg in. Grote kras op haar wang. “Gaat het, liefje?” “Geeft niet.”

Inmiddels fietst ze (nog steeds erg wiebelig) door het hele dorp. Haar fiets loopt aan en ratelt, zo vaak is hij op de grond gekletterd. En mijn kind is qua uiterlijk veranderd van een zoet prinsesje in een aangeslagen prijsvechter. Overal blauwe plekken, schaafwonden, tand door de lip.

Van de week (ze had net een stukje van haar melktand gebroken) zei ik: nu is het genoeg. Je moet eerst goed leren remmen, anders mag je er niet meer op. Waarop zij: “Nee mam, remmen is niet leuk. Ik doe liever mijn voeten in de lucht.” Ik was onverbiddelijk. Zuchtend liet ze me zien dat ze bést snapt hoe de terugtraprem werkt, om daarna weer gevaarlijk zwabberend verder te rijden.

“Fietsen is het allerleukste wat er bestaat,” vertelde ze mij dit weekend. We hadden een tochtje gemaakt, samen op de fiets, naar een hele verre plek. Eentje die ze zelf had uitgezocht. “Eerst fietsen. Dan filmpjes kijken. Dan schommelen. Dan knippen.”

Ik heb een nieuwe rol pleisters gekocht.

3 minuten, 500 jaar, eeuwig mooi

500-womenDit waanzinnige filmpje, gemaakt door Philip Scott Johnson, duurt nog geen drie minuten. In die tijd luister je niet alleen naar een prachtige cello suite van Bach, gespeeld door de onvolprezen Yo Yo Ma. Je kijkt ook naar een compilatie van 90 schilderijen – portretten van vrouwen, gemaakt tussen 1250 en 1950.

(De volledige lijst van kunstwerken vind je hier: 500 years of women in paintings list.)

Fascinerend, hoe ons beeld van vrouwen en schoonheid in de afgelopen eeuwen is veranderd. Maar ook welke punten in het gezicht van een vrouw (ogen, haren) eeuwigheidswaarde lijken te hebben.

Pak die drie minuten van je dag en droom even mee. Mooidus!

500 Years of Female Portraits in Western Art from Philip Scott Johnson on Vimeo.

Alles wordt anders… Of niet?

Zomervakantie. Tijd om na te denken over alles waar je normaal gesproken niet aan toe komt. Voor mij was het niet anders. In de zomervakantie had ik eindelijk tijd voor ontspanning, en had ik de mogelijkheid om een paar dingen op een rijtje te zetten.

En voor je het weet is het weer voorbij. Je werk is weer gestart, de kinderen gaan weer naar school, je ritme is weer even dwingend als altijd. Wat blijft er dan over van je inzichten? Je plannen en goede voornemens?

Laat ik het even dicht bij mezelf houden. Ik heb in de zomer een paar fijne plannen gemaakt voor mijn werk in de komende maanden. Naast intensieve taaltrainingen voor bedrijven en professionals ga ik me richten op de opbouw van mijn nieuwe project, Netwerkbouwers.

Netwerkbouwers, mijn social media bedrijf met partner Marjolijn Bruurs, richt zich op zelfstandige professionals en ondernemers die hulp zoeken bij hun social media en online communicatie. Wij bieden training én heldere dienstverlening – maatwerk voor mensen die weten hoe belangrijk het is om je online zichtbaarheid te vergroten, maar er niet de tijd voor kunnen of willen vrijmaken om alles zelf te doen.

Maar wat gebeurt er dan met deze blog? Mooidus is de afgelopen maanden een geweldig platform geworden om dagelijkse belevenissen en meningen te delen. En dat wil ik, samen met mijn medebloggers, blijven doen. Maar niet meer dagelijks.

Mooidus blijft jouw online plekje voor de mooie dingen in het leven, voor de bespiegelingen van vrouwen rond de veertig, voor persoonlijke verhalen en meningen over maatschappelijke onderwerpen. Maar in plaats van iedere dag kan je van ons verwachten dat we een keer of 2-3 gaan posten. Iets minder vaak – maar gelukkig wél met de vertrouwde gezichten en een paar nieuwe verrassingen!

