Category Archives: Stijl

3 minuten, 500 jaar, eeuwig mooi

500-womenDit waanzinnige filmpje, gemaakt door Philip Scott Johnson, duurt nog geen drie minuten. In die tijd luister je niet alleen naar een prachtige cello suite van Bach, gespeeld door de onvolprezen Yo Yo Ma. Je kijkt ook naar een compilatie van 90 schilderijen – portretten van vrouwen, gemaakt tussen 1250 en 1950.

(De volledige lijst van kunstwerken vind je hier: 500 years of women in paintings list.)

Fascinerend, hoe ons beeld van vrouwen en schoonheid in de afgelopen eeuwen is veranderd. Maar ook welke punten in het gezicht van een vrouw (ogen, haren) eeuwigheidswaarde lijken te hebben.

Pak die drie minuten van je dag en droom even mee. Mooidus!

500 Years of Female Portraits in Western Art from Philip Scott Johnson on Vimeo.

Catwalk training met Kim en Michelle

Schermopname_27-05-14_11_47Catwalk training als non verbale communicatie training …HOE DAN? En dat ook nog in de sportweek van mooidus..

De eerste vraag die er bij me opkomt is:
Wanneer kun je iets sporten noemen?
Dan denk ik aan de volgende punten.
* De volgende dag een aantal dingen niet echt meer kunnen van de spierpijn…
* Zweten!
* Lekkerder in je vel zitten… vooral daarna.
Tja, wat nog meer.. Trots op jezelf zijn dat je het toch gedaan hebt! Ja toch…wellicht is dat wel het grootste cadeau in 1e instantie!
Welnu.. onverwacht maar waar.. al de bovenstaande elementen zijn toch afgefinkt door toch wel een erg grote groep mensen die mee hebben gedaan aan een catwalk training bdifferent style.
Zoals je in de Editor’s Note van fashionmilk.com al kon lezen, kregen stagiaire Sam en editor in chief Bianca een les catwalklopen aangeboden. Kim Vos en Michelle den Hollander van Bdifferent hadden agenten en andere decision makers uit de modellenwereld uitgenodigd, zodat ook zíj eens konden voelen hoe het is om model te zijn.
Wil je meer weten.. have a look en vraag maar raak!

HIER vind je een geweldig filmpje van die training.

Pop up in Muiderberg!

Overal in Nederland schieten er tijdelijke winkels en initiatieven uit de grond. Creatieve en spontane concepten, de ene keer voor een paar dagen, de andere keer voor een maand of wat. Soms vind je in zo’n pop up store de mooiste vintage kleding, de volgende keer aparte woon accessoires, dan weer is het een samenwerking van lokale kunstenaars… Geweldig! Ik vind pop up stores echt een verrijking. De mensen erachter zijn meestal heel inventief. Ze pakken kansen, tonen lef, maken er iets moois van.

Neem de pop up sale van Karin van der Ham. Ik ken haar als trefzeker interieurstyliste, moeder van drie stoere jochies én als klant, want ik heb de teksten voor haar website YPMA gemaakt. (Check vooral die visuals, hij is heel mooi geworden.) Een paar weken geleden vertelde ze me: ‘Ik ga het gewoon doen. Samen met een paar vrienden, een fotograaf, een meubelmaker, een architect, organiseer ik een pop up sale in Muiderberg.’ Aanstaande vrijdag en zaterdag is het zover: dan kun je twee dagen design shoppen en inspiratie opdoen in restaurant de Beleving, op de hoek van Graaf Florislaan en de Dorpsstraat in Muiderberg.

flyer_2Wat kun je er allemaal zien, doen en kopen? Er zijn designmeubelen van designwonen.com. Je vindt er industriële gymvloertafels van Frank Lodder en lichtkunst van Stephan Muis. Er zijn trendy én vintage woonaccessoires, geselecteerd door YPMA.

Helemaal leuk: Je kunt een uurtje speed-daten met interieur architect Kaylee Groeneveld. Neem een paar foto’s van de betreffende kamer mee en een schetsje van de ruimte. Dan ga je samen brainstormen en heb je na afloop een puik plan hoe je je ruimte (ook met minimale middelen) kunt aanpakken!

