Koken met één hand: Zalm met mosterd en bacon

Toen Barbara mij vroeg of ik recepten wilde schrijven voor Mooidus, was haar vraag of de maaltijden lekker, gezond én makkelijk konden zijn. Nu vroeg ze mij dat precies op het juiste moment. Ik heb namelijk  een operatie aan mijn arm gehad en mag  daarom mijn linker arm en hand 8 weken niet gebruiken. De recepten voor de komende periode zijn dus met één arm (en wat hulp van een bereidwillige huisgenoot) te maken. Zo ook mijn eerste recept:

Zalm met mosterd en bacon

IMG_0801

De ingepakte zalm ligt klaar in de ovenschaal. Dit is met één hand te doen, gegarandeerd!

Ingrediënten (voor 4 personen)

  • 4 rechte stukken zalmfilet van ca. 150 gram per stuk
  • 4 eetlepels Dijon mosterd
  • 16 rechte plakken ontbijtspek

Bereiding

Verwarm de oven voor op 175 C. Bekleed een ovenschaal met bakpapier. Smeer de zalm in met de mosterd (je kunt de hoeveelheid aanpassen naar smaak, en zelfs helemaal weglaten als je niet van mosterd houdt) Pak de zalm in de ontbijtspek, en leg de stukken in de ovenschaal. Bak dit 15 minuten in de oven. Serveer bijvoorbeeld met gesauteerde andijvie (bak 1 gehakte ui met 2 teentjes knoflook rustig in een flinke klont boter tot de ui zacht wordt, bak de andijvie even kort mee tot deze slinkt, en bestrooi met zout en peper).

IMG_0805

De zalmpakketjes smaken heerlijk met gesauteerde andijvie. Sjiek woord voor: even aanbakken met een uitje en wat knoflook!

Eet smakelijk!

Welkom op mooidus, Natasja!

mooidus blogteam

Lieve lezers, we hebben weer een uitbreiding van het team! Een heel hartelijk welkom aan Natasja. We kennen elkaar al een paar jaar. Rond 2007 werkten we namelijk voor dezelfde opdrachtgever, Natasja aan de financiële kant en ik aan een Duitstalige klus op het gebied van vastgoed en beheer. Op een dag moesten we samen op reis, meerdere afspraken in Berlijn. Dat bleek het begin van een leuke vriendschap! De gedeelde liefde voor lekker eten en fijne concerten zorgde in de afgelopen jaren voor heel wat leuke dagen.  Morgen lees je Natasja’s eerste blog – maar hier kun je haar al een beetje leren kennen.

Natasja Verwoerd combineert haar werk voor haar eigen consultancy bedrijf met haar grote passies, koken en reizen. Als consultant helpt ze zelfstandigen en bedrijven om structuur in hun administratie en organisatie aan te brengen. Met haar cateringbedrijf verrast ze mensen met gerechten, waarbij gezond én lekker wedijveren om de eerste plaats. Ze reist graag om inspiratie op te doen voor haar gerechten – altijd op zoek naar bijzondere locaties en restaurants. Een reis naar Portugal leverde de inspiratie voor de naam van haar onderneming, Ciente (www.ciente.nl).

Natasja’s man deelt haar passies en met 2 volwassen zoons hebben ze nu de vrijheid om samen vaker te reizen en uit eten te gaan.

Natasja Verwoerd

Natasja Verwoerd

Morgen dus  de eerste blog van Natasja op Mooidus. En die wordt… heel erg lekker!

Jeugdzorg: wat een zorg!

Mijn vriendin Marjolijn Bruurs heeft een schoonheidssalon in een klein dorpje onder de rook van Amsterdam.Veel klanten komen niet alleen voor hun nagels, huid of voeten, maar bouwen daar vertrouwensrelaties en vriendschappen op. Vandaar dat ze veel horen en zien, tussen de behandelingen door. Het onderstaande verscheen vandaag op de blog van Marjolijn en haar collega’s (www.meisjesvanmooi.nl). Ik plaats het in zijn geheel op Mooidus. Omdat sommige  verhalen niet ‘mooi dus’ zijn, maar wél een zo groot mogelijk bereik verdienen!

Al jaren heb ik een klant in de salon, die samen met haar man de zorg heeft voor een aantal pleegkinderen. Na alle verhalen over de meest vreselijke gebeurtenissen waar zij en haar gezin mee te kampen kregen, snap ik wel waarom Jeugdzorg een enorm tekort heeft aan pleegouders. De ondersteuning die je als pleegouders denkt te krijgen, is dikwijls ver te zoeken. En heel eerlijk; Ik zou er persoonlijk écht niet aan moeten denken om zo’n zware taak op me te nemen..

Vanaf eind jaren tachtig hebben mijn klant en haar echtgenoot al te maken met Bureau Jeugdzorg Noord Holland. Bureau Jeugdzorg komt op voor de rechten en plichten van het kind. Zij helpen als er problemen zijn tussen ouders en kinderen. Bijvoorbeeld als er sprake is van geweld of seksueel misbruik. Ook helpen zij als een kind zich crimineel gedraagt en bijvoorbeeld steelt of vecht. Maar ook als er problemen zijn op school, bijvoorbeeld als het kind veel slechte cijfers haalt of veelvuldig spijbelt. En als de kinderrechter opdracht geeft om toezicht te houden en de veiligheid van een kind te beschermen of om het opnieuw plegen van strafbare feiten te voorkomen, doen zij dat ook. Bureau Jeugdzorg Noord-Holland is het eerste aanspreekpunt voor alle vormen van jeugdzorg in deze provincie.

20140531-233230-84750907.jpg
Het eerste pleegkind die mijn klant en haar echtgenoot onder hun hoede namen, was een zogenaamd vakantiekind. Dit meisje kwam alleen in de vakanties en later ook wel weekendjes bij het gezin, puur om even helemaal van de ellende van thuis weg te zijn.
Omdat dat zo goed beviel en mijn klant het idee had, om hét verschil voor nog een Jeugdzorg-kind te kunnen maken, besloten zij en haar man om ‘huis en hart’ open te stellen voor een vast pleegkind..