Ik heb er veel zin in! Hoop je snel weer op deze site te zien.

IMG_1051.JPG

Vakantierooster

Jullie hebben het vast al gemerkt, het is wat rustiger op Mooidus dan de afgelopen maanden. De reden is simpel: ik heb de afgelopen weken heel hard gewerkt en had minder tijd om te bloggen. En nu is het zomervakantie.

De vraag is: hoe ga ik die invullen? Vorige zomer was ik geen dag offline. Ik gebruikte mijn social media intensief en verstuurde iedere dag een stapel mails, zakelijk en privé. Mijn telefoon stond altijd aan, want ik werd om de haverklap gebeld voor strategische besprekingen. Ik was weliswaar een paar weken in het buitenland, maar constant ‘paraat’. Om bereikbaar te blijven voor opdrachtgevers natuurlijk. Maar ook uit een soort automatisme.

Het gevolg was dat ik vorige zomer niet echt vrij heb gehad. Het werk ging permanent door en mijn hoofd ook. Het gevolg was ook: spanningen met mijn gezin. Zij waren met mij onderweg en wilden wél van de vrije tijd genieten met het bijbehorende vakantiegevoel. Een reisgenoot die constant zit te mailen en appen, dan wel haar status wil checken, draagt niet echt bij aan de vakantievreugde.

Daarom doe ik het dit jaar anders. Mijn opdrachtgevers weten dat ik komende maand alleen bereikbaar ben voor noodgevallen. En mijn eigen online gedrag? Dat schakel ik om op ‘vakantierooster’. Dat betekent dat het ook op Mooidus de komende periode wat stiller is. De batterij opladen.

Fijne vakantie allemaal! Half augustus zijn we terug.

vakantierooster

Extreme close up

Vandaag aandacht voor een schitterend foto- en videoproject van de fotograaf Tomaso Baldessarini. Voor zijn serie ‘Anti.Mono.Stereo’  maakt hij 365 foto’s van gezichten in extreme close ups. Het resultaat is verbluffend: wég met de gangbare ideeën over schoonheid en vergankelijkheid. Kijk zelf maar.

Julia Bremermann © Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

baldessarini_tomaso_big1

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini1

© Tomaso Balessarini

 

Op de website van Baldessarini vind je nog veel meer foto’s in een hoge resolutie. Een prima artikel over de achtergronden van deze serie vind je hier.

ANTIMONOSTEREO IMAGE FILM from Studio Baldessarini on Vimeo.

Meidenhuis

Ik ben een poosje alleen thuis. Mijn vriend is eergisteren op de boot gestapt om hem uit te zeilen naar onze vakantiebestemming. En dat gaat wel even duren, want een zeilboot gaat niet hard, zelfs niet als je de wind mee hebt. Als je tempo wilt maken, kun je beter op de fiets gaan, dat is sneller. Vriend & boot hebben dus een beetje voorsprong nodig, zodat we elkaar over 10 dagen in het buitenland kunnen treffen.

Alleen thuis. Nou ja, niet echt alleen natuurlijk, mijn kleuter is er ook. Maar de sfeer is wel helemaal anders! Vriend had de deur nog niet achter zich dichtgetrokken of er lag een enorme hoeveelheid knuffels in mijn bed. ‘Mama, ik slaap vanavond bij jou.’ Gezellig, doen we, riep ik. En dat was het natuurlijk ook – heerlijk, als je na een lange dag tussen de dekens kruipt en daar ligt dat kleine krullenkoppie in diepe slaap naast je. Tot vanochtend om kwart voor zes. ‘HEY MAM! BEN JE AL WAKKER! ZULLEN WE OPSTAAN? IK GA WAT KNUTSELSPULLEN PAKKEN! WAAR IS HET PLAKBAND? MAG IK CRUESLI?”  Ik vrees dat mijn dagen de komende tijd een stúk vroeger beginnen.

10443490_861388830555872_5456113303914528530_n (1)

Vanochtend begon de polonaise om half zes.