En als klapper is er nog een fijne vaderdag-actie van fotografe Corina Bouweriks. Zij maakt een geweldig portret van je kind(eren) in de kleding van pap. Het enige dat je mee hoeft te nemen zijn je nageslacht en de favoriete outfit van paps.

Het wordt prachtig weer dit weekend, dus ik zou zeggen: kom even langs! Combineer de sale met een bezoekje aan een zonnig terras op de Brink of aan het strand en bekijk Muiderberg van zijn allermooiste kant: alles wat bloeien kan staat nu in bloei.

Hemdje binnenstebuiten: Fashion Revolution Day #insideout

1462996_564910503602464_490981981_n

Binnenstebuiten achterstevoren: morgen mag het! Want morgen is het Fashion Revolution Day en https://www.facebook.com/FashionRevolutionNetherlands.

Morgen precies een jaar geleden stortte een textielfabriek in Bangladesh in. Meer dan 1100 mensen kwamen daarbij om het leven. Met dank aan Bennetton, Walmart, Mango en Primark die er hun kleding laten maken. De afschuwelijke foto’s, waaronder deze bijzonder schrijnende, gingen de wereld over.

Vaak denk ik bij dergelijke berichten: wat moet ik ermee? Kan ik er iets aan doen? Ik vind het vreselijk, maar meer dan geld storten kan ik niet. Maar dit specifieke nieuwsbericht raakte mij diep. En bovendien weet ik zeker: we kunnen hier iets aan doen!

Als communicatieadviseur werk ik voor een modemerk dat zijn kleding al jaren in Nepal laat maken. Een half jaar geleden reisde ik naar de fabriek in Nepal en zag met eigen ogen hoe dit Nederlandse label zich inzet voor betere werkomstandigheden daar. Want dat is waar dit merk zich sterk voor maakt. Ik fotografeerde de mensen op hun werkplek en voerde veel gesprekken. Daarover schreef ik verschillende blogs, die je  hier  en hier kunt lezen.

Voor mijn klant, het duurzame modelabel Moko, heb ik één belangrijk advies. Laat alles, maar dan ook alles wat er in Nepal gebeurt één op één zien. Dan weten de mensen hier precies in welke omstandigheden de mensen daar werken en leven. Daartegenover staat immers het verhaal wat de klant er aan kan doen! En dat is indrukwekkend veel.

Wereldwijd wordt iedereen opgeroepen haar of zijn kleding binnenstebuiten te dragen. Om elkaar bewust te maken van het feit dat achter dat charmante jurkje, die hippe broek, dat mooie pak en die heerlijke tuniek vaak een minder mooi verhaal schuilt.

In dit item uit Nieuwsuur van 22 april zie je de stand van zaken in Bangladesh op dit moment. Er moet nog veel gebeuren. Dat is duidelijk. Doe jij ook mee? Zet al je social media in en gebruik #insideout.  En posten maar die kleding: binnenstebuiten, achterstevoren! Morgen mag het allemaal!

Nog heel even dit. We moeten natuurlijk niet meteen allerlei ‘foute merken’ gaan boycotten. Ook dat zou een ramp zijn. Immers, miljoenen mensen aan de andere kant van de wereld zijn afhankelijk van ons koopgedrag. Maar een beetje bewuster inkopen, dat zou natuurlijk wel helpen.

Inside Out

Filevorming in je huis

Besta kast

We groeien dicht. Ons huis dan bedoel ik. De hoeveelheid spullen blijft het huis maar instromen. En er gaat vrijwel niets uit. Het gevolg is filevorming..op de trappen, op de gangen, onder de strijkplank, onder de bedden, en ja, zelfs in de kasten. Laatst hebben we er nog maar een Besta deel bijgekocht. Helpt natuurlijk geen zier. Binnen mum van tijd is het ook daar een wanorde van jewelste. Want hoe weet ik achter welk van de 16 deuren nu die leuke knabbelbakjes uit Portugal staan, de nieuwe batterijen, die handige mini- kruiskopschroevendraaier of die mooie pen van een van de kids, gekregen van een vriendje.