Zo kwam het dat zij twintig jaar geleden werden verblijdt met een schattig meisje van vier. Een kleutertje met prachtige, grote blauwe ogen. Ogen waar je, als je goed keek, haar verschrikkelijke verleden in terug kon zien.. Zij droeg op 4 jarige leeftijd al een enorme rugzak met zich mee omdat haar moeder door verslavingen en verkeerde relaties , niet voor haar en haar jongere zusje kon zorgen.. Beide kindjes waren zwaar verwaarloosd, mishandeld en getraumatiseerd en uiteindelijk door de kinderbescherming uit huis geplaatst en ondergebracht in een kindertehuis in afwachting van een pleeggezin. Het jongste kindje werd als eerste in een gezin geplaatst en weer kreeg het oudste zusje een klap te verstouwen… Ze werd gescheiden van hetgeen haar het liefst en meest vertrouwd was; haar kleine zusje. Gelukkig werd er voor haar binnen een paar maanden ook een gezin gevonden. Het gezin van mijn klant…
Gruwelijk dat het voorkomt; wat een leed op zo’n jonge leeftijd. Het kan niet anders dan dat dit soort kinderen beschadigt zijn door al deze trauma’s. En hoe ruimhartig is het dan, dat je juist zo’n kindje opneemt in je gezin en ook je huis openstelt voor de biologische ouders en opa’s en oma’s, zodat er altijd contact zou kunnen blijven met de mensen die je echte familie zijn. Mooi en nobel van mijn klant en haar echtgenoot maar ik denk dat als ze toen geweten hadden, wat er nog meer op hun pad zou komen, ze destijds waarschijnlijk niet deze keuze gemaakt hadden..

20140531-234006-85206121.jpg

Omdat het meisje zo getraumatiseerd was, werd al snel duidelijk dat er behoorlijk veel ‘extra’ zorg nodig was. Zij bleek met name enorm veel moeite te hebben om zich aan te passen aan een gewone gezinssituatie. Je zou denken dat er dan alle mogelijke moeite gedaan zou worden vanuit een instantie als Jeugdzorg, om het meisje verder op weg te helpen.. Helaas was dat niet het geval. Het enige dat gedaan werd, waren maandelijkse gesprekjes met een zogenaamde gezinsvoogd. Alle zorgen vanuit de pleegouders werden min of meer weggewimpeld en uiteindelijk escaleerde de boel toen het meisje in de pubertijd kwam. De pleegouders waren onervaren met dit soort kinderen en kregen totaal geen ondersteuning, tips of uitleg van de zorgexperts. De situatie was onhoudbaar, niet alleen voor haar maar ook voor de rest van het pleeggezin. Jeugdzorg had als oplossing een tijdelijke overplaatsing naar een tehuis waar ze eindelijk de benodigde therapieën zou gaan krijgen. Helaas was dat geen succes. In plaats van weer op het rechte pad te komen, raakte het meisje nog verder van dat pad; ze kwam in het tehuis in aanraking met verkeerde mensen die haar op een negatieve manier hebben beïnvloedt : roken, liegen, drinken en blowen waren dingen die dagelijks voor kwamen. Wat er van de therapieën terecht is gekomen, zullen de pleegouders nooit weten want alles liep destijds via Jeugdzorg. In de wandelgangen kregen de pleegouders wel wat te horen over de voortgang van de therapieën maar officieel is nooit een rapport ter inzage gegeven. Na een paar maanden werd het meisje weggestuurd uit het opvanghuis omdat zij, tegen de regels in, een relatie kreeg met een medebewoner. De oplossing van Jeugdzorg: terugplaatsing naar het pleeggezin..

In de tussentijd kreeg het meisje nog twee zusjes bij haar biologische moeder. ( ja, je leest het goed, moeder ging gewoon door met kinderen krijgen) Helaas ondergingen deze twee kinderen hetzelfde lot als hun twee oudere zusjes. Mishandeling en ernstige verwaarlozing. Niet zo gek want de moeder kon niet eens voor zichzelf zorgen. Op de leeftijd van 2 en 3 jaar oud werden de meisjes door Jeugdzorg opgegegeven als logeerkinderen, om op die manier een beetje tot rust te komen in een normale gezinssituatie.. Mijn klant nam de zusjes graag op in haar gezin. Na vier maanden bleek dat de thuissituatie onhoudbaar was geworden. Bij het terug brengen lag moeder laveloos van de drugs en de drank op de bank, was ze even daarvoor in elkaar geslagen door haar toenmalige partner, er was geen eten of drinken behalve flesjes bier, kortom geen goede situatie om de kindjes achter te laten. De pleegouders hebben de kinderen meteen weer mee naar huis genomen en de volgende dag Jeugdzorg ingeschakeld. Meteen werden de kinderen uit de thuissituatie gehaald en in crisisopvang bij mijn klant geplaatst. Crisisopvang betekent tijdelijke opvang maar omdat de meisjes nergens samen konden worden geplaatst, hebben mijn klant en haar man zich opgegegeven als vast pleeggezin. Drie meisjes uit één gezin op hetzelfde adres.. Het zou zo mooi geweest kunnen zijn, ware het niet dat de ellende toen pas echt begon..