Kleuter mist haar papa. Om de haverklap vraagt ze: wat denk je dat hij nu doet? Is hij aan het varen? Zullen we bellen? — Papa smeert mijn brood heel anders. Kan jij dat wel? — En: Als ik 8 ben mag ik een konijn. Maar misschien vergeet papa dat, nu hij weg is. Zullen we bellen? Dit schiet niet op. Vriend heeft zojuist Enkhuizen bereikt (inderdaad, een uurtje met de auto, toch ruim een halve dag met de boot!) en heeft al drie telefoontjes van zijn dochter gehad.

In de middag nemen we een besluit: we gaan alles anders dan anders doen. We beginnen met een picknick op zolder, knapzak mee. Ondertussen plannen we een meisjes-uitje (we gaan alle dingen doen die papa niet leuk vindt) en daarna trekken we onze matching ballerina’s aan. Als je dochter vier is, is het in mijn ogen volkomen geoorloofd om dezelfde schoenen te dragen. Helaas vindt zij dat we dit ons leven lang moeten volhouden. Daar ben ik nog niet helemaal uit.

En in de avond is het over. Kleuter kruipt weer als een zonnetje in bed. ‘We missen papa nog wel’, zegt ze, ‘maar nu hebben wij een ander leven.’ De volgende ochtend springt ze om half zes op mijn kussen. Welkom in ons meidenhuis.

Altijd weer die Franse camping

Vroeger (B.C., oftewel before children) was ik nooit zo’n campingfan. Als kinderloze volwassene vierde ik mijn vakanties in een hotel in een leuke binnenstad of in een wijngebied . De gekochte wijn bleef dan tenminste goed onder de airco in de hotelkamer, die ik de hele dag aan liet staan.

Maar met kleine kinderen is alles anders. De zomervakantie doorbrengen in een hete stad, op elkaar gepakt in een appartementje of een familiekamer lijkt me geen pretje, meer iets voor de herfstvakantie. Een gehuurd huisje via airbnb is leuk, maar er moeten ook andere kinderen zijn. En een zwembad, zodat het watervrij worden nog wat wordt bespoedigd in de vakantie. En op dat moment komt de camping in beeld.

camping bord 1

Zonder te verdwalen

Onze vakanties zijn dus al een aantal jaren hetzelfde: we zitten op een camping, met zwembad en een springkussen. Het is groen, we zijn altijd buiten, de  fietsjes gaan mee, zodat de kinderen lekker kunnen rondcrossen. En dan zitten we in een mobilhome. Zo’n camper is eigenlijk een lelijk, landschapsverpestend ding. Maar zo hoeven we tenminste niet met een toiletrol onder de arm naar het sanitairblok. Voor de kinderen is kamperen geweldig: het o zo spannende benaderen van nieuwe speelkameraadjes, sluipen door (in de ogen van volwassenen) minieme bosjes rond de camping, en helemaal alleen een rondje lopen over de camping… “Zonder te verdwalen, mama!”

giraf2-websitePain au chocolat

Die camping is altijd in Frankrijk. Niet te ver weg, maar je hebt er toch beter weer, lekker eten en enorm veel te zien. Daardoor zijn een aantal van onze vakantie-ervaringen dus altijd dezelfde: bij het ontbijt op de eerste dag ga je je altijd te buiten aan veel te veel croissants en pain au chocolat. De bezoekjes aan de hypermarché kunnen rustig een paar uur duren. Iedere toren van de nabije kasteelruïne moet worden beklommen. Een klassieker: ’ s ochtends stokbrood halen en de helft al opeten vóór het ontbijt.

En natuurlijk mijn heimelijke genoegen: Franse vrouwentijdschriften lezen, waarin het alleen maar gaat over ontrouw, cellulitis en welke accessoires ‘ in’ zijn op het strand. In de zomer zit er steevast een stel badslippers, een bikini of een strandtas bij. Vaak een prul, maar toch leuk. Waarom hebben ze dat in Nederland niet?

