Tag Archives: Doe Het Zelf

Zoeken naar een tweede huisje

Een van mijn geheime genoegens is fantaseren over een tweede huisje. En niet zomaar een huisje, nee een tweede huisje ergens in het nabije buitenland, zodat je er in een weekend naar toe kunt maar toch in een andere omgeving bent. Idealiter – voor mij dan – ligt het in een wijngebied, zodat je vanuit je slaapkamerraam op wijngaarden kunt uitkijken en lekker bij de lokale wijnboeren kunt langsgaan. Noord-Frankrijk of Zuid-Duitsland.

gites

Fijne visioenen komen op mijn netvlies: een huis om met een groep studievrienden lekker te bomen rond de open haard… Familiediners aan een lange tafel vol met lokale heerlijkheden, ruimte voor een hangmat in de tuin (een échte, tussen twee bomen!), een vuurtje te stoken, lange wandelingen, de gegrilde kip van de lokale markt die zoveel beter smaakt dan thuis.. En natuurlijk wordt het huis ingericht met leuke spullen van de bric a bracwinkels. Het tweede huis is bovendien een ideale plek om je in geval van nood te verstoppen tijdens een relatiecrisis of om een derde wereldoorlog uit te zitten dankzij de riante moestuin.

Helemaal begeesterd zit ik ’s avonds te zoeken op internet op buitenlandse makelaarssites. En dat terwijl er zoveel nuttiger dingen te doen zijn: de woonkamer toonbaar maken, fotoalbums maken, strijken. Zoekend met Google maps voor de ideale rijafstand, huisjes binnen een ‘mogelijk’ budget maar met niet te veel onderhoud. Ik kan urenlang browsen en fotoreeksen doorklikken. Om kwart over twaalf klap ik met vierkante ogen de laptop dicht. Weer een hele avond doorgebracht met mijn hoofd in een droomhuis.

start.1

Dan, de uren erna, reality kicks in. Het kan niet. Het is niet verstandig, niet praktisch, niet haalbaar. Denk even aan het geld! We hebben nu al ettelijke pensioengaten en anders moet er wel geld opzij gezet worden voor de studie van de kinderen. Een tweede huis is veel gedoe, twee huishoudens, altijd geregel. Bovendien verplicht je jezelf zo’n beetje: je moet als huisbezitter toch steeds naar dezelfde plek op vakantie. Het lukt nu al nauwelijks om eens af te spreken met studiegenoten, laat staan voor een heel weekend in het buitenland. En zou een familievakantie vol klussen de verhoudingen niet behoorlijk op scherp zetten? Zelfs mijn brocante-visioen moet er aan geloven. Want heb je in het écht al eens met twee kleuters een hele ochtend over een antiekmarkt gelopen, op zoek naar dat ene leuke tuinbankje?

En toch… Voorlopig stop ik niet met zoeken, want het plezier van zo’n avond is er niet minder om.

VT Wonen – maar niet heus

Ik heb nogal wat vriendinnen die in leuke, zeg maar gerust ‘gestylde’ huizen wonen. Dat je binnenkomt en alles op zijn plek ligt, dat gedeelte snap ik nog wel een beetje. Kwestie van opruimen en goed bijhouden, zullen we maar zeggen. Of rigoreus alle kleuters en huisdieren de deur uitschoppen, dat zal ook wel helpen.

Maar als je verder kijkt dan de vraag ‘orde of chaos’ zie je dat er ónder die opgeruimde kamers ook een concept zit. Dat de meubels heel aardig op elkaar zijn afgestemd, qua kleuren en materialen. Dat de opstelling werkt. Dat het niet alleen leuk oogt, maar ook goed past bij de bewoners van het huis.

Zucht. Zo’n huis wil ik ook. Het liefst in een beetje Scandinavische, natuurlijke stijl. Maar helaas, mijn huis heeft geen concept. Mijn huis heeft kleuters en katten en boeken en chaos. Met name onze eethoek is mij al tijden een doorn in het oog.

Dit is onze eettafel. Kun je hem zien, ergens onder de spullen?