De biologische vader was het namelijk niet eens met de uithuis-plaatsing van de kinderen. Net ontslagen uit de gevangenis, wilde hij zelf zorg dragen voor zijn kinderen. Hij vond dat ze hem, onterecht, waren afgepakt. Toen dat niet lukte, werd het hele pleeggezin door de vader bedreigt (zelfs met de dood) en lastig gevallen. Het contact hoefde volgens Jeugdzorg niet verbroken te worden. De meisjes MOESTEN één maal per week telefonisch contact hebben met de biologische ouders. Wel mocht de luidspreker aan, zodat meegeluisterd kon worden… De scheldpartijen van de vader naar de pleegouders waren niet van de lucht en dat alles via de kinderen.. Ik vraag me af: hoe traumatisch dat is voor zulke kleine kindjes.. De bedreigingen werden steeds heftiger, zelfs op school van de meisjes en in de buurt werden maatregelen genomen omdat men bang was dat de kinderen ontvoerd zouden worden. De telefonische bedreigingen hielden voor het pleeggezin pas op, toen na maanden toestemming gegeven werd dat een ander (geheim) telefoonnummer kon worden aangevraagd. De mensen die het oude nummer van KPN kregen toegewezen, toevallig ook klanten bij ons, zijn nog lange tijd telefonisch lastig gevallen…

Intussen bleef de bezoekregeling met de biologische ouders van ‘eens in de twee maanden’ gewoon van kracht. De meisjes werden door een gezinsvoogd van Jeugdzorg opgehaald en naar een ontmoetingsplek, ergens in ‘t Gooi, gereden. Drama’s waren dat want de kinderen waren doodsbang voor de vader. Met name de oudste heeft meerdere malen aangegeven geen contact met vader te willen vanwege alle dingen die hij haar in het verleden had aangedaan. De bezoeken moesten van Jeugdzorg desondanks gewoon doorgaan. Na de bezoeken vertoonden de meisjes heel bizar, destructief gedrag; ze knipten bijvoorbeeld alles kapot, zelfs hun eigen haar moest het ontgelden. Niet alleen de pleegouders, maar ook de gezinsvoogd van de meisjes was doodsbang voor de biologische vader. Zij werd namelijk ook enorm bedreigt en de vader wist zelfs haar privé adres te achterhalen… Toen hij dreigde om het kleutertje van de voogd iets aan te doen, is de voogd uiteindelijk,door Jeugdzorg zelf, van de zaak afgehaald.

Het gedrag van de meisjes werd almaar erger en uiteindelijk is er vanuit de pleegouders en een nieuwe gezinsvoogd, via de rechter, bedongen dat de bezoekregelingen met de biologische vader werden gestaakt. De kinderen moesten van de rechter eerst helen van alle trauma’s en er moesten therapieën in gang gezet worden bij De Bascule, een academisch centrum in Amsterdam, die psychiatrische zorg aan kinderen, jongeren en gezinnen verleent. De diagnoses die in dit centrum gesteld werden: PTSS, ADHD en een hechtingstoornis… Een zware taak voor de pleegouders!

20140531-234626-85586409.jpg

Lange tijd ging het, door toedoen van de Bascule, bergopwaarts met de kinderen. Zij werden ingesteld op de juiste medicatie en kregen een hele lieve gezinsbegeleidster toegewezen, waar zij een goede band mee kregen. De meisjes bloeide op. Maar helaas, het was van korte tijd. Na twee jaar intensieve behandelingen en begeleiding gaf Jeugdzorg aan dat de behandelingen gestaakt werden. Als reden gaven zij dat er geen geld meer was om onder behandeling bij de Bascule te mogen blijven. Jeugdzorg zorgde weer dat er via hen een gezinsvoogd en pleegzorgwerkster werden aangesteld. Met name de laatste was goud waard. Helaas moest deze medewerkster, wederom door bezuinigingen, overgeplaatst worden. Na een paar weken ging het opnieuw bergafwaarts.. Al gauw bleek dat kinderen niet zonder behandeling en professionele begeleiding konden. De pleegouders hebben toen uit machteloosheid zelf een cursus gedaan via de Bascule, om zodoende te leren hoe je moet omgaan met getraumatiseerde kinderen. Hierdoor kregen ze weer een jaar extra begeleiding. Maar helaas werd dit ook weer gestaakt, door geldgebrek… Een gebed zonder eind leek het wel en weer waren de pleegkinderen hier de dupe van!

Maar niet alleen de jongste pleegkinderen.. Wat te denken van het oudste zusje! Zij schaamde zich vreselijk voor de hele situatie en had grote zorg om haar zusjes.. De emmer liep over en ook zij ging weer raar gedrag vertonen. Uiteindelijk werd zij overgeplaatst naar een ander tehuis van Jeugdzorg. De situatie is daar uiteindelijk onhoudbaar geworden en het meisje werd uit het huis gezet. Moet je voorstellen: Weggestuurd worden uit een huis van Jeugdzorg zelf. Hoe bestaat het! De enige oplossing van Jeugdzorg was om haar terug te plaatsen bij haar biologische moeder…. (!) Oplossing?????
Nee dus! Ook daar escaleerde de boel en uiteindelijk is het meisje , na ruzie met haar biologische moeder, weggelopen en heeft op 16 jarige leeftijd min of meer een zwervend bestaan geleidt, zonder inkomen, zonder ziektekostenverzekering en zonder dak boven haar hoofd.. Ik zal hier maar niet uitweiden over de leefomstandigheden van dit meisje maar fraai was het allerminst! En waar was Bureau Jeugdzorg in die tijd? Nou om precies te zijn.. NERGENS! Het meisje werd door hen gewoon de laan uitgestuurd. Jeugdzorg vond dat ze alles hadden gedaan wat er in hun macht lag en vanaf daar moest het arme kind het zelf maar uitzoeken. Gelukkig hebben mijn klant en haar echtgenoot steeds contact met deze pleegdochter gehouden en hun deur weer voor haar opengesteld. Jeugdzorg heeft nooit meer iets voor haar gedaan.

