Hoeveel laat jij zien?

Het is een vraag die iedereen die op social media actief is, aan zichzelf (en waarschijnlijk ook aan anderen) stelt: hoeveel laat je zien? Welke aspecten van je leven deel je met je online vrienden?

Schrijf je weleens wat over je werk? Maak je een foto van bijzonder lekker eten? Deel je foto’s van leuke uitjes? Of herplaats je bij voorkeur leuke citaten en internet-hypejes? Alles kan – en ook in mijn vriendenkring gaan mensen heel verschillend om met de verschillende mogelijkheden.

meanwhile-on-instagram

Privacy, ook van de kinderen, is in ieder geval een belangrijk onderwerp. Sommige van mijn vriendinnen posten graag familiekiekjes, anderen juist niet. De één zegt: ‘Ik plaats wel selfies, maar mijn kinderen komen niet met een foto op Facebook’, de ander zegt: ‘Ik plaats gewoon leuke foto’s – maar altijd zonder naam’ en de derde taalt er niet naar en deelt alles. Zelf plaats ik weleens foto’s van mijn kind, maar leg ik de grens bij ‘taggen’. Ze is nog klein en zal later zelf bepalen of en hoe ze online te vinden is. Een eigen profiel en met naam en toenaam op het net, dat zie ik niet zitten.

IMG_4467

Ik deel weleens foto’s van mijn dochter op internet. Maar zonder taggen, want ze bepaalt later zelf welk deel van haar leven ze online wil hebben.

Al of niet je persoonlijke mening delen, dat is een andere vraag. Ik schreef vorige week een blog waarin ik mijn zicht deelde op de mediabehandeling van Volkert van der Graaf. Het was geen wereldschokkende mening, denk ik. Toch vielen mij twee dingen op. Ten eerste: die blog is enorm goed gelezen, mensen vonden het dus een interessant onderwerp. Maar in tegenstelling tot ‘onschuldige onderwerpen’ heeft op dit stukje niemand een reactie op achtergelaten. Ten tweede: veel mensen deelden na het lezen privé wél hun mening met me. En vaak met de opmerking erbij: zo en zo denk ik erover, maar dat ga ik echt niet op internet delen. En daar heb ik alle begrip voor, want de grens ligt voor iedereen anders.

Sinds begin dit jaar schrijf ik bijna dagelijks een blog. Natuurlijk bepaal ik zelf hoeveel persoonlijks en hoeveel mening ik in mijn stukjes deel. Als je ze allemaal leest, zul je zeker een bepaalde indruk van mij en mijn leven krijgen. Maar ik laat natuurlijk ook heel veel weg. En ik ben me er terdege van bewust dat vrijwel iedereen om mij heen zijn of haar online persona op dezelfde manier ‘filtert’.

Zijn blogs en social media profielen daarom bij voorbaat ‘nep’? Nee, niet persé. Maar ze zijn onvolledig. Je zult nooit het hele plaatje te zien krijgen. Je zult nooit het hele verhaal lezen. Als je dat van elkaar weet, zijn posts op social media (in mijn ogen) een welkome aanvulling op het contact dat je ook op andere manieren onderhoudt.

Lekker lijstje!

Werk  jij met to-do-lijstjes? Ik wel. Op zondagavond of maandagochtend maak ik meestal een overzicht  met de belangrijkste werk-taken die ik de komende week wil afmaken. Ik gebruik naast mijn digitale agenda heel graag pen en papier. Ik vind het namelijk heerlijk om een vinkje te zetten als ik iets af heb. En dat gaat nu eenmaal het beste op papier. (Snel een idee noteren trouwens ook.)

funny-to-do-list-itemsNu is het afvinken van taakjes altijd leuk. Soms heb ik een enorm actieve ochtend en rats ik zo 15 dingen van mijn lijst. En andere keren zit ik ‘vast’ in een groot project krijg ik helemaal niets af. Klopt niet, want ik werk aan iets groots. Maar mijn lijst wordt niet korter. Dan begin ik taken door te schuiven, soms wel wekenlang.

Pas las ik op internet (over afleiding gesproken) een goede manier om je taken duidelijk te ordenen. Het heet: de 1-3-5 methode. De energie en tijd die je per dag in je taken kunt stoppen is eindig, dus kun je die prima verdelen over één grote, drie middelgrote en vijf kleine taakjes.

In mijn geval ziet dat er zo uit:

5 kleine taakjes – Aan het begin van de dag ben ik helemaal fris en wil ik graag snel resultaten zien. Ik doe een paar kleine taakjes die ik meteen kan ‘afvinken’. Dat ruimt zo lekker op! Meestal begin ik met het checken en beantwoorden van mijn mails. Alles wat minder dan 5 minuten per actie kost, doe ik meteen. Ik schrijf bij voorkeur heel korte mails, meestal niet meer dan 5  regels. Als ik iets aan de telefoon wil regelen, hetzelfde verhaal. Korte belletjes, niet meer dan 5 minuten, heel resultaat gericht. Meestal heb ik binnen een uur niet vijf, maar wel tien kleine taakjes klaar.

1 groot project – Tussen 10 en 15 uur ligt mijn meest productieve tijd. Ik probeer die tijd in één of twee blokken te knippen voor het uitvoeren van een grote taak. Een vertaling, een training, het uitwerken van grotere projecten.