Dit is onze eettafel. Kun je hem zien, ergens onder de spullen?

Neem nou de eettafel, waar we niet alleen aan eten, maar ook knutselen, de krant lezen, hutten bouwen, kleine reparaties uitvoeren en alles, maar dan ook alles wat het huis binnenkomt op plempen. Die tafel, of zal ik zeggen, verzamelplek, heeft een rare kleur mahoniehout. Hij zit bovendien vol krassen, butsen en afgesleten stukken. 

De stoelen zijn al even erg. Iedereen herkent natuurlijk dat het afgeragde Ikea-stoelen zijn, modelletje Henriksdal, waar je van die leuke wisselhoezen voor kunt krijgen. Alleen zijn die van ons doorgezakt, bekrast, te laag voor de tafel en gewoon … stom.

Je zult er dus niet van opkijken dat ik al een poosje nadenk over een make over voor die eethoek. Maar waar moet ik beginnen?

IMG_4189

Henriksdal. Maar dan doorgezakt, en stom!

Het idee is: 1) Geen IKEA. En 2) Graag meer wit in huis. Dus begin ik met óf de eettafel verven met krijtverf. Óf de stoelen vervangen door een aantal houten exemplaren, die er nonachalant en gezellig, maar toch ook wel gestyled en conceptueel uitzien. Of zal ik rigoreus ALLES WIT MAKEN?

Mijn vriendin wees me in ieder geval vorige week op de juiste verf voor mijn plannen. Eerst gronden en dan lekker aan de slag met krijtverf van Annie Sloan. Schijnt heel makkelijk te zijn. Ik ga dus een pot bestellen.

Maar eerlijk gezegd, zie ik er enorm tegenop. Vorige week heb ik een beginnetje gemaakt met de aanschaf van 2 schattige houten stoelen, maar nu komt het bijbehorende kluswerk. En nog iets. Ik word gék van Marktplaats afstruinen.

Daarom deze oproep. Is Marktplaats jouw hobby? Neem dan alsjeblieft nu contact met me op. Ik zal je vorstelijk belonen met een zelfgemaakte appeltaart.

IMG_4191

Deze stoelen zoeken broertjes en zusjes.

 

 

 

Haakje

Kijk eens wat ik kan! Ik, de vrouw met drie linker handen! Aan het begin van de ‘donkere dagen’, ergens in de overgang van druilerige herfst naar snotterige winter nam een vriendin me mee naar een workshop genaamd: haak je eigen krukje. En vraag me niet HOE ik het gedaan heb, want dat weet ik niet meer. Maar ik heb dit gemaakt. Er bestaan foto’s van die avond – ik heb ze helaas niet zelf in bezit. Je ziet me in daarop met gekromde rug en verkrampte handen een haaknaald hanteren,  het puntje van mijn tong uit mijn mond, de blik op oneindig. Ik was met gehele lichaamsinzet aan het handwerken.

IMG_0889

Na een lange avond haken en knopen, veel uithalen en opnieuw beginnen – en een flinke dosis hulp van de juf – was er opeens dit krukje. Het staat in onze woonkamer, ik ben er nog steeds super trots op. Dat leren flapje met het opschrift ‘handmade’ laat ik er op zitten, want het krukje is één van de weinige dingen die ik de afgelopen jaren met eigen handen heb gemaakt. Dingen die gelukt zijn, dan.

IMG_0890

En als je dat krukje zo ziet, denk je misschien hetzelfde als ik deed: wow, het resultaat is helemaal niet wanstaltig – tijd voor een nieuwe hobby. Onder één voorwaarde. Mijn oog-hand-coördinatie laat sinds vroegste kinderdagen nogal te wensen over, dus geen gepriegel met dunne wol of van die scherpe haaknaaldjes waarmee je jezelf en je hele familie kunt bezeren. Ik wilde nieuwe horizonten verkennen, maar het moest bij voorkeur niet op de eerste avond al in een bloedbad eindigen.