20140531-235455-86095764.jpg

In de tussentijd leerde de jongste meisjes via Facebook een tante (zus van de biologische vader) kennen. Omdat de pleegouders vonden dat een dergelijk contact met echte bloedverwanten heel belangrijk was, werden de banden aangehaald. De relatie leek heel goed. Bezoekjes over en weer en uiteindelijk ook logeerpartijen van de meisjes bij tante. Tante zat echter vreselijk over haar broer in want hij bleek vlak bij haar te wonen en had door dat er contact was met de meisjes. Ook zij werd vanaf dat moment door hem bedriegt. Zij heeft uiteindelijk zelfs een wijkagent op de hoogte gebracht van de situatie. Ook Jeugdzorg was op de hoogte maar vond het een goed idee om het contact te onderhouden. Ook de pleegouders hadden, tot dat moment, een goed gevoel bij de tante.

De oudste van de twee thuiswonende pleegkinderen, inmiddels 15 jaar, ontspoorde echter volledig. Dagelijks kwam ze onder invloed van drank thuis. Ze bleef na schooltijd gewoon weg en lapte alle huisregels aan haar laars. De pleegouders konden niet meer tot haar doordringen en het ging met de dag slechter. De situatie werd pas echt zorgelijk toen ze ook drugs ging gebruiken. Haar jongste pleegzusje moest het met name ontgelden en werd regelmatig door haar geslagen. Ze pleegde kleine strafbare delicten; bijvoorbeeld diefstal, zelfs bij vrienden van de pleegmoeder. Ook werden er diverse zaken van het pleeggezin ontvreemd.. Je moet toch ergens aan geld komen om te kunnen scoren… Wat een ellende!

20140601-000242-162781.jpg

Ook kwam het regelmatig voor, dat de pleegouders helemaal zwart gemaakt werden bij mensen die het meisje had leren kennen.. Mishandeling en verwaarlozing waren enkele beschuldigingen die zij uitte.. Een voorbeeld: ze kwam thuis met een open en blauwe rug. Op school zei ze dat haar pleegvader haar mishandeld had, tegen pleegmoeder zei ze dat ze op school afgetuigd was, tegen weer iemand anders dat een vriend het gedaan had.. Uiteindelijk bleek dat het meisje zichzelf zo toe takelde, iets wat al eerder gebeurd was. Leugens alom! De druppel was, toen zij werd opgepakt door de politie omdat ze gestolen had in een winkel en op heterdaad was betrapt. De pleegouders en Jeugdzorg vonden de situatie onhoudbaar. De oplossing van Jeugdzorg was om het meisje in crisis opvang te plaatsen bij de tante, die ze tot voor kort niet eens kende, of een plek in een tehuis van Jeugdzorg. Natuurlijk koos het meisje voor haar tante maar wat niemand kon vermoeden gebeurde toch: ondanks dat ze zelf nooit meer contact wilde, zocht haar biologische vader, via haar tante, contact met haar. Het oudste zusje, inmiddels gewoon op zich zelf wonend en met eigen inkomen door werk, was hier razend over en heeft in diverse gesprekken te kennen gegeven dat de huidige situatie bij haar tante op zijn minst zorgwekkend te noemen is. Volgens haar was de tante niet in staat om voor haar zusje te zorgen en keurde ze het contact met de biologische vader ook af. Zij eist nu een onderzoek naar de leefomstandigheden bij de tante. Je zou inderdaad verwachten dat een instantie als Jeugdzorg dergelijke onderzoeken zou doen, alvorens een kind ergens onder te brengen. Hoe bestaat het, zeg!

20140601-000819-499916.jpg

Kwaad over het feit dat haar pleegouders haar niet meer konden verzorgen, heeft ze diverse leugens verteld over verwaarlozing en mishandeling vanuit de pleegouders. Deze verhalen vertelde ze ook aan de gezinsvoogd van Bureau Jeugdzorg. Op verzoek van Jeugdzorg werden de pleegouders uitgenodigd voor een zogenaamde eind evaluatie, waar het meisje en haar tante ook voor gevraagd werden. Dit gesprek escaleerde volledig. Niet alleen werden de pleegouders uitgescholden en onheus bejegend door het meisje én haar tante, de medewerkster van Jeugdzorg nam niet eens de moeite om in te grijpen of e.e.a in goede banen te leiden. De pleegouders zagen op dat moment geen andere uitweg dan weg te lopen van het gesprek. Een onderzoek naar de tante heeft naar hen weten, nog steeds niet plaatsgevonden. Voor hen onbegrijpelijk, teleurstellend en…. In hun geval het tweede pleegkind waarbij Jeugdzorg ernstig faalde! Een ideaal aan duigen maar helaas is het met de jeugdhulpverlening in Nederland wel vaker zo gesteld.

Jeugdzorg is de laatste tijd, politiek gezien, vaak in het nieuws. Met de op handen zijnde decentralisatie Jeugdzorg ben ik benieuwd hoe het allemaal gaat uitpakken, als straks de Gemeenten met de zorg voor dit soort probleem-gevallen belast worden… Ik hou mijn hart vast!

Wat zijn jullie ervaringen met jeugdzorg? Ben benieuwd naar de reacties en zal ze doorgeven, aan Marjolijn én haar klant!

Catwalk training met Kim en Michelle

Schermopname_27-05-14_11_47Catwalk training als non verbale communicatie training …HOE DAN? En dat ook nog in de sportweek van mooidus..

De eerste vraag die er bij me opkomt is:
Wanneer kun je iets sporten noemen?
Dan denk ik aan de volgende punten.
* De volgende dag een aantal dingen niet echt meer kunnen van de spierpijn…
* Zweten!
* Lekkerder in je vel zitten… vooral daarna.
Tja, wat nog meer.. Trots op jezelf zijn dat je het toch gedaan hebt! Ja toch…wellicht is dat wel het grootste cadeau in 1e instantie!
Welnu.. onverwacht maar waar.. al de bovenstaande elementen zijn toch afgefinkt door toch wel een erg grote groep mensen die mee hebben gedaan aan een catwalk training bdifferent style.
Zoals je in de Editor’s Note van fashionmilk.com al kon lezen, kregen stagiaire Sam en editor in chief Bianca een les catwalklopen aangeboden. Kim Vos en Michelle den Hollander van Bdifferent hadden agenten en andere decision makers uit de modellenwereld uitgenodigd, zodat ook zíj eens konden voelen hoe het is om model te zijn.
Wil je meer weten.. have a look en vraag maar raak!