Het zijn vooral de kinderen natuurlijk die zorgen voor kilo’s speelgoed, boekjes, knutselspulletjes en kleding. En we zitten in de overgang van: DUPLO is zo af en toe nog leuk, de babygyms zijn weer interessant – naar LEGO en CARS flipperkasten. Nu gaat er regelmatig een doos of tas  mee naar Suriname of Marokko of naar een vriendin die net even jongere kinderen heeft. Maar de snelheid van invoer gaat even hard als die van de uitvoer. Kortom: het schiet niet echt op. Filevorming alom.

Ook wat betreft de kleding. Twee jongetjes gekregen. Best handig. Kan de hele garderobe nog een keer mee. Denk je. Alleen wel een beetje jammer dat het postuur van de een in de verste verte niet in de buurt komt van die van de ander. De een stevig, de ander aan de tengere kant. En dan die seizoenen. Had de oudste maat 92 in de winter, de ander heeft die in de zomer. En zo zijn we al jaren ieder seizoen al die dozen met kleding (overigens zeer keurig op maat en soort gesorteerd) van de oudste aan het doorspitten: ‘Juiste maat? Smal genoeg? Juiste seizoen?’ En dan kom je dus tot de ontdekking dat je, ondanks die dozen vol kleding, de jongste werkelijk niets, maar dan ook niets voor de zomer heeft. Dat wordt dus winkelen. En laat ik daar nu echt een hekel aan hebben.

Goed. We blijven volhouden. Kleding van pa en ma die al veel te oud en veel te lang hangt en ligt te verstoffen: weg ermee. Naar de kledingbak of gewoon de container in. Maar ook daar gaat iets mis. Ongemerkt ligt er namelijk al jaren overal en nergens kleding door het hele huis: in de badkamer, op of onder de kapstok, over de balustrade en in die handige bergkast. Die kunnen dus mooi in de opgeruimde grote-mensen-kledingkast. Resultaat: kast puilt weer uit.

Nu is het zover gekomen dat ik gewoon echt moet gaan shiften. Gelukkig heb ik een geweldige hulp die mijn worstelingen al jaren aanschouwt en af en toe roept: “Misschien kun je dat eens weg doen?”. Dus jongetje-lief: geen babyflesjes meer drinken. Want ja, die gaan allemaal naar een échte baby. Op dit moment staat er op elke verdieping tot in de garage aan toe, een tas of doos, of een verzameling ervan, die tot de betreffende categorie ‘moet weg’ behoort. Wachtend op het moment dat óf die vriendin langskomt, óf ik erheen ga, of die lieve mensen weer naar het weeshuis in Marokko gaan.

Dan de boeken. Gelukkig gaan er binnenkort weer honderden een ander thuis vinden. Bij de verbouwing van ons huis lieten we 18 meter boekenplanken inbouwen. En dan zo diep, dat er twee rijen achter elkaar kunnen staan. In feite dus 32 meter. Wat denk je: ze liggen nu werkelijk overal. Ik kan geen kast meer opendoen of er schuilt een mooie roman, een leuk vakantieboek of eentje van de wat meer  filosofische soort achter.

Goed, ondertussen staat er op zo’n plek of tien wel een hoopje vaags ‘dat weg kan’. Af en toe vliegt het me naar de keel en vraag ik me af: waarom gooi je het niet gewoon bij het afval? Maar nee, ze zijn te mooi om -hupsakee- die container in te gooien. Een ander zal er nog plezier van hebben.

Eigenlijk vind ik het te erg. Zoveel spullen in huis. Ik schaam me er eigenlijk gewoon voor. Wat een materialistisch gedoe allemaal. En dat terwijl ik helemaal niet het type ben van ‘hup, ik koop maar iets nieuws, gewoon voor de leuk’. Maar wat je zo in de jaren verzamelt kent geen grenzen.

Aardig is wel dat je huis vele verrassingen kent. Ik heb natuurlijk geen flauw idee meer waar al die spullen zijn gebleven. En zo kom je nog eens wat tegen, op je struistocht naar een telefoonsnoertje. Zoals dat ene kettinkje van je zoontje waar hij zo aan gehecht was. Wat zal die blij zijn als hij straks thuiskomt!

Bodyshaming. Belachelijk.

Tijdens de catwalk trainingen van Bdifferent, die we niet alleen aan modellen geven, hebben we vaak te maken met jonge en oudere vrouwen die gepest zijn met hun figuur. Wat wij doen, is mensen voor de spiegel zetten en proberen hen het gereedschap te geven… met gebruiksaanwijzing… om op een andere, positieve manier naar zichzelf te leren kijken.