3 middelgrote dingen – Aan het eind van de middag en in de avond, heb ik nog wel energie, maar niet zo’n enorm concentratievermogen dat ik uren aan één ding wil werken. Die energie gebruik ik voor middelgrote taken. Langere gesprekken met klanten en opdrachtgevers. Het schrijven van een blog. Of: facturen maken. Dat laatste, eigenlijk een leuk onderdeel van je werk, want het is toch de sleutel tot je inkomen, zie ik vaak als ‘zware taak’. Geen idee waarom eigenlijk.

Op zich werkt deze manier van omgaan met lijstjes prima voor mij. Ik houd meer overzicht over mijn tijd dan wanneer ik alles dwars door elkaar heen doe. Een beetje plannen geeft gewoon focus – en dat heb ik met veel afwisselende bezigheden zéker nodig. Maar natuurlijk is de 1-3-5-gedachte geen wet van Meden en Perzen. Dus als het anders loopt, zal ik mezelf daarover nooit op mijn kop zitten.

Ik zie het meer als een prettige richtlijn, of zoals één van mijn favoriete film citaten in Pirates of the Carribean: “The Pirate Code is more what you call guidelines than actual rules. Welcome aboard The Black Pearl, Miss Turner!”

En nu begin ik snel aan mijn ‘grote ding van de dag': een vertaling afmaken voor The New Motion. Dat is een fijne klant met een prachtige missie: de wereld een beetje beter maken met makkelijke en handige producten voor mensen die rijden in een elektrische auto. Maar daarover een andere keer meer, want dat staat vandaag niet op mijn lijstje! ; )

1-3-5 to do list

 

 

Bietenketchup

Toen onze jongens klein waren, hebben we jarenlang gekampeerd. Langzaam zochten we wat meer comfort op, en zijn we over gegaan op het huren van huizen van particulieren via websites als HomeAway en airbnb.  Elk jaar begint mijn zoektocht naar het perfecte vakantiehuis al weer vroeg. Volgens sommigen hier in huis, wel heel erg vroeg! Want het wensenlijstje wordt steeds langer, zeker nu de jongens niet meer mee gaan op vakantie.

Zo hebben we een keer een huis in Italië gehuurd, waarbij we voor de dichtstbijzijnde winkel ongeveer 25  minuten moesten rijden. Dat was destijds het favoriete vakantie huis van onze,  toen 10-en 8- jarige,  zoons. Maar nu zoeken we het toch iets centraler. Zeker nu ik iedere middag even moet rusten, willen we niet al te lang hoeven te reizen om iets te kunnen bekijken en om boodschappen te doen. Het huis dat we dit jaar in Dublin huurden via nearcityrentals voldoet in ieder geval aan onze eisen.

En als bonus lag het huis vol met kookboeken en kook tijdschriften. Nu heb ik thuis vier grote boekenplanken vol met kookboeken, maar er blijft natuurlijk altijd genoeg om te lezen! Zo ook in Dublin, waar ik meerdere heerlijke recepten heb gevonden – en gekookt. Eén van die recepten was voor bietenketchup, en sinds de vakantie in Ierland maak ik regelmatig een paar flesjes. Heerlijk fris bij het eten in plaats van gewone ketchup, en mooi van kleur.

rauwe bietenIngrediënten

300 gram bieten

1 theelepel knoflook, gehakt

200 ml appel- of wijnazijn

1 ui, gehakt

100 ml honing

 

Bereiding:

1. Doe alle ingrediënten in een pan en breng aan de kook.

2. Laat 20 minuten koken.

3.  Doe in de blender totdat het mengsel glad is, voeg zout en peper naar smaak toe.

4. Doe in een schone pot/fles/bakje. De ketchup blijft een paar weken goed.

 

foto bietenketchup

Voor deze ketchup heb ik Chioggia bieten gebruikt, daarom is de ketchup eerder roze dan rood van kleur.

 

En waar kun je die bietenketchup nou voor gebruiken?

Een paar ideeën:

1. Bietenwraps 
bietenwrap kleinDaar heb je voor nodig: Wraps, bietenketchup, rucola, zachte geitenkaas (of voor een variant zonder zuivel een lekkere frisse appel – en een handje pecannoten.
Gepofte bietjes maken –> rauwe bietjes in partjes snijden . Pak de bietjes goed in (dubbel) aluminiumfolie in en leg ze in een ovenschaal en besprenkel met olijfolie, balsamicoazijn, tijm, zout en peper. Ongeveer een uur in de oven (voorverwarmd op 175C).
Smeer nu een dun laagje bietenketchup op de wraps, beleg ze met rucola, bietjes, geitenkaas (of appel) en de pecannoten, rol op en snij door.

2. In plaats van ketchup op een biologische hamburger van goede kwaliteit (of zelfgemaakt)

3. In gevulde eieren, met een beetje mierikswortel en mayonaise, en eventueel wat zalmsnippers

4. Op brood

En er zijn nog veel meer toepassingen! Laat je me weten waar jij je flesje bietenketchup voor gebruikt?

De foto van Volkert

Sinds Volkert van der Graaf niet meer in de gevangenis zit, komt hij regelmatig in het nieuws. Niet omdat hij dat zelf wil. De moordenaar van Pim Fortuyn heeft tijdens zijn 12 jaar in hechtenis nooit een media-verklaring afgelegd. En nu hij vrij is, mag hij het niet eens meer van de rechter.