HIER vind je een geweldig filmpje van die training.

Doe mee met de Bikini-body Challenge!

Schermopname_27-05-14_11_47

De Bikini Body Challenge van Mama Stralend Fit is uniek. Hij is namelijk onderdeel van het 6 weken PROJECT BIKINI BODY waarvoor ik een nieuw en gratis E-Book heb geschreven.

foto GinnyOp maandag 26 mei is de 7-daagse BIKINI BODY CHALLENGE  gestart. Je ontvangt 7 dagen lang iedere dag een persoonlijke e-mail met daarin een link naar jouw workout van de dag. De de lezers van Mooidus kunnen nu nog aanhaken, gebruik de work-outs vanaf volgende week maandag – of begin vandaag!

Lees hieronder de instructie zorgvuldig door, download gratis het bijbehorende E-Book “Project Bikini Body”, tref de noodzakelijke voorbereidingen en zorg ervoor dat je aanstaande maandag startklaar bent om te gaan werken aan jouw Bikini Body!

Gratis E-Book met als titel: Project Bikini Body

bikini-body-gratis-ebook.jpgDe zomer komt nu echt héél dichtbij en de vakanties zijn waarschijnlijk al geboekt. Kortom, tijd voor actie! Het E-Book “Project Bikini Body” is bedoeld om jou in 6 weken te begeleiden en te motiveren naar het door jou gewenste bikini lijf. Zoals altijd leg ik de verantwoordelijkheid bij jou. Het E-Book is daarom een ‘doe-boek‘. Het is niet de bedoeling dat je léést over de juiste voeding en beweging voor het krijgen van een bikini lijf. Nee, het is de bedoeling dat je zelf aan de slag gaat, 6 weken lang, oftewel 42 dagen. En door middel van het E-Book ga ik je helpen.

Het E-Book kun je gratis downloaden en uitprinten. Het bevat o.a. sportschema’s en schrijfopdrachten die je zelf kunt invullen.

http://mamastralendfit.nl/bikini-body-project-doe-gratis-mee/

De Bikini Body Challenge ín het E-Book

Omdat ik ervan overtuigd ben dat een goede start bepalend is voor een goede finish, heb ik ervoor gekozen om de Bikini Body Challenge te verwerken in het E-Book. In de eerste week van Project Bikini Body starten alle lezeressen van het E-Book tegelijk met de Bikini Body Challenge.

De Challenge houdt in dat je dagelijks een korte workout doet van slechts 4 minuten (!).
Als je het E-Book hebt gedownload, dan ontvang je je eerste e-mail met daarin een link naar de workout van die dag. De volgende dag ontvang je de tweede e-mail met daarin weer een link naar de workout  en zo verder tot en met zondag 1 juni.

Zoals altijd zullen we elkaar dagelijks via Facebook op de hoogte houden van de vorderingen en zijn we daar om elkaar te helpen en te motiveren.

Dagelijkse e-mail met link naar de workout van de dag

Meestal doen we tijdens een Challenge één bepaalde oefening gedurende de hele week. Deze keer ontvang je dagelijks een nieuwe oefening. De workout duurt in totaal 4 minuten en bestaat dus telkens uit die éne oefening… (meer verklap ik niet, behalve dat het redelijk pittig kan zijn) ;-)

(Ook tijdens de rest van de 6 weken blijven de 7 workouts van de Bikini Body Challenge voor je online staan.)

http://mamastralendfit.nl/bikini-body-project-doe-gratis-mee/

Aan de slag

  • Download hier het gratis E-Book
  • Print het uit en tref de noodzakelijke voorbereidingen
  • Laat via Facebook weten dat je meedoet
  • Op maandag 26 mei ontvang je de eerste workout (deze ontvang je heel vroeg in de ochtend zodat je zelfs nog vóór je werk je 4-minuten workout kunt doen).
  • Houd ons via Facebook dagelijks op de hoogte over hoe het met je gaat. Niet alleen gedurende de Challenge, maar liefst gedurende het hele Project van 6 weken :-)

Let op

De Challenge is slechts te volgen wanneer je het E-Book hebt gedownload. Wacht dus niet te lang met downloaden, want voor je het weet is de Challenge al gestart en ben je te laat. Dat zou toch zonde zijn?

Op naar een Stralende Zomer in een Fit & Gezond Bikini Lijf!

6 factoren die van invloed zijn op je gewicht

Schermopname_27-05-14_11_47Stel je voor dat je ieder dieet en elke sporthype hebt geprobeerd, maar dat afvallen simpelweg niet lijkt te lukken. Waar gaat het dan mis?

In het tijdschrift GezondNU las ik een artikel van Cora de Fluiter, een gewichtsconsulente die drie jaar lang duizenden wetenschappelijke studies over overgewicht heeft bestudeerd. In haar boek (Slim op gewicht) beschrijft ze allerlei lichamelijke oorzaken van overgewicht. In dit blog zal ik er een aantal belichten.

1) Koolhydraatverslaving als gevolg van een tekort aan het hormoon serotonine.
Serotonine is een gelukshormoon en koolhydraatrijk voedsel zorgt ervoor dat het lichaam meer van dit hormoon aanmaakt. Wanneer er een grote behoefte is aan koolhydraten dan kan dat duiden op een serotoninetekort en de koolhydraten werken in dit geval als een soort medicijn omdat men zich – door het eten ervan – beter gaat voelen.