Krekels

Ieder voorjaar neem ik me voor om het origineler aan te pakken. Waarom boeken we geen Oostenrijkse boerderijvakantie of een huisje in Tsjechië ? Of reizen we af naar het tapaswalhalla in Spaans Baskenland? Tot nu toe mislukt dit steevast. En ook dit jaar is het er weer niet van gekomen – te ver, te heet of juist niet warm genoeg, of gewoon te laat geboekt. Dit jaar gaan we naar de Provence. Ik ben er vaker geweest en ik heb er dierbare herinneringen aan – zoals ongeveer en kwart van de wereldbevolking. Ik heb enorm veel zin om olijfbomen, krekels, lavendelvelden en dorpjes met stenen fonteinen en meloenstalletjes langs de weg te zien. En krekels te horen. Eigenlijk heb ik altijd zin in de Provence.

Ik wens jullie een fijne vakantie!

Hoeveel laat jij zien?

Het is een vraag die iedereen die op social media actief is, aan zichzelf (en waarschijnlijk ook aan anderen) stelt: hoeveel laat je zien? Welke aspecten van je leven deel je met je online vrienden?

Schrijf je weleens wat over je werk? Maak je een foto van bijzonder lekker eten? Deel je foto’s van leuke uitjes? Of herplaats je bij voorkeur leuke citaten en internet-hypejes? Alles kan – en ook in mijn vriendenkring gaan mensen heel verschillend om met de verschillende mogelijkheden.

meanwhile-on-instagram

Privacy, ook van de kinderen, is in ieder geval een belangrijk onderwerp. Sommige van mijn vriendinnen posten graag familiekiekjes, anderen juist niet. De één zegt: ‘Ik plaats wel selfies, maar mijn kinderen komen niet met een foto op Facebook’, de ander zegt: ‘Ik plaats gewoon leuke foto’s – maar altijd zonder naam’ en de derde taalt er niet naar en deelt alles. Zelf plaats ik weleens foto’s van mijn kind, maar leg ik de grens bij ‘taggen’. Ze is nog klein en zal later zelf bepalen of en hoe ze online te vinden is. Een eigen profiel en met naam en toenaam op het net, dat zie ik niet zitten.

IMG_4467

Ik deel weleens foto’s van mijn dochter op internet. Maar zonder taggen, want ze bepaalt later zelf welk deel van haar leven ze online wil hebben.

Al of niet je persoonlijke mening delen, dat is een andere vraag. Ik schreef vorige week een blog waarin ik mijn zicht deelde op de mediabehandeling van Volkert van der Graaf. Het was geen wereldschokkende mening, denk ik. Toch vielen mij twee dingen op. Ten eerste: die blog is enorm goed gelezen, mensen vonden het dus een interessant onderwerp. Maar in tegenstelling tot ‘onschuldige onderwerpen’ heeft op dit stukje niemand een reactie op achtergelaten. Ten tweede: veel mensen deelden na het lezen privé wél hun mening met me. En vaak met de opmerking erbij: zo en zo denk ik erover, maar dat ga ik echt niet op internet delen. En daar heb ik alle begrip voor, want de grens ligt voor iedereen anders.

Sinds begin dit jaar schrijf ik bijna dagelijks een blog. Natuurlijk bepaal ik zelf hoeveel persoonlijks en hoeveel mening ik in mijn stukjes deel. Als je ze allemaal leest, zul je zeker een bepaalde indruk van mij en mijn leven krijgen. Maar ik laat natuurlijk ook heel veel weg. En ik ben me er terdege van bewust dat vrijwel iedereen om mij heen zijn of haar online persona op dezelfde manier ‘filtert’.

Zijn blogs en social media profielen daarom bij voorbaat ‘nep’? Nee, niet persé. Maar ze zijn onvolledig. Je zult nooit het hele plaatje te zien krijgen. Je zult nooit het hele verhaal lezen. Als je dat van elkaar weet, zijn posts op social media (in mijn ogen) een welkome aanvulling op het contact dat je ook op andere manieren onderhoudt.

WK-Zombie

mooidus van de dag

Ons leven speelt zich momenteel af in WK-modus, dat wil zeggen: voor de TV. In de vroege avond gaat-ie aan, bord op schoot. Mijn vriend heeft vorige week, één dag voor aanvang van het toernooi, een nieuwe TV gekocht. Hij was ervan overtuigd dat de oude (die inderdaad wat kuren had) precies op vrijdagavond, tijdens de eerste wedstrijd van Oranje, het loodje zou leggen. Nu hebben we een strakke bak, vlijmscherp beeld, mooie kleuren.