Dat is bij deze groep mensen lang niet altijd makkelijk! Ik wil hiermee zeker niet zeggen dat vrouwen die gepest zijn het altijd moeilijk vinden om naar zichzelf te kijken. Maar het komt toch vaak voor dat, wanneer iemand het moeilijk vindt om zichzelf in de ogen te kijken, dat je na wat doorvragen ontdekt dat ze vaak jaren lang gepest zijn met hun looks en lichaam.

Karen Elson, een top model uit mijn tijd die vroeger zeker niet de mooiste uit de klas werd bevonden

Nu las ik een stuk op Fashionmilk. Dat is een gerespecteerd modeblog, waarop allerlei nieuwtjes staan over Nederlandse modellen die een internationale carriere hebben. Geen idee of dit artikel ook ruimschoots zijn weg heeft gevonden naar de niet-‘mode lezer’. Maar bij deze wil ik een poging doen om daar een steentje aan bij te dragen: want de manier waarop het hier staat opgeschreven is duidelijk, recht voor de raap en snijd een onderwerpt aan waar in welke vorm dan ook, nooit genoeg aandacht aan besteed kan worden.

Ik deel hier vast even de inleiding in de hoop je te motiveren om haar berisping te lezen:

Nog niet zo lang geleden schoten we hier op Fashionmilk HQ de nieuwe collectie van Ydence. Eén van die foto’s werd door een populaire webshop op Facebook gepost, en daaronder volgden (onder andere) deze reacties:

– Wow… Dit meisje is wel heel erg dun!

–Leuk setje, maar wie geeft haar wat te eten?

Dit is zomaar een voorbeeld – of beter gezegd, dit voorbeeld maakte me woest – maar we zien het natuurlijk veel vaker. Body shaming. Iemand een rotgevoel aanpraten over haar lichaam. Of het nu gaat om dik of om dun, body shaming is níet oké!  Sit back and enjoy my rant!

http://www.fashionmilk.com/editors-note/editors-note-32-stop-body-shaming

We zien het bij Bdifferent iedere dag. Het is zo moeilijk om tevreden en OK te zijn met wie je bent als mens. Zeker met de nadruk op de must om te voldoen aan ‘het’ schoonheidsideaal. En dit geldt net zo hard voor de jonge meiden die toevallig qua uiterlijk zeer dicht bij dit ideaal komen. Zij zijn vaak degenen die het minst lekker in hun vel zitten. Dus wees je bewust van wat je zegt en schrijft, want waarom zou je iemand onnodig kwetsen..?

Ieder mens heeft een mening en dat is prima, maar het is naar mijn weten niet de bedoeling die mening altijd maar te pas en te onpas te laten gelden. Wat mij betreft vaak beter niet dan wel. De vraag die je aan jezelf wilt stellen, voordat je de schijnwerpers op je eigen mening zet is: “Wat heb ik er aan en wat doet het met een ander?’

TIP: voor diegenen die vinden dat ze no matter the concequences, toch vinden dat hun mening de moeite waard is: probeer jouw idee zo te formuleren dat je er een ander niet mee kwetst!

Zo. En dat is mijn mening. Ik hoop er zo min mogelijk mensen mee gekwetst te hebben.

Size model

VT Wonen – maar niet heus

Ik heb nogal wat vriendinnen die in leuke, zeg maar gerust ‘gestylde’ huizen wonen. Dat je binnenkomt en alles op zijn plek ligt, dat gedeelte snap ik nog wel een beetje. Kwestie van opruimen en goed bijhouden, zullen we maar zeggen. Of rigoreus alle kleuters en huisdieren de deur uitschoppen, dat zal ook wel helpen.

Maar als je verder kijkt dan de vraag ‘orde of chaos’ zie je dat er ónder die opgeruimde kamers ook een concept zit. Dat de meubels heel aardig op elkaar zijn afgestemd, qua kleuren en materialen. Dat de opstelling werkt. Dat het niet alleen leuk oogt, maar ook goed past bij de bewoners van het huis.