2) Traag werkende schildklier
Als de schildklier te langzaam werkt, dan lopen álle processen in het lichaam langzamer waardoor er minder energie wordt verbruikt. Volgens Cora de Fluiter is een goede manier om de werking van je schildklier te testen ‘temperaturen': ‘s ochtends na het ontwaken en liggend in bed. Indien op 2 verschillende momenten de temperatuur lager is dan 36,6 schijnt er een kans te bestaan dat de schildklier niet goed functioneert. (menstruerende vrouwen zouden deze test op de 2de en 3de dag van hun menstruatie moeten uitvoeren)

3) Verlaagde verbranding als gevolg van te weinig eten.
Wanneer we te weinig eten dan denkt het lichaam dat er sprake is van voedselschaarste en verlaagt het de verbranding om geen kostbare energie (vet) te hoeven aanpsreken. Op het moment dat we wél eten dan zal het lichaam die nieuwe energie bij voorkeur opslaan als vet, als een soort van voorraad.
Een calorie-arm dieet is om deze reden geen goed idee.

4) Voedingstekorten
Hoewel we in het Westen vrijwel allemaal teveel eten, wil dat niet zeggen dat we alle voedingsstoffen binnenkrijgen. Het huidige voedsel is dusdanig bewerkt dat er steeds minder vitaminen en mineralen in terug zijn te vinden.
Volgens Cora de Fluiter kan een tekort aan de stoffen magnesium, zink, chroom, jodium, selenium en vitamine D overgewicht veroorzaken.
Ze legt uit: “Een tekort aan magnesium zorgt voor het risico op metaboolsyndroom en dus op hyperinsulinemie” (zie punt 6). “Een tekort aan chroom of zink verhoogt het risico op insulineresistentie (voorloper van diabetes type 2) en hyperinsulinemie. Een seleniumtekort veroorzaakt schildklierproblemen en verkleint de jodiumvoorraad die nodig is voor de schildklierwerking”.
Voor wat betreft vitamine D gaat Cora de Fluiter terug naar de prehistorie en zegt ze: “Voor de primitieve mens uit de noordelijke gebieden was de stand van de zon een belangrijke aanwijzing voor het naderen van herfst en winter. Het zonlicht werd minder. Daardoor nam de hoeveelheid vitamine D in het bloed af. Dit was voor het lichaam een signaal om een aantal processen in werking te zetten waardoor de primitieve mens dikker kon worden zodat hij een eventuele voedselschaarste in de winter kon overleven.
Volgens De Fluiter lijden veel mensen tegenwoordig aan een chronisch tekort aan vitamine D waardoor het lichaam continu denkt dat er voedselschaarste zal aanbreken en daarom houdt het lichaamsgewicht vast (zie ook uitleg bij punt 3 over vertraagde verbranding).

Een simpele remedie tegen een vitamine D tekort is te zorgen voor voldoende zonlicht. Op heldere dagen is het noodzakelijk dat je buiten (actief) bent zodat de voorraad vitamine D hoog blijft.

5) Slecht werkend verzadigingssysteem
Een hongergevoel wordt niet altijd veroorzaakt door een lege maag. Het kan ook komen door een slecht werkend verzadigingssysteem. Het hormoon Leptine behoort de hersenen een seintje te geven dat er in het lichaam voldoende vetreserves aanwezig zijn. Door dit signaal weet het lichaam dat het iets rustiger aan kan doen. Komt dit seintje echter niet of te laat aan, dan blijft het lichaam op zoek naar voedsel en blijft men dooreten.
Het gevoel van verzadiging schijnt pas na 15-20 minuten in te treden. Daarom is het raadzaam om langzaam te eten. Neem een hap en leg het bestek neer terwijl je kauwt.

6) Ongevoelig voor insuline: hyperinsulinemie.
Volgens De Fluiter heeft recent Nederlands onderzoek uitgewezen dat ruim een miljoen Nederlanders onder de 60 jaar lijdt aan hyperinsulinemie. “Je pikt ze er zo uit: “ze houden vooral rond hun middel vet vast”. Dit wordt veroorzaakt door een chronisch hoge insulinespiegel die ervoor zorgt dat koolhydraten niet verbrand worden maar als vet worden opgeslagen.
“De stoornis is onderdeel van het metaboolsyndroom en wordt veroorzaakt door ongevoeligheid voor insuline.”
Veel huisartsen merken deze stoornis niet op omdat zij direct denken aan diabetes. Daarvoor meten ze slechts de bloedsuikerwaarden. Die waarden kunnen prima binnen de referentiewaarden liggen, terwijl de insulinespiegel wél verhoogd is. Hyperinsulinemie is niet alleen een dikmaker maar ook “gevaarlijk” volgens Cora de Fluiter. Bovendien is het vaak een voorbode van diabetes type 2.

(Bron: GezondNU, januari 2010. Mindfulnessenafvallen.nl)

Mijn sportieve lookalike

Schermopname_27-05-14_11_47Sinds vorige week doe ik weer een sportklasje. Niet op de sportschool, deze keer. Daarvoor heb ik net iets te vaak mijn halve salaris naar een fitness center gebracht. Om daarna nooit te gaan en me navenant schuldig én lui te voelen. Nee, deze kies ik voor ‘sporten in het buurthuis’, op een steenworp afstand van mijn huis. Dat heeft allerlei voordelen:

– Het is zo dichtbij, dat ik letterlijk binnen 2 minuten in mijn sportkleding op de mat sta. Te laat weg, of makkelijke excuses als ‘het regent, ik sla een keertje over’ zijn er niet meer bij.

– Ik ken de helft van de vrouwen die meedoen. En zij kennen mij. Ik krijg dus van een dag tot één minuut voor aanvang appjes en sms’jes, variërend van ‘gezellig dat je komt’ tot ‘het begint NU’ en ‘ik weet waar je woont…’

– De ‘jufffen’ zijn hartstikke leuk. Lucia geeft een soort algemene conditietraining en Leslie doet fijne bodyshape oefeningen. Wél flink bikkelen, maar dat ligt voor de hand als je zo onregelmatig sport als ik. En ik ben pas twee weken aan de bak.

bridget works out

Het sporten is dus weer even wennen. Sommige oefeningen vragen balans. Die heb ik niet, dus dan kukel ik om. Andere oefeningen vragen kracht. Die heb ik ook niet. Dan probeer ik een beetje zachtjes te kreunen. En die knalrooie kop, na vijf minuten? Tja, wat zal ik zeggen. Ik ben geen doorgewinterde pilates-godin. Sporten is afzien. Maar over de grote lijn: fijne lessen!