IMG_4419

Ik kijk lekker mee. En dan niet alleen de wedstrijden van het Nederlands elftal, maar ook krakers als Engeland-Italië en Duitsland-Portugal. En ‘ nachts staan er obscure groepswedstrijden als Iran-Nigeria op het programma. Als je niet kijkt voor het voetbal technische aspect, kun je je wat later op de avond gewoon laten leiden door de stemmen van hysterische commentatoren. Of genieten van strakke shirtjes. Voetbal? Na een poosje werkt het hypnotisch. Ik word er in ieder geval heel rustig van.

Mijn kleuter kijkt één wedstrijd per dag (bij voorkeur die van 18 uur!) en speelt ondertussen met haar groeiende hamster collectie. Het kind leert spelenderwijs de buitenspel-regels en kan inmiddels alle vlaggen van de deelnemende landen herkennen. We zijn nu een week onderweg. Mijn  ogen zijn vierkant. Ik neurie in mijn halfslaap het volkslied van Mexico. Maar we zijn geen WK-zombies, hoor. Voetbal is hartstikke verantwoord!

IMG_4415

Zeg eens… NEE

Mijn agenda staat vol met afspraken. Ik werk immers voor verschillende opdrachtgevers. Daarnaast investeer ik tijd in netwerken en vrijwilligerswerk. Ik maak afspraken met vriendinnen, met de kapper en de tandarts. En dat telt lekker op, zeker in de maand voor de vakantie. Voor mij is juni traditioneel de allerdrukste maand van het jaar.

Patty Golsteijn

Patty Golsteijn leert jou als zelfstandig professional hoe te kappen met alle crap in je werk en je leven.

Hoe maak je meer ruimte in je agenda, in je hoofd en uiteindelijk ook in je  leven? Die vraag stellen veel mensen. Patty Golsteijn heeft zich gespecialiseerd in het creëren van ruimte. En die kennis deelt ze graag, bijvoorbeeld op de website minimalswitch.nl. Ik volg op het moment Patty’s gratis online projectje ‘Clean up your life’. 30 dagen lang ontvang je een mailtje, met suggesties om de je agenda op orde te krijgen. Lucht maken in je uitpuilende to-do-lijsten. Terug naar de dingen die het belangrijkste zijn: prioriteiten stellen.

Ook als niet alles op mij persoonlijk van toepassing is: er zitten een paar handige tips tussen:

- Tegen het gevoel dat je nooit meer een ‘clean slate’ hebt: werk  niet met één grote to-do-lijst waar je toch nooit doorheen komt, maar splits je to-do’s op in ‘taken’ en ‘ideeën’.

- Tegen eeuwige haast: bouw rond iedere afspraak een buffer van 15-30 minuten. Standaard. Scheelt je rennen én zorgt in het beste geval voor extra tijd!

- En mijn favoriet, tegen uitvoerings-stress: neem iedere week een kwartier om je werk te plannen. Spreek je week even door met een ‘sparring-partner’. Door de struikelblokken te benoemen (misschien blijf je bepaalde dingen eeuwig doorschuiven, of plan je structureel te weinig tijd voor een bepaalde klus) los je samen veel op!

Claire Diaz-Ortiz werkt bij Twitter en is volgens Fast Company één van de meest invloedrijke mensen ter wereld op social media.

Claire Diaz-Ortiz werkt bij Twitter en is volgens Fast Company één van de meest invloedrijke mensen ter wereld op social media.

Vandaag ontvang ik een mailtje van Patty met daarin de grappige opdracht ‘zeg een hele dag NEE’. Hahaha, zou ik dat kunnen? En wil ik dat wel? Het is in ieder geval een goede oefening voor de velen onder ons die veel te snel en vaak ‘JA’ zeggen – en daardoor in de problemen komen, omdat ze geen seconde voor eigen dingen overhouden.

En aangezien ‘NEE’ soms best onaardig klinkt, zit er bij de opdracht een alleraardigst lijstje (geschreven door twitter-icoon Claire Diaz-Ortiz) met 99 andere manieren om nee te zeggen. In het Engels, maar hier vind je wel wat inspiratie!