Zucht. Zo’n huis wil ik ook. Het liefst in een beetje Scandinavische, natuurlijke stijl. Maar helaas, mijn huis heeft geen concept. Mijn huis heeft kleuters en katten en boeken en chaos. Met name onze eethoek is mij al tijden een doorn in het oog.

Dit is onze eettafel. Kun je hem zien, ergens onder de spullen?

Dit is onze eettafel. Kun je hem zien, ergens onder de spullen?

Neem nou de eettafel, waar we niet alleen aan eten, maar ook knutselen, de krant lezen, hutten bouwen, kleine reparaties uitvoeren en alles, maar dan ook alles wat het huis binnenkomt op plempen. Die tafel, of zal ik zeggen, verzamelplek, heeft een rare kleur mahoniehout. Hij zit bovendien vol krassen, butsen en afgesleten stukken. 

De stoelen zijn al even erg. Iedereen herkent natuurlijk dat het afgeragde Ikea-stoelen zijn, modelletje Henriksdal, waar je van die leuke wisselhoezen voor kunt krijgen. Alleen zijn die van ons doorgezakt, bekrast, te laag voor de tafel en gewoon … stom.

Je zult er dus niet van opkijken dat ik al een poosje nadenk over een make over voor die eethoek. Maar waar moet ik beginnen?

IMG_4189

Henriksdal. Maar dan doorgezakt, en stom!

Het idee is: 1) Geen IKEA. En 2) Graag meer wit in huis. Dus begin ik met óf de eettafel verven met krijtverf. Óf de stoelen vervangen door een aantal houten exemplaren, die er nonachalant en gezellig, maar toch ook wel gestyled en conceptueel uitzien. Of zal ik rigoreus ALLES WIT MAKEN?

Mijn vriendin wees me in ieder geval vorige week op de juiste verf voor mijn plannen. Eerst gronden en dan lekker aan de slag met krijtverf van Annie Sloan. Schijnt heel makkelijk te zijn. Ik ga dus een pot bestellen.

Maar eerlijk gezegd, zie ik er enorm tegenop. Vorige week heb ik een beginnetje gemaakt met de aanschaf van 2 schattige houten stoelen, maar nu komt het bijbehorende kluswerk. En nog iets. Ik word gék van Marktplaats afstruinen.

Daarom deze oproep. Is Marktplaats jouw hobby? Neem dan alsjeblieft nu contact met me op. Ik zal je vorstelijk belonen met een zelfgemaakte appeltaart.

IMG_4191

Deze stoelen zoeken broertjes en zusjes.

 

 

 

Andere materie

jacq veer

Ik ga een bekentenis doen. Eentje die niet verrassend is voor de mensen die mij kennen: Ik hou van mooie dingen. Mooie spullen om me heen, mooie meubels, design, vintage, of iets curieus. Iets toevalligs, een mooie veer of steen die ik op mijn pad vind.

Ik ben een enthousiaste verzamelaar. Op dit moment verzamel ik vintage plantenpotten van klei. Ik struin dus graag en vaak kringloopwinkels af – en weet meestal aardig te scoren. Natuurlijk moeten die potten gevuld worden, dus planten verzamel ik inmiddels ook. Ik koop en ruil en stek wat af en krijg er regelmatig nieuwe exemplaren bij. Inmiddels is het bij ons thuis zo groen, dat ik wat selectiever begin te worden.

Zo werkt het bij alle verzamelaars. Als je net begint, verzamel je eerst vooral alles. En wanneer je al veel hebt, begin je kieskeuriger te worden. Dan scoor je nog maar sporadisch.

Om aan mijn ‘mooie dingen willen hebben’ -drang te voldoen, start ik om de zoveel tijd een nieuw project. Zo bezit ik al veel stoelen, theepotten, theelepels met herten, sowieso serviesgoed in het algemeen (voor verjaardagen en partijen wordt er vaak van alles van me geleend – kan gemakkelijk 40 personen voorzien!), kussens, West Germany vazen en opgezette dieren…

En met al die ingrediënten maak ik dan settings.

foto kopie

Naast mooie dingen willen hebben, wil ik vooral maken. Beelden maken, beelden die een gevoel oproepen. Direct om me heen zijn dat beelden die me blij maken, die me rust geven en die me inspireren. Voor mijn interieur betekent dat de balans vinden, tussen meer en minder, tussen kleur en materiaal, tussen oud en nieuw, tussen verantwoord en eigen (wijs). Een afspiegeling van wie ik ben, of soms van wil ik zou willen zijn…

Gelukkig kan ik veel van mijn verslaving, of noem het passie (en misschien wel talent kwijt in mijn werk. Als regisseur maak ik beelden op toneel, met mensen, kostuums, licht en decor. Daar wil ik de toeschouwer prikkelen, verleiden, ontroeren en confronteren met onze verlangens en gedrag.

