Tag Archives: Fotografie

Extreme close up

Vandaag aandacht voor een schitterend foto- en videoproject van de fotograaf Tomaso Baldessarini. Voor zijn serie ‘Anti.Mono.Stereo’  maakt hij 365 foto’s van gezichten in extreme close ups. Het resultaat is verbluffend: wég met de gangbare ideeën over schoonheid en vergankelijkheid. Kijk zelf maar.

Julia Bremermann © Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

© Tomaso Balessarini

baldessarini_tomaso_big1

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini

© Tomaso Balessarini

tomaso baldessarini1

© Tomaso Balessarini

 

Op de website van Baldessarini vind je nog veel meer foto’s in een hoge resolutie. Een prima artikel over de achtergronden van deze serie vind je hier.

ANTIMONOSTEREO IMAGE FILM from Studio Baldessarini on Vimeo.

De foto van Volkert

Sinds Volkert van der Graaf niet meer in de gevangenis zit, komt hij regelmatig in het nieuws. Niet omdat hij dat zelf wil. De moordenaar van Pim Fortuyn heeft tijdens zijn 12 jaar in hechtenis nooit een media-verklaring afgelegd. En nu hij vrij is, mag hij het niet eens meer van de rechter.

Nee, eerst was het de burgemeester van Apeldoorn, die de inwoners op de hoogte bracht van de komst van een nieuwe buurman. Terechte actie, van die burgemeester. Maar in mijn ogen een compleet overtrokken reactie van de landelijke media, die twee dagen lang allemaal (!) een reporter door de Apeldoornse binnenstad lieten lopen met de vraag: ‘Wat vindt u er nou van, dat-ie hier is gaan wonen?’. Ja, wat vind je daarvan. Kom op, zeg. Het gevolg is een graadmeter van verontwaardiging: de één vindt het héél erg, de ander kan het niet bommen. En: iedereen die dat wilde weten, weet nu precies waar Volkert van der Graaf woont.

Deze week kwam de Telegraaf eroverheen. Ik hoorde op de radio dat de hoofdredactie van deze krant een regelrechte redactionele oekaze heeft uitgegeven: ‘Breng me de eerste foto van Volkert’. (Breng me het hoofd van de moordenaar op een zilveren schaal.) Want ook al is de nieuwswaarde van die plaat nul komma nul, hoofdredacteur Jules Paradijs moest en zou Volkert op de voorpagina hebben.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

En daar is-ie dan. Onder de bekende chocoladeletters zien we hem lopen, ergens op de Amsterdamse grachten, op weg naar zijn advocaat. Van der Graaf is in 12 jaar hechtenis niet veel veranderd, qua uiterlijk dan. Verder kan ik er ook niets over zeggen. Want niemand heeft hem gesproken. En dat gaat ook niet gebeuren.

Waarom brengt De Telegraaf die foto? De redenering, zo hoorde ik gisteren op Radio 1, gaat als volgt. ‘Omdat een groot deel van de bevolking boos is over de strafmaat. Volkert had langer moeten zitten. Nu is hij vrij en moet hij bloeden.’ De Telegraaf vindt het plaatsen van deze foto ‘een rechtvaardige terechtstelling’. En meldt er bij monde van een gewezen lid van de hoofdredactie nog even bij, boven welke winkel het appartement van Van der Graaf ligt. Voor de mensen die het nog niet in de krant hadden gelezen.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Ik ben een groot voorstander van persvrijheid. Ik snap en waardeer dat De Telegraaf om de zoveel tijd zijn spierballen wil laten zien. Fijn voor de lezers, dat ze er veel tijd en moeite voor over hebben om, pak ‘m beet, de eerste foto van Máxima te tonen. (Dat is destijds overigens jammerlijk mislukt, met een wiebelige plaat van heel ander meisje, ergens op een Waddeneiland.)

En de privacy van Volkert hoeven we anno 2014 niet hoger in te schalen dan die van elke andere Bekende Nederlander. Als je in de publieke belangstelling staat, is het ‘part of the deal’ dat er over je gepubliceerd wordt. Dat geldt voor voetballers en tv-sterren,  politici en misdadigers. Wesley en Yolanthe in een parkeergarage, burgemeester Onno Hoes met jeugdige begeleiding in een hotellobby, Holleeder op zijn Vespaatje – allemaal onderdeel van dezelfde ontwikkeling: wij willen álles weten. Van der Graaf is een Bekende Nederlander. Dat is het  gevolg van de moord op het Mediapark en  heeft hij dus in zekere zin over zichzelf afgeroepen.

Toch gaat De Telegraaf met de foto van Volkert in mijn ogen een grens over. En dat zit ‘m in de impliciete oproep tot actie. In de krant, op TV, met name natuurlijk op internet. Met zijn allen gaan we even lekker voor zitten. ‘Kijk, hier woont’ie. Kijk, hier loopt-ie. Kijk dan. Hier kun je hem vinden.’ (En afslachten?)

Wil je langere straffen voor (politieke) moordenaars? Dan moet je  geen tendentieuze kranten maken, in de vage hoop en verwachting dat een boze burger het recht in eigen hand zal nemen. Nee, dan moet je het rechtssysteem veranderen.