Nee, eerst was het de burgemeester van Apeldoorn, die de inwoners op de hoogte bracht van de komst van een nieuwe buurman. Terechte actie, van die burgemeester. Maar in mijn ogen een compleet overtrokken reactie van de landelijke media, die twee dagen lang allemaal (!) een reporter door de Apeldoornse binnenstad lieten lopen met de vraag: ‘Wat vindt u er nou van, dat-ie hier is gaan wonen?’. Ja, wat vind je daarvan. Kom op, zeg. Het gevolg is een graadmeter van verontwaardiging: de één vindt het héél erg, de ander kan het niet bommen. En: iedereen die dat wilde weten, weet nu precies waar Volkert van der Graaf woont.

Deze week kwam de Telegraaf eroverheen. Ik hoorde op de radio dat de hoofdredactie van deze krant een regelrechte redactionele oekaze heeft uitgegeven: ‘Breng me de eerste foto van Volkert’. (Breng me het hoofd van de moordenaar op een zilveren schaal.) Want ook al is de nieuwswaarde van die plaat nul komma nul, hoofdredacteur Jules Paradijs moest en zou Volkert op de voorpagina hebben.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

En daar is-ie dan. Onder de bekende chocoladeletters zien we hem lopen, ergens op de Amsterdamse grachten, op weg naar zijn advocaat. Van der Graaf is in 12 jaar hechtenis niet veel veranderd, qua uiterlijk dan. Verder kan ik er ook niets over zeggen. Want niemand heeft hem gesproken. En dat gaat ook niet gebeuren.

Waarom brengt De Telegraaf die foto? De redenering, zo hoorde ik gisteren op Radio 1, gaat als volgt. ‘Omdat een groot deel van de bevolking boos is over de strafmaat. Volkert had langer moeten zitten. Nu is hij vrij en moet hij bloeden.’ De Telegraaf vindt het plaatsen van deze foto ‘een rechtvaardige terechtstelling’. En meldt er bij monde van een gewezen lid van de hoofdredactie nog even bij, boven welke winkel het appartement van Van der Graaf ligt. Voor de mensen die het nog niet in de krant hadden gelezen.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Ik ben een groot voorstander van persvrijheid. Ik snap en waardeer dat De Telegraaf om de zoveel tijd zijn spierballen wil laten zien. Fijn voor de lezers, dat ze er veel tijd en moeite voor over hebben om, pak ‘m beet, de eerste foto van Máxima te tonen. (Dat is destijds overigens jammerlijk mislukt, met een wiebelige plaat van heel ander meisje, ergens op een Waddeneiland.)

En de privacy van Volkert hoeven we anno 2014 niet hoger in te schalen dan die van elke andere Bekende Nederlander. Als je in de publieke belangstelling staat, is het ‘part of the deal’ dat er over je gepubliceerd wordt. Dat geldt voor voetballers en tv-sterren,  politici en misdadigers. Wesley en Yolanthe in een parkeergarage, burgemeester Onno Hoes met jeugdige begeleiding in een hotellobby, Holleeder op zijn Vespaatje – allemaal onderdeel van dezelfde ontwikkeling: wij willen álles weten. Van der Graaf is een Bekende Nederlander. Dat is het  gevolg van de moord op het Mediapark en  heeft hij dus in zekere zin over zichzelf afgeroepen.

Toch gaat De Telegraaf met de foto van Volkert in mijn ogen een grens over. En dat zit ‘m in de impliciete oproep tot actie. In de krant, op TV, met name natuurlijk op internet. Met zijn allen gaan we even lekker voor zitten. ‘Kijk, hier woont’ie. Kijk, hier loopt-ie. Kijk dan. Hier kun je hem vinden.’ (En afslachten?)

Wil je langere straffen voor (politieke) moordenaars? Dan moet je  geen tendentieuze kranten maken, in de vage hoop en verwachting dat een boze burger het recht in eigen hand zal nemen. Nee, dan moet je het rechtssysteem veranderen.

 

 

WK-Zombie

mooidus van de dag

Ons leven speelt zich momenteel af in WK-modus, dat wil zeggen: voor de TV. In de vroege avond gaat-ie aan, bord op schoot. Mijn vriend heeft vorige week, één dag voor aanvang van het toernooi, een nieuwe TV gekocht. Hij was ervan overtuigd dat de oude (die inderdaad wat kuren had) precies op vrijdagavond, tijdens de eerste wedstrijd van Oranje, het loodje zou leggen. Nu hebben we een strakke bak, vlijmscherp beeld, mooie kleuren.

IMG_4419

Ik kijk lekker mee. En dan niet alleen de wedstrijden van het Nederlands elftal, maar ook krakers als Engeland-Italië en Duitsland-Portugal. En ‘ nachts staan er obscure groepswedstrijden als Iran-Nigeria op het programma. Als je niet kijkt voor het voetbal technische aspect, kun je je wat later op de avond gewoon laten leiden door de stemmen van hysterische commentatoren. Of genieten van strakke shirtjes. Voetbal? Na een poosje werkt het hypnotisch. Ik word er in ieder geval heel rustig van.

Mijn kleuter kijkt één wedstrijd per dag (bij voorkeur die van 18 uur!) en speelt ondertussen met haar groeiende hamster collectie. Het kind leert spelenderwijs de buitenspel-regels en kan inmiddels alle vlaggen van de deelnemende landen herkennen. We zijn nu een week onderweg. Mijn  ogen zijn vierkant. Ik neurie in mijn halfslaap het volkslied van Mexico. Maar we zijn geen WK-zombies, hoor. Voetbal is hartstikke verantwoord!