99 Ways to Say No

  1. Not now.
  2. Look! Squirrel! (This was the best NO suggestion I received from a commentor on my earlier post. I can’t wait to use it.)
  3. My word of the year is REST, so I can’t fit another thing in.
  4. Nope.
  5. No thanks, I won’t be able to make it.
  6. Not this time.
  7. Heck no.
  8. No way, Jose. (Since my husband is named Jose, this is a favorite in our house.)
  9. Regrettably, I’m not able to.
  10. It’s that time of the year when I must say no.
  11. It’s a Wednesday. I have a “No on Wednesday” policy.
  12. Ask me in a year.
  13. I know someone that might be a fit for that. I’ll email you their information.
  14. You’re so kind to think of me, but I can’t.
  15. Maybe another time.
  16. Sounds great, but I can’t commit.
  17. Rats! Would’ve loved to.
  18. I’m slammed.
  19. Perhaps next season when things clear up.
  20. I’m at the end of my rope right now so have to take a raincheck.
  21. If only it worked.
  22. I’ll need to bow out.
  23. I’m going to have to exert my NO muscle on this one.
  24. I’m taking some time.
  25. Thanks for thinking of me, but I can’t.
  26. I’m in a season of NO.
  27. I’m not the girl for you on this one.
  28. I’m learning to limit my commitments.
  29. I’m not taking on new things.
  30. Another time might work.
  31. It doesn’t sound like the right fit.
  32. I’m RESTing right now.
  33. I’m not sure I’m the best for it.
  34. No thank you, but it sounds lovely.
  35. It sounds like you’re looking for something I’m not able to give right now.
  36. I believe I wouldn’t fit the bill, sorry.
  37. It’s not a good idea for me.
  38. Not now.
  39. I’m trying to cut back.
  40. I won’t be able to help.
  41. If only I had a clone!
  42. I’m not able to set aside the time needed.
  43. I won’t be able to dedicate the time I need to it.
  44. I’m head-down right now on a project, so won’t be able to.
  45. I wish there were two of me!
  46. I’m honored, but can’t.
  47. NoNoNoNoNoNo.
  48. I’m booked into something else.
  49. I’m not able to make that time.
  50. Thanks, but no thanks.
  51. I’m not able to make it this week/month/year.
  52. Bye now.
  53. I’ve got too much on my plate right now.
  54. I’m not taking on anything else right now.
  55. Bandwidth is low, so I won’t be able to make it work.
  56. I wish I could make it work.
  57. Not possible.
  58. I wish I were able to.
  59. If only I could!
  60. I’d love to — but can’t.
  61. Darn! Not able to fit it in.
  62. Nah.
  63. No thanks, I have another commitment.
  64. Unfortunately, it’s not a good time.
  65. Sadly I have something else.
  66. Unfortunately not.
  67. I have something else. Sorry.
  68. Apologies, but I can’t make it.
  69. Thank you so much for asking. Can you keep me on your list for next year?
  70. I’m flattered you considered me, but unfortunately I’ll have to pass this time.
  71. And my favorite, “Oh I wish I could help but you know, I bet Claire could help you with that.”
  72. Thank you for thinking of me. Unfortunately it’s just not a match.
  73. No, sorry, that’s not really my thing
  74. Can I get back to you on that?
  75. Ew.
  76. No, I’d rather you didn’t, but thanks anyway
  77. I can’t make it work.
  78. It just won’t fit right now.
  79. I’m really buckling down on my priorities right now, so I can’t.
  80. No say I.
  81. What’s the compensation?
  82. How much are you able/willing to pay
  83. Ick.
  84. Are you able to better that offer?
  85. Sorry, no can do.
  86. I only say yes to very select opportunities, and unfortunately this doesn’t meet my criteria.
  87. The demands would be too much for me.
  88. It’s not feasible for me to take this on.
  89. I wish I had all the time in the world.
  90. My body double can.
  91. In another life.
  92. I cry, but decline.
  93. My advisors won’t agree to it.
  94. My body says yes, but my heart says No.
  95. I’m not the person you’re looking for.
  96. I don’t have an iota of bandwidth left in my brain.
  97. If only.
  98. N to the O.
  99. NO.

    no!