Jacq theater

Als interieur styliste creëer ik omgevingen voor anderen. Ruimtes waar mensen zichzelf in  positieve zin in herkennen. Als stylist neem ik zorgen weg, door te (helpen) kiezen, maak ik de inrichting van ruimtes functioneler – en bovenal prettiger!

En dan de hamvraag. Hoe materialistisch en oppervlakkig is dit allemaal…? Hoe belangrijk?

Alle materiële dingen op zich zijn niet zo cruciaal. Het gaat me niet om het bezit, ik kan gemakkelijk weggeven of wegdoen. Ik maak anderen graag blij. Nee, het gaat voor mij om de beweging. Het dynamische van verzamelen, dat is  wat lonkt en bevredigt.

Maken zit me in de genen, het is een … drang. Ik moet de dingen met elkaar in evenwicht brengen. Het juiste evenwicht in mijn ogen, wel te verstaan.

Mijn fantasie slaapt nooit.

Op de kleintjes letten

Van de week hebben we een paar lekkere diprecepten voor jullie gepost. En nu wil ik graag met jullie delen waar één van die recepten vandaan komt: met een herinnering aan mijn eigen internationale modellentijd.

Veel mensen denken dat je, wanneer je tot de subtop van de modellen wereld behoort, bakken met geld verdient. Maar niets is minder waar! Ik stond dan wel in vele grote modebladen en werkte voor een reeks topontwerpers. Maar mijn bankrekening was alles behalve vol. Sterker nog… ik heb een ontzettende lieve familie die mij gedurende mijn modellentijd enorm financieel gesteund heeft!

Hoe zit dat dan? Even kort door de bocht, want je kunt er boeken over schrijven: Wanneer je de potentie hebt om het ver te schoppen als internationaal model, zijn er allerlei spelregels waar je rekening mee dient te houden. In mijn tijd (toch al weer 17 jaar geleden) was carrière planning net zo belangrijk als nu. Maar er was één groot verschil: het taboe om commercieel werk te doen dat niet van een bepaald ‘fashion niveau’ was. Onder het mom: wanneer je te vroeg met je hoofd op de verpakking van een mascara merk terecht komt, ben je als high fashion model direct uitgerangeerd. Kortom: klussen die goed waren voor je portemonnee, waren funest voor de kans om door te breken als topmodel!

In die tijd was de groep meiden die de top haalde veel minder groot dan nu. Dus wanneer je eenmaal tot die top behoorde, kon je er ook lekker lang en stevig blijven zitten. Ook verdiende je toen meer per klus dan nu het geval is. Dit resulteerde in het idee dat je, wanneer je potentie had om aan de top te komen, het een grote NONONO was om risico’s te nemen. Want eenmaal op die mascara verpakking… en de weg naar de top was voorgoed geblokkeerd.  “Aaaah…. die heeft het toch niet gered. Want ze staat nu al met haar hoofd op een verpakking. Jammer maar helaas…”

Je begrijpt het al, als veelbelovende nieuwkomer werd alles op zij gezet om mooie high fashion shoots te doen – maar mocht ik bijna geen commerciële klussen aannemen. Soms kreeg ik voor een prestigieuze reportage helemaal niet betaald, maar dan zei mijn agent: ‘Het is wel goed voor je naam om de klus wel te doen!’ En zo zag mijn bankrekening er ook uit. Leeg.

Stel je de volgende situatie voor: Daar staat een lief jong meisje, zo’n 20 jaar oud, lang blond haar, koffer op wieltjes in de hand met haar kin op de grond, omdat ze net de deur van haar hotel kamer in New York heeft opengedaan… WOWWW! Mag ik hier slapen…ONGELOFELIJK!