IMG_0899

Fluks een grote bol garen aangeschaft en een haaknaald, maatje slabestek. Hiermee zou ik als amateur-haakster een vliegende start maken. Ik zag mezelf mutsen maken en poncho’s en een deken voor  het bed op onze logeerkamer (die in mijn fantasie meteen een geweldige make over beleefde).

En wat blijkt, als je je in een nieuwe hobby wilt storten: er bestaat een hele wereld van het haken, daar buiten. Het meeste is voor gevorderden, natuurlijk. Ingewikkelde haakschema’s met prachtige steken, maar voor mij te hoog gegrepen. Dit schrikte me af. Bovendien wilde ik een boek uitlezen. Verder een leuke avond gehad, hoor.

Nieuwe poging. Internet dan? YouTube helpt, als je de juiste zoektermen invoert, met hele eenvoudige instructiefilmpjes. Draad doorhalen, achterlangs, dan een dubbele lus en aan de haaknaald er doorheen trekken. Geduldige stemmen leggen het uit. Keurig gemanicuurde handen doen het voor. Alleen: die handen zijn niet allebei links. En niemand op die filmpjes houdt haar haaknaald  vast als een hooivork. Ik ging een serie kijken.

IMG_0901

Mijn vriendin, die me had meegenomen naar de workshop, had de smaak wél te pakken. Avond aan avond haakte zij. Een kussen voor op de bank, bij het krukje. Een omslagdoek, met verschillende soorten wol en prachtige steken. Inspirerend! Ik keek met bewondering en dacht: morgen begin ik.

Mijn dochter begon inmiddels vragen te stellen. ‘Mama, waar heb je dat krukje gekocht?’ Ik legde, nog steeds met enige trots in mijn stem, uit dat ik het zelf heb gemaakt. Dat wilde ze niet geloven. Daarna vroeg ze, met oprecht interesse: ‘Hoe moet je dan haken? Wil je het laten zien?’ Ehm, nee, nu even niet, schat. De volgende avond, vlak voor het slapen gaan: ‘Mama, waarom hebben wij zo veel wol?’ Ik stopte haar in en liep vastbesloten naar beneden.

Daar werd ik ingehaald door de wrede realiteit. Ik was compleet vergeten hoe je de eerste steek maakt. Daar zat ik dan, vastberaden, met de wol in mijn handen, de haaknaald/hooivork voor me op tafel. Ik keek naar de wol. De wol, zo leek het, keek terug. Ik wist niet meer hoe je het eerste steekje opzet. Verder wel weer een rustige avond gehad.

IMG_0906

Mijn lieve vriendin heeft nog geprobeerd me op weg te helpen. Ze zette een haaknaald voor me op. Ze praatte me door drie verschillende steken heen. ‘Weet je nog, deze was heel makkelijk! Deze steek heb je die hele avond gedaan. Dat kun je!’ Ik was blanco. Als in: geen enkel moment van herkenning. Had ik überhaupt een naald in mijn handen gehad? Had de juf niet stiekem mijn krukje gehaakt? Die middag heeft mijn vriendin een hartje voor me gehaakt. We hebben het aan mijn dochter gegeven, kon ze ook eens zien hoe dat gaat.

Sindsdien heb ik dus geen serieuze pogingen meer ondernomen. Het werd stil op het haakvlak. Heel stil. Vlak voor de kerstvakantie kregen zowel mijn kleuter als ik een prachtige, zelfgemaakte beanie van mijn vriendin.

IMG_0903IMG_0904

Daar zijn we super gelukkig mee! En daar wou ik het voorlopig maar even bij laten. Alhoewel… Een mens blijft dromen…

IMG_0888

Krassen

krassen - de situatie

Ik ben geen echte doe-het-zelver. Ik wou dat ik het was. Kan eindeloos genieten van mooi opgeknapte meubels, zelf gehandwerkte sjaals of omslagdoeken, een handige oplossing voor een uitpuilende gangkast. Mijn vriendinnen zijn allemaal getalenteerde knutselaars. Soms doe ik even mee, en dan wordt het resultaat niet eens zó gruwelijk. Read More