IMG_4415

Afvallen en Cardio?

in-shape-met-de-challenges-van-mama-stralend-fitDenk jij dat ook? Dat het goed is voor je lijn om lekker lang op de crosstrainer te staan of zo vaak mogelijk te gaan hardlopen? Helaas. Wie wil afvallen doet er verstandiger aan zich te focussen op krachttraining.

Cardiotraining (crosstrainer, hardlopen) is in eerste instantie gericht op het verbeteren van de werking van het hart, de longen en de bloedvaten, oftewel het cardiovasculaire (uithoudings)vermogen en niet op het vergroten van je spiermassa. Het is altijd goed om je conditie te verbeteren, maar als je wilt afvallen is het béter om deze vorm van sporten te combineren met krachttraining.
Krachttraining richt zich namelijk meer op de spieren, en spieren, dat zijn behoorlijke calorievreters, mits ze flink actief zijn.

In Jip en Janneke-taal zou je het als volgt kunnen uitleggen:
Het lichaam is erop gemaakt zo zuinig mogelijk te functioneren, m.a.w. zo min mogelijk energie te verbruiken. Spieren die niet of nauwelijks worden gebruikt staan daarom in een soort ‘stand-by’ modus: ze verbruiken geen energie (lees: calorieën), dus er hoeft ook geen energie naartoe. Wanneer je méér energie tot je neemt (in de vorm van voeding) dan dat je verbruikt (in de vorm van beweging), dan wordt het overschot opgeslagen in de vetcellen en niet in de spieren.

Als je wilt afvallen, dan wil je het energieverbruik (lees: calorieverbruik) van je lichaam zodanig verhogen dat het lichaam:
a) een teveel aan energie (voeding) kwijt kan in de spieren in plaats van in de vetcellen, en
b) zelfs de overtollige energie – die ligt opgeslagen in de vetcellen – gaat aanspreken.

Dit alles bereik je door krachttraining, want daarmee maak je de ‘stand-by’ spieren actief.

 

Start gewoon eens met het gebruik van gewichtjes bij je workout en/of wissel 3 minuten cardio af met een paar krachtoefeningen zoals squats, lunges en push ups. Je kunt ook altijd op mijn site kijken voor een 3×3 workout. Onder deze link vind je een hele verzameling!
Succes!
Warme groet,
Ginny

krachtsportvrouwen3

Bosvruchten-kokosmousse

Niet alleen een geschikt woord voor een potje scrabble, maar ook een heerlijk toetje! En natuurlijk kan het ook altijd even tussendoor.

Ik eet sinds ruim een jaar nagenoeg geen suiker meer. En als ik wél een keertje suiker eet, dan kies ik bij voorkeur natuurlijke suikers. Wat vorig jaar april begon als een  uitdaging van  drie maanden is  voor mij intussen een ‘way of life’ geworden. En niet alleen omdat het heel veel kilo’s scheelt, maar vooral omdat ik mij er lichamelijk echt veel beter door voel.

Sinds 2008 heb ik sarcoïdose, een chronische ziekte. Lastig – en als extraatje bracht de sarcoïdose nog een tweede chronische ziekte, dunne vezel neuropathie, mee. Deze aanslag op mijn gezondheid heeft mijn leven behoorlijk op zijn kop gezet. Ik moest op zoek naar ander werk, ga verplicht elke middag 2 uur naar bed om te rusten, kan niet meer lang autorijden en moet veel (gedoseerd) bewegen… Om maar een paar van de veranderingen te noemen.

Maar langzaam aan heb ik alle aanpassingen voor elkaar gekregen. Vorig jaar had ik mijn  nieuwe ritme al behoorlijk te pakken.  Echter, tot april vorig jaar moest ik nog sterke pijnstillers nemen, voor de dunne vezel neuropathie. Ik had wel eens geprobeerd daar mee te stoppen, maar steeds zonder succes. Toen begon ik met het minderen van suiker uit mijn dagelijks eetpatroon. In eerste instantie deed ik dat heel rigoreus,  inclusief de natuurlijke suikers. En toen werd de pijn minder! Dus ben ik langzaam gaan afbouwen en uiteindelijk gestopt ! Het is natuurlijk niet wetenschappelijk onderbouwd, en zal vast niet voor iedereen gelden, maar voor mij werkt het – no sugar, no pain!

Daarom presenteer ik dit lekkere toetje, met alleen natuurlijke suikers. Het smaakt fantastisch bij zomerse temperaturen en het is in een zucht gemaakt (mits je een blender hebt).

Ingrediënten (4 personen)

  • 1 blik koksmelk of room (400 ml)
  • ca 1,5 cup bosvruchten (diepvries)
  • 1 tl (of meer) vanillepoeder (online te koop bij diverse webwinkels met superfoods). Je kunt ook goede vanille essence gebruiken.

Bereiding

Doe alle ingrediënten in de blender en mix deze 1 minuten op hoge snelheid (of de optie voor desserts als jouw blender die heeft).

Verdeel over glaasjes en versier eventueel met wat verse munt.

foto

De mousse in de stralende namiddagzon.

 

Eet smakelijk!

 

Zeg eens… NEE

Mijn agenda staat vol met afspraken. Ik werk immers voor verschillende opdrachtgevers. Daarnaast investeer ik tijd in netwerken en vrijwilligerswerk. Ik maak afspraken met vriendinnen, met de kapper en de tandarts. En dat telt lekker op, zeker in de maand voor de vakantie. Voor mij is juni traditioneel de allerdrukste maand van het jaar.