Het meisje gooit haar koffer neer, neemt een aanloop en komt met een koprol op haar bed terecht.. wat nog even lekker mee veert! OK, nu nog een keer maar dan met die heerlijke dikke donzige kamerjas aan, die in de badkamer hangt…. Straks maar eens langdurig in bad, denkt ze, nadat ze ROOMSERVICE besteld heeft…want trek heeft ze wel, na lang onder weg te zijn geweest..

En dan…OEPS… HOLYSHIT… een kopje soep met wat groente kost 20 dollar!! Damn – dat heb ik helemaal niet .. daar kan ik het een week mee uithouden… Misschien staat er helemaal onderop de kaart iets wat ik wel kan betalen? Maar het antwoord op die vraag is en blijft NOPE.. OK .. dat wordt shoppen. Op naar de 7/11 op de hoek van de straat.Dus, kamer jas weer uit, kraan van het bad dicht, normale kleren aan en daar gaan we. Op jacht naar een maaltijd van onder de 8 dollar. En waar kom je dan mee terug? Je raadt het al: HUMUS in verschillende smaken MET GOEDE DIP GROENTEN. Betaalbaar, goed voor de lijn en gezond!

En daar zit je dan, terug in die mooie kamer, in je fijne ochtendjas, met een schuimbad waar je straks uren in gaat liggen voordat je gaat slapen, Maar wel met een bakje humus en een bordje broccoli, want al het andere wat dit prachtige hotel te bieden heeft, is gewoon véél te duur. Apart toch?

Maar deze gezonde snack heeft geen nare bijsmaak. En ik kan er, ondanks de honderden liters humus die ik tijdens mijn modellen carrière heb weggedipt, nog steeds van genieten!

kim hotel

Foto gemaakt door mijn pappa, Milaan 1997

 

 

In de kast…

Een kast, en zeker de inhoud van die kast, zegt veel over zijn eigenaar. Neem nou de keuken. Een scheef hangende plank met gebutste bordjes en een bonte verzameling koffiemokken uit 13 vakantielanden, die duidt toch op een ander karakter dan een keurig kastje met daarin de startersset (4×4) van IKEA. En een grenen buffet vol boerenbont geeft een andere indruk dan een voltallig Wedgwood servies, inclusief sauciere en dessertbordjes.

IMG_3989

Vroeger – eigenlijk is dat nog niet eens zó lang geleden – liet je, als je voor het eerst bij iemand op bezoek kwam, onopvallend je blik afdwalen naar de boekenkast in de woonkamer. Liefdesromans of science fiction? Een complete Winkler Prins of een beduimeld stapeltje hedendaagse literatuur? Eén kijkje in de kast en je wist meteen wat voor vlees je in de kuip had.

IMG_3992

Ook muziek- en filmverzamelingen heb ik altijd als mooie spiegel van iemands ziel gezien. Van de eerste zelf opgenomen en beschreven casettebandjes tot de laatste super-de-luxe-box met 20 extra’s: met een beetje geluk stond daar iemands smaak-ontwikkeling van de afgelopen twee decennia in de kast te pronken. Keurig op een rijtje of in woeste stapels.

IMG_3988

Maar die tijd is voorbij. De boekenkasten zijn naar boven verhuisd of helemaal verdwenen. De CD’s liggen te verstoffen op zolder of zijn afgevoerd naar de Kringloper. Al je (nieuwe) muziek staat op Spotify, je boeken bewaar je op de e-reader. Maar door de digitale overvloed heb je intussen zo veel verzameld – leuk naast meuk – dat die afspeellijstjes niet veel zeggen over je persoonlijkheid. Ik vind dat jammer.

Want de spullen die mensen bewaren – en de manier waarop ze die spullen ordenen – zegt in mijn ogen meer over iemands karakter dan een Facebookprofiel. Het laat je in één oogopslag zien wat je vriend of vriendin mooi vindt, wat belangrijk is, wat waardevol.

De kast als manier om iemand beter te leren kennen. Maar hoe kun je daar met goed fatsoen vrijblijvend in koekeloeren? Ik ben niet brutaal genoeg om  bij vrienden ongevraagd de keukenkast in te duiken. En aangezien de meeste bezoekjes ook niet metéén in de slaapkamer eindigen, kun je ook niet in de kledingkast van je kennissen terecht voor en onvervalst staaltje amateur-psychologie.