 

 

Pop up in Muiderberg!

Overal in Nederland schieten er tijdelijke winkels en initiatieven uit de grond. Creatieve en spontane concepten, de ene keer voor een paar dagen, de andere keer voor een maand of wat. Soms vind je in zo’n pop up store de mooiste vintage kleding, de volgende keer aparte woon accessoires, dan weer is het een samenwerking van lokale kunstenaars… Geweldig! Ik vind pop up stores echt een verrijking. De mensen erachter zijn meestal heel inventief. Ze pakken kansen, tonen lef, maken er iets moois van.

Neem de pop up sale van Karin van der Ham. Ik ken haar als trefzeker interieurstyliste, moeder van drie stoere jochies én als klant, want ik heb de teksten voor haar website YPMA gemaakt. (Check vooral die visuals, hij is heel mooi geworden.) Een paar weken geleden vertelde ze me: ‘Ik ga het gewoon doen. Samen met een paar vrienden, een fotograaf, een meubelmaker, een architect, organiseer ik een pop up sale in Muiderberg.’ Aanstaande vrijdag en zaterdag is het zover: dan kun je twee dagen design shoppen en inspiratie opdoen in restaurant de Beleving, op de hoek van Graaf Florislaan en de Dorpsstraat in Muiderberg.

flyer_2Wat kun je er allemaal zien, doen en kopen? Er zijn designmeubelen van designwonen.com. Je vindt er industriële gymvloertafels van Frank Lodder en lichtkunst van Stephan Muis. Er zijn trendy én vintage woonaccessoires, geselecteerd door YPMA.

Helemaal leuk: Je kunt een uurtje speed-daten met interieur architect Kaylee Groeneveld. Neem een paar foto’s van de betreffende kamer mee en een schetsje van de ruimte. Dan ga je samen brainstormen en heb je na afloop een puik plan hoe je je ruimte (ook met minimale middelen) kunt aanpakken!

En als klapper is er nog een fijne vaderdag-actie van fotografe Corina Bouweriks. Zij maakt een geweldig portret van je kind(eren) in de kleding van pap. Het enige dat je mee hoeft te nemen zijn je nageslacht en de favoriete outfit van paps.

Het wordt prachtig weer dit weekend, dus ik zou zeggen: kom even langs! Combineer de sale met een bezoekje aan een zonnig terras op de Brink of aan het strand en bekijk Muiderberg van zijn allermooiste kant: alles wat bloeien kan staat nu in bloei.

Een beetje hulp bij dementie.

Vroeg of laat krijg je ermee te maken. Dementie komt inmiddels zo veel voor, dat iedereen wel iemand kent die dementeert. Misschien is het je tante of je vroegere buurman. Of nog dichterbij. Eén van je ouders. En dan beleef je van dichtbij hoe desastreus deze ziekte is: de aftakeling van het menselijk brein. Steeds meer vergeten, steeds minder kunnen. En wat er bij komt, aan gevoelens: de angst, de vertwijfeling. Dementie is een vreselijk lot.

HH_app_low_res_(3_van_71)Een lot dat de makers van de ‘Dementia-App’ een beetje dragelijker willen maken. Ja, je leest het goed: Pieter en Harm Haselaar willen een app maken voor mensen met dementie – en voor de mantelzorgers die om hen heen staan.

Met de app kan een dementerende naar oude foto’s kijken en favoriete muziek luisteren. Zo bewaar je samen dierbare herinneringen. Je kunt de app ook gebruiken om te beeldbellen, voor makkelijk contact tussen de zieke en mensen om hem of haar heen. En er zit een agenda-functie in, die bijgehouden kan worden door de mantelzorgers. (Morgen naar de kapper.) Bovendien heeft de app een ingebouwde GPS-functie, die alarm slaat als de gebruiker buiten een bepaald gebied komt. Zo kun je iemand die verdwaald is snel terugvinden.

De eerste stappen voor de Dementia-App zijn gezet. Er is een visie, een business plan en een team van techneuten die staan te popelen om hem te maken. Maar het ontbreekt nog aan geld om de app te ontwikkelen. Vandaar dat Pieter en Harm hun App met crowdfunding van de grond willen krijgen. Heel veel info en een verhelderend filmpje vind je op de site van Seeds (een dochteronderneming van ABN AMRO bank) waar Harm en Pieter hun plan uitleggen in een duidelijk filmpje.

Ik heb zojuist een bedragje overgemaakt. Doen jullie ook mee? Als deze App er komt, kan dat voor honderd duizenden mensen nét dat beetje hulp betekenen, waardoor het allemaal wat dragelijker wordt. Voor even dan.