Patty Golsteijn

Patty Golsteijn leert jou als zelfstandig professional hoe te kappen met alle crap in je werk en je leven.

Hoe maak je meer ruimte in je agenda, in je hoofd en uiteindelijk ook in je  leven? Die vraag stellen veel mensen. Patty Golsteijn heeft zich gespecialiseerd in het creëren van ruimte. En die kennis deelt ze graag, bijvoorbeeld op de website minimalswitch.nl. Ik volg op het moment Patty’s gratis online projectje ‘Clean up your life’. 30 dagen lang ontvang je een mailtje, met suggesties om de je agenda op orde te krijgen. Lucht maken in je uitpuilende to-do-lijsten. Terug naar de dingen die het belangrijkste zijn: prioriteiten stellen.

Ook als niet alles op mij persoonlijk van toepassing is: er zitten een paar handige tips tussen:

- Tegen het gevoel dat je nooit meer een ‘clean slate’ hebt: werk  niet met één grote to-do-lijst waar je toch nooit doorheen komt, maar splits je to-do’s op in ‘taken’ en ‘ideeën’.

- Tegen eeuwige haast: bouw rond iedere afspraak een buffer van 15-30 minuten. Standaard. Scheelt je rennen én zorgt in het beste geval voor extra tijd!

- En mijn favoriet, tegen uitvoerings-stress: neem iedere week een kwartier om je werk te plannen. Spreek je week even door met een ‘sparring-partner’. Door de struikelblokken te benoemen (misschien blijf je bepaalde dingen eeuwig doorschuiven, of plan je structureel te weinig tijd voor een bepaalde klus) los je samen veel op!

Claire Diaz-Ortiz werkt bij Twitter en is volgens Fast Company één van de meest invloedrijke mensen ter wereld op social media.

Claire Diaz-Ortiz werkt bij Twitter en is volgens Fast Company één van de meest invloedrijke mensen ter wereld op social media.

Vandaag ontvang ik een mailtje van Patty met daarin de grappige opdracht ‘zeg een hele dag NEE’. Hahaha, zou ik dat kunnen? En wil ik dat wel? Het is in ieder geval een goede oefening voor de velen onder ons die veel te snel en vaak ‘JA’ zeggen – en daardoor in de problemen komen, omdat ze geen seconde voor eigen dingen overhouden.

En aangezien ‘NEE’ soms best onaardig klinkt, zit er bij de opdracht een alleraardigst lijstje (geschreven door twitter-icoon Claire Diaz-Ortiz) met 99 andere manieren om nee te zeggen. In het Engels, maar hier vind je wel wat inspiratie!


99 Ways to Say No

  1. Not now.
  2. Look! Squirrel! (This was the best NO suggestion I received from a commentor on my earlier post. I can’t wait to use it.)
  3. My word of the year is REST, so I can’t fit another thing in.
  4. Nope.
  5. No thanks, I won’t be able to make it.
  6. Not this time.
  7. Heck no.
  8. No way, Jose. (Since my husband is named Jose, this is a favorite in our house.)
  9. Regrettably, I’m not able to.
  10. It’s that time of the year when I must say no.
  11. It’s a Wednesday. I have a “No on Wednesday” policy.
  12. Ask me in a year.
  13. I know someone that might be a fit for that. I’ll email you their information.
  14. You’re so kind to think of me, but I can’t.
  15. Maybe another time.
  16. Sounds great, but I can’t commit.
  17. Rats! Would’ve loved to.
  18. I’m slammed.
  19. Perhaps next season when things clear up.
  20. I’m at the end of my rope right now so have to take a raincheck.
  21. If only it worked.
  22. I’ll need to bow out.
  23. I’m going to have to exert my NO muscle on this one.
  24. I’m taking some time.
  25. Thanks for thinking of me, but I can’t.
  26. I’m in a season of NO.
  27. I’m not the girl for you on this one.
  28. I’m learning to limit my commitments.
  29. I’m not taking on new things.
  30. Another time might work.
  31. It doesn’t sound like the right fit.
  32. I’m RESTing right now.
  33. I’m not sure I’m the best for it.
  34. No thank you, but it sounds lovely.
  35. It sounds like you’re looking for something I’m not able to give right now.
  36. I believe I wouldn’t fit the bill, sorry.
  37. It’s not a good idea for me.
  38. Not now.
  39. I’m trying to cut back.
  40. I won’t be able to help.
  41. If only I had a clone!
  42. I’m not able to set aside the time needed.
  43. I won’t be able to dedicate the time I need to it.
  44. I’m head-down right now on a project, so won’t be able to.
  45. I wish there were two of me!
  46. I’m honored, but can’t.
  47. NoNoNoNoNoNo.
  48. I’m booked into something else.
  49. I’m not able to make that time.
  50. Thanks, but no thanks.
  51. I’m not able to make it this week/month/year.
  52. Bye now.
  53. I’ve got too much on my plate right now.
  54. I’m not taking on anything else right now.
  55. Bandwidth is low, so I won’t be able to make it work.
  56. I wish I could make it work.
  57. Not possible.
  58. I wish I were able to.
  59. If only I could!
  60. I’d love to — but can’t.
  61. Darn! Not able to fit it in.
  62. Nah.
  63. No thanks, I have another commitment.
  64. Unfortunately, it’s not a good time.
  65. Sadly I have something else.
  66. Unfortunately not.
  67. I have something else. Sorry.
  68. Apologies, but I can’t make it.
  69. Thank you so much for asking. Can you keep me on your list for next year?
  70. I’m flattered you considered me, but unfortunately I’ll have to pass this time.
  71. And my favorite, “Oh I wish I could help but you know, I bet Claire could help you with that.”
  72. Thank you for thinking of me. Unfortunately it’s just not a match.
  73. No, sorry, that’s not really my thing
  74. Can I get back to you on that?
  75. Ew.
  76. No, I’d rather you didn’t, but thanks anyway
  77. I can’t make it work.
  78. It just won’t fit right now.
  79. I’m really buckling down on my priorities right now, so I can’t.
  80. No say I.
  81. What’s the compensation?
  82. How much are you able/willing to pay
  83. Ick.
  84. Are you able to better that offer?
  85. Sorry, no can do.
  86. I only say yes to very select opportunities, and unfortunately this doesn’t meet my criteria.
  87. The demands would be too much for me.
  88. It’s not feasible for me to take this on.
  89. I wish I had all the time in the world.
  90. My body double can.
  91. In another life.
  92. I cry, but decline.
  93. My advisors won’t agree to it.
  94. My body says yes, but my heart says No.
  95. I’m not the person you’re looking for.
  96. I don’t have an iota of bandwidth left in my brain.
  97. If only.
  98. N to the O.
  99. NO.

