Tag Archives: Hobby

Bloederige hobby

Mijn dochter heeft een eigen willetje. Vastberaden is ze, best leuk om dat te zien. Soms denk ik ook: ‘Wat is dat kind toch stronteigenwijs.’ Zo weigerde ze een half jaar pertinent om te fietsen omdat ze het eng vond. Maar de zijwieltjes mochten ook niet terug – dat was niet stoer.

Een impasse, die vorige week abrupt werd beëindigd. Dochterlief had ontdekt dat een vriendinnetje in de zomer had leren fietsen. Nu wilde zij ook, liever gisteren dan vandaag.

In een halve middag leerde ze opstappen, wegrijden (flink doortrappen!) en een beetje balans houden. De basics van het remmen heb ik haar ook nog laten zien, maar daar had ze geen tijd meer voor. “Ik wil niet stoppen, mam, ik wil fietsen!”

En weg was ze. Met kloppend hart (een mix van enorme trots en moederlijke bezorgdheid) keek ik mijn kleuter na, die in steeds grotere cirkels over de parkeerplaats slingerde.

IMG_5042

Na een minuut lag ze op de grond, met een schaafwond op haar knie. Verontwaardigd begon ze te huilen. “Nee mop, je hoeft niet te huilen – vallen hoort er helemaal bij als je leert fietsen,” beweerde ik. En tot mijn verbazing knikte ze. Zwijgend stapte ze weer op. Vijf minuten later reed ze op volle vaart de heg in. Grote kras op haar wang. “Gaat het, liefje?” “Geeft niet.”

Inmiddels fietst ze (nog steeds erg wiebelig) door het hele dorp. Haar fiets loopt aan en ratelt, zo vaak is hij op de grond gekletterd. En mijn kind is qua uiterlijk veranderd van een zoet prinsesje in een aangeslagen prijsvechter. Overal blauwe plekken, schaafwonden, tand door de lip.

Van de week (ze had net een stukje van haar melktand gebroken) zei ik: nu is het genoeg. Je moet eerst goed leren remmen, anders mag je er niet meer op. Waarop zij: “Nee mam, remmen is niet leuk. Ik doe liever mijn voeten in de lucht.” Ik was onverbiddelijk. Zuchtend liet ze me zien dat ze bést snapt hoe de terugtraprem werkt, om daarna weer gevaarlijk zwabberend verder te rijden.

“Fietsen is het allerleukste wat er bestaat,” vertelde ze mij dit weekend. We hadden een tochtje gemaakt, samen op de fiets, naar een hele verre plek. Eentje die ze zelf had uitgezocht. “Eerst fietsen. Dan filmpjes kijken. Dan schommelen. Dan knippen.”

Ik heb een nieuwe rol pleisters gekocht.

Alles is… MOOI!

Wat leuk om vandaag gast op Mooidus te zijn! Ik volg Barbara vanaf haar eerste blog op de voet. Even had het er zelfs op geleken dat we samen ‘bloggend’ van start zouden gaan, maar uiteindelijk zijn we ieder een eigen kant op gegaan. En in beide gevallen is dat meer dan MOOI dus! 

foto - versie 2

Ik zal me even voorstellen: mijn naam is Marjolijn, ik ben 48, woon zowat mijn leven lang in Muiderberg, ben ruim 20 jaar getrouwd en moeder van een zoon van 11.

Tien jaar geleden heb ik, samen met Ellen (een klasgenootje van de basisschool) én vriendin Hanneke de beauty salon ‘mooi voor je handen, voeten en huid’ opgestart. Het liep al snel als een tierelier, dus hebben we de salon uitgebreid met Joan van ‘mooi massage’. Vier ZZPers onder één dak, dus vier ‘meisjes van mooi’ – samen zijn we MOOI MUIDERBERG, de leukste no-nonsens salon van Nederland en omstreken.

salonmooi

Barbara en ik kennen elkaar vanaf 2009. Ik heb ongeveer twee jaar praktisch naast haar gewoond – en in die tijd amper één woord met haar gewisseld. Daar kwam pas verandering in toen Bar voor een optreden bij de plaatselijke toneelvereniging rode, lange nagels nodig had. Zo kwam zij in onze salon terecht en sprak ik haar voor het eerst, écht. Een leuk gesprek met ‘een klant’ maar meer was het ook niet… Of beter gezegd: nóg niet.