IMG_3991

Daarom heb ik drie plekken in huis bedacht, waar je ook in digitale tijden een goede indruk van de smaak en het karakter van je gastheer of dame kunt krijgen – zonder meteen beschuldigd te worden van spionage of huisvredebreuk. Alles op eigen risico, natuurlijk!

1) De gangkast. Is alles in één gigantische berg op de grond gepletterd, of staan hier keurige rijtjes met schoonmaakmiddelen, blikjes op datum en kleur gerangschikt? Aha.

2) Het toilet. Alles strak wit, met één blokje luxe zeep uit de Provence? Of een beige retro-hokje met scheurkalender en oude postkaarten? Say no more.

3) De hobbykamer. Uitpuilende laatjes vol stofjes, lapjes en rondslingerend papier?  Of een piekfijn geordend home office, met color coordinated hangmapsysteem? Bedankt, ik weet genoeg.

IMG_3990

 

Geen tekening, maar foto!

Fotografe en kunstenares Cynthia Greig uit Detroit werkt met alledaagse attributen en witte verf. Het effect is verbluffend: haarscherpe en toch vervreemdende fotografie, die eruit ziet als een kindertekening.

Cynthia Greig, Representation #67 (tea bags)

Cynthia Greig, Representation #32-35 (cups)

Cynthia Greig, Representation #15 (ice cream)

Cynthia Greig zegt over haar eigen werk:

My work explores the exchange of influence between perception and experience, and the photograph’s role in negotiating what we consider to be real or true. For me, the coexistence of contradictions marks the moment when apparent realities collide. When we recognize that something is both askew and right on the mark, confusion and/or enlightment usually follow. Humor and irony often color my work as I play with visual miscues and the deceptive nature of first impressions. Challenging the assumptions that define and limit our experience, my work investigates how information can infiltrate our consciousness, occupy our memory and influence our understanding of the world we live in.

Meer foto’s vind je op de website van de Clark Gallery en op de blog SPLOID.

Vallende modellen

Zoooo… met een hoofd vol watten van de wijntjes die er gedronken werden om een week vol shows af te sluiten, kruip ik achter mijn compu. Mijn Amsterdam Fashion Week zit er weer op en met een grote glimlach kijk ik terug op de voor mij fijnste show van de week. Die van Dennis Diem.

Dennis Diem, Amsterdam Fashion Week 2014. Foto: teampeterstigter.com

Waarom? Ontwerper Dennis Diem trok bij de presentatie van zijn prefall 2014 collectie letterlijk de stoute schoenen aan.

Laten we bij een van de inspiratie bronnen beginnen. Vorig jaar ging het bij Dennis helemaal mis, toen er een model in de knoop raakte met haar huizenhoge hakken en in zijn armen viel.

Dit ‘incident’ was voor ons de aanleiding om de handen in een te slaan en bij volgende shows samen te werken. Naast het geven van catwalk trainings en de choreo en regie van modeshows, word ik steeds vaker betrokken bij het casting proces om ervoor te zorgen dat we met modellen kunnen werken, die perfect lopen op de vaak extreem hoge hakken. Op die manier weten we zeker dat er niks mis kan gaan, toch..?!

Voor deze show had Dennis een fijne verrassing voor het publiek in petto. Het 6e model verloor halverwege de catwalk haar evenwicht. Er ging een schok door de zaal. “Oh nee, niet weer,” dacht het publiek. Het model kon zich op een zeer elegante manier nog net staande houden en kreeg een staande ovatie. Grote opluchting in de zaal. Maar toen het 13e model echt onderuit ging werd het doodstil. Na het geven van een kleine performance kwam de danseres weer overeind. En toen werd duidelijk dat de ontwerper had gekozen om met humor te laten zien waar hij onder andere de inspiratie voor zijn collectie vandaan had gehaald:

Wanneer een ontwerper durft te kiezen voor zo’n gewaagd concept met het risico dat de serieuze klant en kijker het niet begrijpen, win je mijn hart en ben ik vereerd dat ik onderdeel uit mocht maken van het team. Ik ben trots en geniet van alle recensies die maar blijven binnenstromen!