Lente in de zee

foto 10

Lente in de zee

Penselen drijven op de golven van de zee

Pastellen kleuren het water

Als de lente

In de diepte

Houtskoolzwart

Tekenen de vissen zich een weg

door eindeloze lijnen

Gezet door een vreemde

Flitsen licht schieten voorbij

Planten schrikken

op de foto vastgelegd

door een voorbijganger

Onzichtbaar

ving hij beelden op

en bracht ze naar boven

Daar is de winter in volle gang

bezig te bevriezen

dat wat was

Herinneringen

uit de diepte

 

Soms zijn emoties te diep en schieten zelfs tranen te kort. Eind januari overleed mijn lieve zwager Hans Dorrestijn, die ik 34 jaar lang mocht kennen. Zes weken na de diagnose kanker was hij er niet meer. Hans was mijn bijna-broer, een man van weinig woorden. Maar des te meer een man van gevoel. Die gevoelens liet hij ons zien in zijn fotografie, zijn tekeningen, schilderijen en zijn beelden. Hans verlangde naar de ‘eeuwige stranden’, hij hield van de zee. Daar liet ik mijn gedachten naar uit gaan toen ik dit gedicht schreef. Onderstaande foto’s zijn gemaakt in Hans’ atelier, waar alles eruit ziet alsof hij nog aan het werk is. Later dit jaar worden er twee exposities aan hem gewijd, in de Beeldentuin en tijdens Waardart (oktober 2014).

Over ons (2)

We zijn nu dik twee maanden bezig met mooi dus, en het schrijven van dagelijke stukjes bevalt ons prima. Steeds meer mensen weten de blog te vinden, via social media en via de site mooidus.nl. Bedankt allemaal, voor het lezen, liken, delen en reageren. Het is een heel fijn idee dat we met onze stukjes jouw dag een heel klein beetje mooier mogen maken.

En zoals je gemerkt hebt, hebben de verschillende schrijvers allemaal een eigen stijl. Kim schrijft over mode en deelt de recepten van haar Bdifferent collega Michelle. Els schrijft over werk en gezin, over schoonheid, over actualiteit. Barbara schrijft veel over wat haar dagelijks bezighoudt. Maar soms gaat ze een stevige mening niet uit de weg. En er mag ook altijd iets gelachen worden.

Goed nieuws: in de komende weken gaan we het bloggersteam van mooi dus uitbreiden – er komen in ieder geval twee nieuwe schrijvers bij! Wie het zijn en wat ze precies gaan doen lees je hier binnenkort. Heb je zelf interesse om mee te doen? Neem dan contact op met barbara@mooidus.nl – wie weet passen we bij elkaar!

Natuurlijk heb je gezien dat we proberen bij onze blogs altijd passend fotomateriaal te vinden. Soms is dat makkelijk, dan maken we namelijk zelf een foto met onze telefoontjes – of gebruiken iets uit ‘de oude doos’. Maar bij sommige verhalen heb je niet meteen een passend plaatje paraat. In dat geval is het wereldwijde web een enorme uitkomst. Even googelen en de meest prachtige plaatjes liggen voor het oprapen.

Maar het rippen van internetfoto’s zonder bronvermelding is niet netjes. Als we kunnen, doen we aan bronvermelding. Vandaag kwam er fantastisch nieuws, niet alleen voor ons maar voor alle bloggers die van mooie fotografie houden: Getty Images gooit een groot gedeelte van zijn beeldbank open! Voortaan zullen wij dus veel vaker foto’s van Getty gebruiken. Het mooie: je krijgt in de blog een prachtige plaat te zien, maar wel met een link naar de originele foto en een naamsvermelding van degene die het plaatje heeft gemaakt. Ere wie ere toekomt.

Wij zijn er blij mee en jij hopelijk ook!

Geen tekening, maar foto!

Fotografe en kunstenares Cynthia Greig uit Detroit werkt met alledaagse attributen en witte verf. Het effect is verbluffend: haarscherpe en toch vervreemdende fotografie, die eruit ziet als een kindertekening.

Cynthia Greig, Representation #67 (tea bags)

Cynthia Greig, Representation #32-35 (cups)

Cynthia Greig, Representation #15 (ice cream)

Cynthia Greig zegt over haar eigen werk:

My work explores the exchange of influence between perception and experience, and the photograph’s role in negotiating what we consider to be real or true. For me, the coexistence of contradictions marks the moment when apparent realities collide. When we recognize that something is both askew and right on the mark, confusion and/or enlightment usually follow. Humor and irony often color my work as I play with visual miscues and the deceptive nature of first impressions. Challenging the assumptions that define and limit our experience, my work investigates how information can infiltrate our consciousness, occupy our memory and influence our understanding of the world we live in.

Meer foto’s vind je op de website van de Clark Gallery en op de blog SPLOID.

Hear how my heart beats

Oh, wat kan ik Rotterdam soms intens missen. Ik heb er mooie jaren gewoond, gestudeerd, gewerkt, gehuild en gefeest. Deze dagen doet het even extra pijn dat ik er niet meer iedere dag ben. Het International Film Festival Rotterdam (IFFR) is  in volle gang. Heb je tijd? Ga dan nu naar Rotterdam om een paar bijzondere films te kijken. En geniet van de geweldige vibe van mijn stad.

In deze clip van de geweldige Jaqueline Govaert zie je de Rotterdam in al zijn glorie.

En zo kwam de Maasboulevard vandaag voorbij in de tijdlijn van enkele van mijn Facebook -vrienden. Read More