IMG_2578

Daarna kwam ik haar veelvuldig op Facebook tegen, met name in de Inwoners groep van ons dorp. We reageerden op dezelfde soort discussies of berichten. En vaak gebeurde het, dat zij al een reactie gaf, terwijl ik nog driftig zat te typen op een soort gelijk antwoord… We waren gelijkgestemden, dat bleek al snel.

In dezelfde tijd ontving ik van haar een berichtje via Facebook (waar anders?) waarin Bar me vroeg of ik er bezwaar tegen maakte als zij de naam ‘mooi’ zou gebruiken voor de door haar bedachte plaatselijke verkoopgroep ‘Mooi uit ‘t Gooi’. Dat had ik niet, helemaal gezien het feit dat ik direct verslingerd raakte aan het koopjes jagen binnen die groep. Ons eerste directe contact was nadat Barbara in die groep groene, korte, leren laarsje voor € 10 euro in de aanbieding deed en ik daar als eerste op reageerde. Ik snap trouwens nog steeds niet waarom ik in godsnaam zo fanatiek op die groene laarsjes geboden heb – omdat ik een bloedhekel heb aan groen! Hou het er maar op dat die ontmoeting gewoonweg geregeld móest worden omdat wij samen ‘chicks on a mission’ zouden worden. Ik ging die laarsjes passen maar liep een uur later bij haar de deur uit met een vele betere deal.. Samen de strijd aan tegen een onzalig plan van de gemeente: een kunstgrasveld bij de (door velen) geliefde historische dorpsingang van ons mooie dorp! Die groene laarsjes heb ik de volgende dag al weer doorverkocht..

IMG_2492

Tijdens een vergadering van de gemeenteraad over dat hockeyveld maakten we kennis met nog veel meer mensen met een ‘Hart voor Muiderberg’. En wat er toen gebeurde… Binnen twee dagen waren we continue met elkaar op Facebook te vinden in een speciaal aangemaakte (geheime) groep. Binnen een week hebben we een stichting opgericht. En na een paar weken lag daar, mede door de hulp van heel veel mensen die ontiegelijk veel werk hebben verricht: een complete website, een berg aan onderzoek, een serieuze zienswijze, een online petitie en ruim 600 handtekeningen van medebewoners die tegen de komst van dit veld waren. BANG!

IMG_3571

Vanaf dat moment hebben Barbara en ik elkaar niet meer losgelaten. Elke dag hadden we chatjes via Facebook en zo leerden we elkaar goed kennen. We ontdekten steeds meer raakvlakken en gedeelde interesses. Neem onze DIY manie: zelf getimmerde loungebankjes van pallethout. Dat we het in ons hadden om te klussen, hilarisch gewoon! Toch flikten we het en lagen menige zwoele zomerdag te relaxen op onze eigengemaakte bedjes. Of wat te denken van ons ‘haak’ avontuur: in één avond een poef haken, waarvan onze kinderen niet geloofden dat hun moeders die écht zelf hadden gemaakt! We konden het zelf amper geloven, twee vrouwen met, op dat gebied, linkerhanden.

IMG_0889

Verder merkte ik dat wij een boel karaktereigenschappen delen, waarvan de leukste (maar voor onze directe omgeving beslist de lastigste) is: ‘je vastbijten in iets en het vervolgens niet kunnen loslaten’. Onze mannen wisselen er tijdens voetbal vaak klachten over uit. Ze hebben wat dát betreft ook echt wat met ons te stellen, zoals wij als twee ‘fanatics’ bezig zijn, vaak tot diep in de nacht…

Maar ook ideeën over ‘ondernemen’ en ‘netwerken’, daar staan we exact hetzelfde in. We voelen allebei gewoon dat er óóit, op dat vlak, nog wel een samenwerking aan zit te komen maar hoe, wat en waar? Dat blijft nog even vaag. Voorlopig zijn wij nog te druk met onze eigen MOOI’s dus!