    no!

Blijf staan!

Jaren geleden had ik een baan bij een Amerikaans IT bedrijf. Dat bedrijf zou worden overgenomen door een ander Amerikaans IT bedrijf. Het bleek een ongezonde werkomgeving. Om de haverklap werd er een manager geveld door een hartaanval, en kregen we een mailtje met de strekking “ we wensen Els en de kinderen veel sterkte met het verwerken van dit verlies”.

Later werkte ik in een heel andere branche, de wijnhandel. Hier ging er helemaal niemand dood aan een hartaanval. Hoe kwam dat? Stress,  overgewicht en roken kwamen in beide sectoren voor. In de IT werd zelfs iets meer gesport! Je zou denken: dan maakt de wijn het verschil. Wijn maakt de aderen soepel en voorkomt hartproblemen en zo.  Los van dat de wetenschap er niet uit is of wijn ook echt gezond is (en in welke hoeveelheid dan), vrees ik dat dat te gemakkelijk gedacht is.

20140610-123257-45177647.jpg

Ik heb zelf een andere theorie: namelijk dat staan het verschil is. Ga maar na, hoeveel van het werk in de wijnhandel staand wordt uitgevoerd. In winkels, bij wijnbeurzen en het proeven van de wijnen, op bezoek bij producenten: iedereen staat, in de wijngaard of in de wijnkelder. En ook de sommeliers doen staand hun werk.  In de tijd dat ik in een wijnwinkel stond (er was geen stoel) viel ik zomaar 4 kilo af – zonder enige moeite of dieet! Even een doosje naar een klant brengen,  een wandelingetje naar het magazijn, een pallet af- of opstapelen. Mensen die in de wijn werken hebben gewoonweg meer fysieke activiteit gedurende de dag. Bij mijn computerbedrijf kroop men alleen achter de computer vandaan voor een plas- of rookpauze.

Uit onderzoek, geciteerd op de website van het TNO, blijkt dat de hele dag zitten ongezond is. En dat je dat met een uurtje sporten niet ongedaan kan maken. Maar draai het eens om: Een levensstijl waar de hele dag door zo’n beetje bewogen en gestaan wordt is  veel gezonder dan af en toe een uurtje sporten. Zo bekeken zijn twee uurtjes staand kijken naar een voetbal- of hockeywedstijd (mag ook een museumbezoek of retail therapy zijn)  misschien wel een veel betere invulling dan de wedstrijd zelf spelen . Vooral als je daarna  op de fiets of te voet naar huis moet omdat je zo nodig wijn moest drinken in derde helft.

Zittend werken is gewoon niet gezond. Foto: npr.org

Zittend werken is gewoon niet gezond. Foto: npr.org

 

Snelle lunchsalade voor zomers weer!

Met dit warme weer zijn gerechten die je niet hoeft te koken én die snel klaar zijn ideaal. Zo ook deze supersnelle zomerse lunchsalade. Net als het vorige recept is dit gerecht heel makkelijk in elkaar te draaien. (Ik heb namelijk een ongelukkige blessure aan mijn linker arm en kan daardoor de komende weken alleen met mijn rechterhand werken. Daarom krijg je van mij tot de zomervakantie alleen gerechten die je met één hand, oftewel twee vingers in je neus, kunt bereiden!).  Ik moet wel bekennen dat ik voor de nectarine zoonlief heb ingeschakeld, dat was net een stapje te ver met één hand. Ik eet geen brood, en ga voor de lunch dus vaak op zoek in trapkast/koelkast/vriezer/kruidentuin (waarover een andere keer meer), naar ingrediënten voor een lekkere salade of soep.

Hoge temperaturen vragen om fris, snel en makkelijk eten, zoals deze heerlijke lunchsalade. Je maakt hem met één hand!

Hoge temperaturen vragen om fris, snel en makkelijk eten, zoals deze heerlijke lunchsalade. Je maakt hem met één hand!


Ingrediënten (per persoon)

1 cup erwtjes (diepvries)

1 rijpe nectarine of perzik, in stukjes

1 plakje parmaham, in reepjes 25 gram verse geitenkaas

1,5 eetlepel amandelschaafsel, kort geroosterd

Notenolie

Bereiding

Doe de doperwten in een vergiet en giet hier kokend water overheen, laat uitlekken. Leg de doperwten op een bord, verdeel de nectarinestukjes, geitenkaas, parmaham en amandelschaafsel eroverheen. Besprenkel met notenolie en peper.

