Tag Archives: Bloed

Bloederige hobby

Mijn dochter heeft een eigen willetje. Vastberaden is ze, best leuk om dat te zien. Soms denk ik ook: ‘Wat is dat kind toch stronteigenwijs.’ Zo weigerde ze een half jaar pertinent om te fietsen omdat ze het eng vond. Maar de zijwieltjes mochten ook niet terug – dat was niet stoer.

Een impasse, die vorige week abrupt werd beëindigd. Dochterlief had ontdekt dat een vriendinnetje in de zomer had leren fietsen. Nu wilde zij ook, liever gisteren dan vandaag.

In een halve middag leerde ze opstappen, wegrijden (flink doortrappen!) en een beetje balans houden. De basics van het remmen heb ik haar ook nog laten zien, maar daar had ze geen tijd meer voor. “Ik wil niet stoppen, mam, ik wil fietsen!”

En weg was ze. Met kloppend hart (een mix van enorme trots en moederlijke bezorgdheid) keek ik mijn kleuter na, die in steeds grotere cirkels over de parkeerplaats slingerde.

IMG_5042

Na een minuut lag ze op de grond, met een schaafwond op haar knie. Verontwaardigd begon ze te huilen. “Nee mop, je hoeft niet te huilen – vallen hoort er helemaal bij als je leert fietsen,” beweerde ik. En tot mijn verbazing knikte ze. Zwijgend stapte ze weer op. Vijf minuten later reed ze op volle vaart de heg in. Grote kras op haar wang. “Gaat het, liefje?” “Geeft niet.”

Inmiddels fietst ze (nog steeds erg wiebelig) door het hele dorp. Haar fiets loopt aan en ratelt, zo vaak is hij op de grond gekletterd. En mijn kind is qua uiterlijk veranderd van een zoet prinsesje in een aangeslagen prijsvechter. Overal blauwe plekken, schaafwonden, tand door de lip.

Van de week (ze had net een stukje van haar melktand gebroken) zei ik: nu is het genoeg. Je moet eerst goed leren remmen, anders mag je er niet meer op. Waarop zij: “Nee mam, remmen is niet leuk. Ik doe liever mijn voeten in de lucht.” Ik was onverbiddelijk. Zuchtend liet ze me zien dat ze bést snapt hoe de terugtraprem werkt, om daarna weer gevaarlijk zwabberend verder te rijden.

“Fietsen is het allerleukste wat er bestaat,” vertelde ze mij dit weekend. We hadden een tochtje gemaakt, samen op de fiets, naar een hele verre plek. Eentje die ze zelf had uitgezocht. “Eerst fietsen. Dan filmpjes kijken. Dan schommelen. Dan knippen.”

Ik heb een nieuwe rol pleisters gekocht.

Hoe bloederiger hoe beter!

Ik zat er net oven over na te denken wat ik zoal lees en kijk, de afgelopen weken. Op mijn nachtkastje ligt een crime thriller. Een Amerikaanse detective, beetje nors type, probeert een serie moorden op te lossen en komt (verrassing!) zelf in het vizier van de moordenaar. In mijn reistas zit een fijne omnibus met griezel-detective verhalen, voor een tripje volgende week. Beneden liggen de eerste twee seizoenen van Penoza op me te wachten. Waarschijnlijk ben ik de laatste in heel Nederland die aan deze serie gaat beginnen. Ik weet nog niet helemaal precies waar het over gaat, maar met ‘geweld, crimineel circuit en Nederlandse onderwereld’ zit ik er geloof ik niet zo ver naast.

Wat is dat toch met verhalen over geweld en misdaad? En waarom vinden vrouwen die minstens even spannend en vermakelijk als mannen?

Een paar jaar geleden stelde ik die vraag hardop in een boekhandel. (Donner, in Rotterdam. Hoe geweldig dat die winkel een doorstart gaat maken! Maar dat terzijde.) Ik zei, en tamelijk hard ook: “Waarom heb ik toch zo’n voorliefde voor enge verhalen? Soms denk ik: hoe bloederiger, hoe beter!” Ik stond daar met een kennis over te praten en toen kwam de boekverkoper er even bij staan.

“Dat komt omdat u precies in de doelgroep valt, mevrouw,” zei hij. U bent in namelijk in verwachting!” Ehm, ik had inderdaad een toeter van een buik en stond zo ongeveer op het punt om in de winkel te bevallen, dus dat had ie wel goed gezien.

We raakten in gesprek. De boekverkoper vertelde dat vrouwen tussen de 25 en 45 een bijzondere voorliefde hebben voor beangstigende verhalen. Geweld, heftige psychologische toestanden, bloederige hersenen tegen de muur – hoe enger hoe beter. Het schijnt een soort compensatie te zijn voor alle nesteldrang en verzorgende activiteiten in het ‘normale leven’.

Volgens die theorie ben ik dus ongemerkt alle familiebeslommeringen een beetje aan het verdringen, door me onder te dompelen in gruwelijke plots. Hehehehhe. Lekker toch! Vanavond maar eens een beginnetje maken aan het nieuwe seizoen van Game of Thrones. Daar schijnen ook weer wat koppen te rollen.

20140422-124143.jpg