Uiteraard ben ik fanatiek van start gegaan. Leslie wilde squats, en ik ging bij de eerste keer vrij makkelijk door mijn knieën, dus ik dacht: dan gá ik er ook voor! Daarom betaal ik nu een hoge prijs. Na zo’n 80 diepe kniebuigingen en daarna nog een uur hartstikke gemotiveerd meehuppelen, heb ik nu al twee dagen zulke brandende bovenbenen dat ik alleen voorzichtig kan schuifelen.

Stijf van de spierpijn stond ik later bij bij de groenteboer. Herken ik opeens een mevrouw  naast me. Zij zit in mijn gymklasje! Ik ken haar niet persoonlijk, dus we knikken elkaar vriendelijk toe, zo van: “Jaja, wij sporten samen, wat zijn we toch heerlijk gezond bezig!” Ik bestel meteen een kilo wortels bij de groenteman probeer ondertussen mijn zelfverzekerde ‘sporten is my way of life-glimlach’ uit. Maar ja, ik bén geen echte sporter. Dat ziet de groenteman ook wel.

Dan begint de sport-mevrouw te lachen en zegt: “Ik hoop dat je het niet vervelend vindt, maar je lijkt zó op Bridget Jones!” Dat hoor ik wel vaker. En het klopt, Renée Zellweger op haar allerdikst, dat komt een beetje in de buurt van mij, als ik wat dunner ben. Daardoor heb ik misschien niet de allerstoerste ‘celebrity-lookalike’, maar Bridget doet het in haar films toch maar mooi met Hugh Grant én Colin Firth, dus daar hoef je ook niet kinderachtig over te doen. Toch?

Dus ik reageer heel aardig, “Oh, wat leuk! Ja, ik probeer een beetje op de lijn te letten, net als Bridget, mompel mompel.. jaja… leuk compliment…”

Zegt ze tegen me: “Het is niet zozeer je uiterlijk hoor. Het komt vooral dat ongelofelijke gestuntel van jou tijdens het sporten.”

En de toon is weer gezet.

1013829_617693788243352_1636153749_n

Deze foto verscheen vorige zomer op mijn tijdlijn, na een ongelukkig incident met koffers op de luchthaven van Wenen. Bridget is mijn celebrity lookalike, of ik het nu leuk vind of niet!

Zoeken naar een tweede huisje

Een van mijn geheime genoegens is fantaseren over een tweede huisje. En niet zomaar een huisje, nee een tweede huisje ergens in het nabije buitenland, zodat je er in een weekend naar toe kunt maar toch in een andere omgeving bent. Idealiter – voor mij dan – ligt het in een wijngebied, zodat je vanuit je slaapkamerraam op wijngaarden kunt uitkijken en lekker bij de lokale wijnboeren kunt langsgaan. Noord-Frankrijk of Zuid-Duitsland.

gites

Fijne visioenen komen op mijn netvlies: een huis om met een groep studievrienden lekker te bomen rond de open haard… Familiediners aan een lange tafel vol met lokale heerlijkheden, ruimte voor een hangmat in de tuin (een échte, tussen twee bomen!), een vuurtje te stoken, lange wandelingen, de gegrilde kip van de lokale markt die zoveel beter smaakt dan thuis.. En natuurlijk wordt het huis ingericht met leuke spullen van de bric a bracwinkels. Het tweede huis is bovendien een ideale plek om je in geval van nood te verstoppen tijdens een relatiecrisis of om een derde wereldoorlog uit te zitten dankzij de riante moestuin.

Helemaal begeesterd zit ik ’s avonds te zoeken op internet op buitenlandse makelaarssites. En dat terwijl er zoveel nuttiger dingen te doen zijn: de woonkamer toonbaar maken, fotoalbums maken, strijken. Zoekend met Google maps voor de ideale rijafstand, huisjes binnen een ‘mogelijk’ budget maar met niet te veel onderhoud. Ik kan urenlang browsen en fotoreeksen doorklikken. Om kwart over twaalf klap ik met vierkante ogen de laptop dicht. Weer een hele avond doorgebracht met mijn hoofd in een droomhuis.

start.1

Dan, de uren erna, reality kicks in. Het kan niet. Het is niet verstandig, niet praktisch, niet haalbaar. Denk even aan het geld! We hebben nu al ettelijke pensioengaten en anders moet er wel geld opzij gezet worden voor de studie van de kinderen. Een tweede huis is veel gedoe, twee huishoudens, altijd geregel. Bovendien verplicht je jezelf zo’n beetje: je moet als huisbezitter toch steeds naar dezelfde plek op vakantie. Het lukt nu al nauwelijks om eens af te spreken met studiegenoten, laat staan voor een heel weekend in het buitenland. En zou een familievakantie vol klussen de verhoudingen niet behoorlijk op scherp zetten? Zelfs mijn brocante-visioen moet er aan geloven. Want heb je in het écht al eens met twee kleuters een hele ochtend over een antiekmarkt gelopen, op zoek naar dat ene leuke tuinbankje?

En toch… Voorlopig stop ik niet met zoeken, want het plezier van zo’n avond is er niet minder om.

Welkom op Mooidus, Natalja!

mooidus blogteamLeuk nieuws, lieve lezers: we hebben een nieuwe blogger bij Mooidus. Natalja Eggen (nét verhuisd van de stad naar een klein dorpje) gaat voor ons schrijven over alle aspecten van het ‘goede leven’. Denk aan mooie wijn, prachtige boeken, lekker eten… Als ze daar aan toekomt, tenminste. Want met twee kleuters, een baan van vier dagen én een schrijvende man heeft ook zij behoorlijk wat ‘ballen in de lucht’ te houden. Maar dat herkennen we allemaal wel!