Variatie

Vervang de doperwten door rucola. Knip wat verse munt over de salade.

egmondse bollenTip

Ik heb altijd een potje Egmondse bollen van de Klompenhoeve in de koelkast staan. Dit bijzondere geitenkaasje is erg lekker én lang houdbaar. Ideaal om in salades te gebruiken.  Je kunt de Egmondse bollen kopen bij de natuurwinkel.

 

 

 

 

 

Op de bres voor je kind

Kalle ElvisHerinner je je de stukken van Sonja op deze blog? In januari schreef zij voor Mooidus een paar indringende verhalen over haar leven met meervoudig gehandicapt zoontje Kalle.

Over het inrichten van de babykamer, toen Sonja en haar man nog helemaal van niks wisten.

En over de lange, lange weg naar een aangepaste stoel voor hun kleine hummel. Een jongetje dat niet groeit, niet zelf kan eten, niet eens kan lachen. Een jongetje waar ze zielsveel van houden. Waar ze alles voor doen.

Sonja en Jan hebben inmiddels een groter gezin, met een jongetje van 2 en een meisje van bijna een jaar. De zorg voor Kalle is echter niet minder geworden, eerder meer. Gelukkig kunnen ze gebruik maken van een potje met geld, dat bedoeld is voor ‘zorg op maat’. Persoonsgebonden Budget (PGB) heet dat in overheidstermen. Met het PGB van Kalle kunnen Sonja en Jan een gespecialiseerde oppas en verpleegkundige inhuren. Dat werkt beter dan Kalle in een dagverblijf stoppen.

Sonja wilde graag verder schrijven voor Mooidus, maar werd ingehaald door de realiteit. Onze regeringscoalitie is namelijk bezig met enorme hervormingen in de zorgsector. Eén van de grote veranderingen is dat het PGB op de schop gaat. In de Tweede Kamer wordt gediscussieerd, achter de schermen gaan lobby groepen tot het uiterste om dat wat goed werkt te behouden. De beoogde veranderingen (beter woord: bezuinigingen) kunnen enorme consequenties hebben voor Kalle en het beetje kwaliteit van leven dat dit kindje heeft.

Daarom was Sonja’s keuze snel gemaakt: niet bloggen over Kalle, maar actie voeren! Samen met andere ouders van meervoudig gehandicapte kinderen die hun PGB kwijt dreigen te raken, is Sonja regelmatig in touw. Twitter-acties. Informatie voor Kamerleden. En ingezonden brieven.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begnadigd musici.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begenadigd musici.

Deze week  reageerde Sonja in De Volkskrant op een lang artikel over misbruik van PGB’s. De strekking van dat stuk, in de weekendkrant, was uitermate negatief. (Hier lees je een korte samenvatting.) Terecht, als je bedenkt dat er mensen rondlopen die het geld, bestemd voor gespecialiseerde zorg, opmaken aan dure auto’s en reizen. Maar onterecht, als je er éven bij stilstaat dat de overgrote meerderheid van PGB’s zuiver en eerlijk wordt besteed. En dat de overheid geld en heel veel administratieve rompslomp bespaart, door ouders zelf verantwoording te geven.

Zoals wel vaker bij bezuinigingen, spelen er allerlei emoties rond dit onderwerp. De mensen die gekort dreigen te worden doen alles wat ze kunnen om die kortingen tegen te houden. De mensen die de verandering willen doorvoeren, zullen allerlei manieren bedenken om aan te tonen waarom het huidige systeem niet werkt. (Bijvoorbeeld door heel hard te roepen: er wordt misbruik van gemaakt!)

Mag ik hier even de 10-80-10 regel op loslaten? Welke groep je ook bekijkt, er zullen altijd 10 procent zijn die proberen er de kantjes vanaf te lopen. 80 procent van de groep doet het gewoon zoals je verwacht. En 10 procent doet zijn uiterste fucking best om het geweldig te doen. Dat is ook zo bij PGB’s. 10 procent maakt (licht of zwaar) misbruik. Tachtig procent niet. En tien procent doet er alles, maar dan ook alles voor, om te bewijzen dat PGB’s de beste manier zijn om zelf zorg in te kopen – laagdrempelig, persoonlijk maatwerk.

Het zal je niet verbazen dat Sonja bij die laatste groep hoort. Mooidus steunt haar strijd van harte. Hier is de ingezonden brief, die De Volkskrant plaatste. Ik hoop dat we samen de beeldvorming rond PGB’s een beetje minder scheef krijgen. Voor een heldere kijk op de zaak moet je hem namelijk altijd van twee kanten bekijken.

Persoonsgebonden budget

Lamgeslagen. Zo voel ik me na het lezen van het artikel ‘Graaien in de zorgpot’ (Ten eerste, Vonk, 31 mei). Dit artikel is de zoveelste klap in het gezicht van de pgb-houders. Mensen zoals wij die met de hand op hun hart kunnen zeggen dat zij het pgb gebruiken waar het voor is bedoeld: voor het op maat inkopen van zorg.

In ons geval zorg voor ons zwaar gehandicapte zoontje van 4 die 24 uur per dag toezicht en zorg nodig heeft, dagelijks geteisterd wordt door vele epileptische aanvallen, niets zelf kan, niet communiceert en niet lacht. Eén-op-éénzorg die door geen enkele instelling geleverd kan worden. Zorg dus die hij zonder het persoonsgebonden budget simpelweg niet zou kunnen krijgen.