Hier kun je alvast even kennismaken. En morgen is het tijd voor Natalja’s eerste blog!

Natalja werkte na haar studie Spaanse taal- en letterkunde een aantal hectische jaren in de IT en wijnbranche (over combinaties gesproken). Nu heeft ze een iets rustigere kantoorbaan. Evengoed is ze behoorlijk druk met het opvoeden van twee nog jonge kinderen  en een freelance werkende journalist als partner. Haar constante interesses zijn geschiedenis en alles wat met het goede leven te maken heeft, zoals lekker eten en wijn. Maar daarnaast kunnen ook time management-tactieken en slimme huishoudoplossingen op haar warme belangstelling rekenen.

Natalja Eggen

Natalja Eggen

De sufste verkiezingen, tóch gaan!

mooidus van de dag

Ik heb zojuist gestemd. Niet omdat ik zo’n enorme fan ben van het Europees Parlement. Maar aangezien ze daar toch zitten, ook als ik niet stem, kies ik voor een partij die in mijn ogen de beste plannen voor samenwerking en groei in Europa heeft. Energievoorziening, bijvoorbeeld. Zodat we niet alleen maar gas uit Rusland en olie uit Saoudi Arabië moeten kopen.

Mijn stem ging dus naar GroenLinks. Die zitten met grote, groene, duurzame, sociale partijen uit andere EU-landen in een blok. Ik heb gestemd op Judith Sargentini, eerste vrouw op de lijst. Zij heeft veel ervaring in Brussel en zich met verstandige onderwerpen bezig gehouden. Bas Eickhout, de lijsttrekker, is ook een bekwaam europarlementariër. Hij wordt zelfs een van de meest invloedrijke parlementsleden in Europa genoemd. Er zitten er 751, dus dan ben je geen sufferdje.

Op welke partij ga jij stemmen? En waarom?

hero_hervormen

Verwennerij

Helaas ben ik dus net jarig geweest en Moederdag is ook voorbij. Dus het is wel even klaar met de verwennerij. Behalve dan misschien: tekstuele verwennerij. Ik zat vandaag rond te neuzen op de website van mwah, een bureau uit Rotterdam dat hele fijne teksten levert.

Bijna iedere dag een to-the-point tekst met een spitsvondigheidje erin. Word je toch blij van? Volg ze op Facebook, die gasten!

En als er daarbuiten toch iemand is, die de onbedwingbare behoefte voelt om mij een kadootje te geven…  mij maak je super gelukkig met dit fijne t-shirt. Mijn drie grote liefdes (Duitsland én teksten én Rotterdam) verenigd in één cool kledingstuk. En ook nog in mijn lievelingskleur! Wat wil je nog meer.

Mwah_IchLiebeRotterdam-t-shirt (1)

Wasberg

Er zijn van die huishoudelijke taken, die moet je vrij regelmatig doen, of je er nou zin in hebt of niet. Boodschappen doen en eten koken, bijvoorbeeld. Zelf kan ik waarschijnlijk best een lange tijd zonder voedsel – ik heb een beschermend vetlaagje, hartstikke handig – maar voor mijn huisgenoten wordt het lastig als ik opeens zou stoppen met het verstrekken van maaltijden.

Opruimen, ook zoiets. Ik ben geen fanatieke schoonmaker, maar een minimum aan ruimte op tafel leegschuiven of een lapje over het aanrecht, dat doe ik toch elke dag. Ik voel me niet altijd gemotiveerd en ben verre van een ‘gedreven huisvrouw’, maar in en rond de keuken hou ik het allemaal redelijk onder controle.

Nee, dan boven. In en rond de wasmachine… dat is een ander verhaal. De was inruimen lukt nog wel. Wasbolletje erbij, dat ruikt ook lekker, op de juiste knoppen drukken, het moet maar even. Ook het overhevelen naar de droger – suf maar haalbaar. (Als het lekker weer is, zet ik zelfs zonder tegenzin een droogrekje op het balkon.) Maar als de was eenmaal droog is, ben ik er gewoon helemaal klaar mee.

Ik heb zo’n enorme hekel aan was opvouwen! Daarom leg ik de schone was meestal ‘eventjes weg’. En wel op een grote, rode bank op de kinderkamer. Helaas is het daarna meteen ‘uit het oog, uit het hart’. De schone was stapelt zich op. Eerst een hoopje, dan een heuvel. Na drie wassen krijgt het wasgebergte de uitstraling van een helling langs de dodemanspiste. De bank is dan al niet meer te zien. Mijn dochtertje heeft er geen moeite mee, die bouwt hutten met schone lakens en sorteert intussen haar eigen sokken.

Kunstinstallatie van Gabi Weinkauf,

Kunstinstallatie van Gabi Weinkauf, tevens realistische impressie van de bank op de kinderkamer

Na een week, soms tien dagen, zijn mijn sokken op. Dan kruip ik kreunend naar de Kilimanjaro op de kleuterkamer. Ergens in die onneembare kluwen ligt precies wat ik nodig heb. Onderop, natuurlijk. Grommend van tegenzin ga ik de berg te lijf. Geen sok in zicht. Ik begin te vouwen. Er is geen doorkomen aan. Ik vouw en stapel. Vouw en stapel. Na een half uur krijg ik de onderkant van de bank in zicht. Na drie kwartier stapelen ben ik uitgeput. Maar ook redelijk zen, want mijn sokken lagen inderdaad onderop –  en intussen zit alles weer in de kasten.

Op dat moment  komt mijn vriend naar boven. Geen seconde eerder. En dan zegt-ie: “Hey, ben je lekker aan het chillen op de kinderkamer? Ik dacht, ik draai even een wasje. Iémand moet hier toch het huishouden doen, he schatje?” Every. *-ing. Time.

wasberg