Na vier jaar kunnen we eindelijk zeggen dat we de juiste zorgverleners hebben gevonden: goede, betrouwbare, flexibele mensen. De communicatie verloopt via korte lijnen, ze kennen ons zoontje. De zorg die zij leveren is stukken goedkoper dan de meeste zorg die door instanties/instellingen wordt geleverd. Geen 60 euro per uur (zoals een thuiszorgorganisatie die in het eerste jaar zorg leverde) of 50 euro per uur (het medisch kinderdagverblijf waar ons zoontje een jaar lang een dag per week naartoe is geweest). Maar 20-30 euro per uur, waardoor we méér uren kunnen inkopen. Deze manier van zorg inkopen stelt ons als gezin in staat enigszins te functioneren.

Waarom kiest De Volkskrant ervoor om juist een negatief artikel over het pgb te schrijven, terwijl er zoveel ‘positieve’ verhalen zijn. Hoewel het woord positief in deze samenhang bijna cynisch klinkt. Er is wat ons betreft niks positiefs aan het hebben van een zwaar gehandicapt, vaak oncomfortabel kind.

Om me heen zie ik veel andere gezinnen die het – net als wij – zonder het pgb niet zouden redden. Wat moeten we dan met onze kinderen? Schrijf dáár eens over!

Sonja Markowski, Rotterdam

 

 

Groeistuip

Een drama in 5 aktes.

AKTE EEN – Dinsdag avond – 19.40 uur

Moeder: “Hier is je water, je nachtlampje is aan, alle knuffels liggen op een rij… We zijn er! Slaap lekker, kleine mop. Tot morgen.”

Kind: “Mama, mama, mama.. nog één ding wil ik zeggen, nog één dingetje maar! … Eeeehm, mama, mag ik morgen tóch zelf mijn kleren uitzoeken voor school?”

Moeder: “Nee, mop. Echt slapen nu, niet meer roepen, hoor. Dag lieverd!”

Kind: “Ja, maar… nou, OK dan. Slaap lekker… zzzz”

 

AKTE TWEE – Dinsdag avond – 22.30 uur

Kind: “Boehoehoeeee…”

Vader: “Wat is dat? Ze huilt heel hard.. Ga jij even kijken?”

Kind: “Boehoehoeee…”

Moeder komt na 10 minuten onbedaarlijk gehuil naar beneden, kronkelend kind op de arm.

Moeder en vader, afwisselend: ” “Maar wat heb je dan? – Waar doet het pijn? – Wil je het aanwijzen? – Geen buikpijn? – Kramp in je been? Hier?”

Opeens komt er een herinnering boven. De kleine heeft groeipijn, net als ik zelf als kind vaak heb gehad! We gaan maar eens googelen. Ja hoor, daar staat het:

Zeker één op de vijf kinderen heeft er last van: pijn in beide benen, meestal rond de knieën, kuiten, scheen- of dijbenen. Dit verschijnsel wordt groeipijn genoemd. Meestal komt de pijn ‘s nachts opzetten en is er overdag weinig van te merken. De pijn kan de hele nacht aanhouden.

Na 20 minuten zachtjes aaien en bemoedigend toespreken ontspant ze en doezelt terug in slaap. Naar boven maar weer. (En op de trap natuurlijk de vraag: wanneer is dat kind eigenlijk zo snel zo lang geworden?)

 

AKTE DRIE – Woensdag nacht – 0.45 uur

Kind: “Boehoehoeeeeee…”

Kind: “Boehoehoeeeee….”

Moeder: “Ik ga haar halen.”

Vader: “Grrrmpfl. Doe dan maar.”

Kind: “Boehoehoeeeee…”

Vader sluit ramen en deuren. Na 20 minuten aaien en bemoedigend toespreken is er dit maal geen enkele verbetering. Kind  heeft kramp en blijft huilen.

Vader: “Wil je een sinaspril?”

Kind: “Neeheeeheee…”

Moeder: “Je mag kiezen. Een sinasprilletje of een zetpil. Dan duurt het een paar minuutjes en kun je weer lekker slapen.”

Kind: “Neeheeeeeee… GEEN ZETPIL!”

Moeder (weet dat zetpilletjes op zijn, maar is nu vastberaden om kind een sinaspril te laten slikken): “OK, dan wordt het een zetpil.”

Kind: “Nee, echt niet! Ik wil een sinaspril, dan.”

Vader en moeder knipogen naar elkaar.

10 minuten  later: kind valt in slaap. Ouders liggen wakker.

Full-moon-sleep

 

AKTE VIER: Woensdag nacht.

2.30 uur. Vader schrikt wakker. “Hoor jij wat?”

4.30 uur. Moeder zit rechtop in bed. “Ik dacht dat ze… oh, nee.”

5.30 uur. Verdorie.

 

AKTE VIJF: Woensdag ochtend, 7.30 uur

Kind staat naast bed te stuiteren: “Hee, hoi pap en mam! Mag ik cruesli met melk? Gaan we opstaan? Heb je mijn Dora-trommel afgewassen of heb ik weer die rode? Is het vandaag Omi-dag? Denk je dat ik na schooltijd met Feline kan spelen? Gaan jullie nou nog opstaan? Ik ga even mijn knuffels halen, OK? Papa, ben je nou wakker…?”

Ouders kreunen.

mom