IMG_0867

Haakje

Kijk eens wat ik kan! Ik, de vrouw met drie linker handen! Aan het begin van de ‘donkere dagen’, ergens in de overgang van druilerige herfst naar snotterige winter nam een vriendin me mee naar een workshop genaamd: haak je eigen krukje. En vraag me niet HOE ik het gedaan heb, want dat weet ik niet meer. Maar ik heb dit gemaakt. Er bestaan foto’s van die avond – ik heb ze helaas niet zelf in bezit. Je ziet me in daarop met gekromde rug en verkrampte handen een haaknaald hanteren,  het puntje van mijn tong uit mijn mond, de blik op oneindig. Ik was met gehele lichaamsinzet aan het handwerken.

IMG_0889

Na een lange avond haken en knopen, veel uithalen en opnieuw beginnen – en een flinke dosis hulp van de juf – was er opeens dit krukje. Het staat in onze woonkamer, ik ben er nog steeds super trots op. Dat leren flapje met het opschrift ‘handmade’ laat ik er op zitten, want het krukje is één van de weinige dingen die ik de afgelopen jaren met eigen handen heb gemaakt. Dingen die gelukt zijn, dan.

IMG_0890

En als je dat krukje zo ziet, denk je misschien hetzelfde als ik deed: wow, het resultaat is helemaal niet wanstaltig – tijd voor een nieuwe hobby. Onder één voorwaarde. Mijn oog-hand-coördinatie laat sinds vroegste kinderdagen nogal te wensen over, dus geen gepriegel met dunne wol of van die scherpe haaknaaldjes waarmee je jezelf en je hele familie kunt bezeren. Ik wilde nieuwe horizonten verkennen, maar het moest bij voorkeur niet op de eerste avond al in een bloedbad eindigen.

IMG_0899

Fluks een grote bol garen aangeschaft en een haaknaald, maatje slabestek. Hiermee zou ik als amateur-haakster een vliegende start maken. Ik zag mezelf mutsen maken en poncho’s en een deken voor  het bed op onze logeerkamer (die in mijn fantasie meteen een geweldige make over beleefde).

En wat blijkt, als je je in een nieuwe hobby wilt storten: er bestaat een hele wereld van het haken, daar buiten. Het meeste is voor gevorderden, natuurlijk. Ingewikkelde haakschema’s met prachtige steken, maar voor mij te hoog gegrepen. Dit schrikte me af. Bovendien wilde ik een boek uitlezen. Verder een leuke avond gehad, hoor.

Nieuwe poging. Internet dan? YouTube helpt, als je de juiste zoektermen invoert, met hele eenvoudige instructiefilmpjes. Draad doorhalen, achterlangs, dan een dubbele lus en aan de haaknaald er doorheen trekken. Geduldige stemmen leggen het uit. Keurig gemanicuurde handen doen het voor. Alleen: die handen zijn niet allebei links. En niemand op die filmpjes houdt haar haaknaald  vast als een hooivork. Ik ging een serie kijken.

IMG_0901

Mijn vriendin, die me had meegenomen naar de workshop, had de smaak wél te pakken. Avond aan avond haakte zij. Een kussen voor op de bank, bij het krukje. Een omslagdoek, met verschillende soorten wol en prachtige steken. Inspirerend! Ik keek met bewondering en dacht: morgen begin ik.

Mijn dochter begon inmiddels vragen te stellen. ‘Mama, waar heb je dat krukje gekocht?’ Ik legde, nog steeds met enige trots in mijn stem, uit dat ik het zelf heb gemaakt. Dat wilde ze niet geloven. Daarna vroeg ze, met oprecht interesse: ‘Hoe moet je dan haken? Wil je het laten zien?’ Ehm, nee, nu even niet, schat. De volgende avond, vlak voor het slapen gaan: ‘Mama, waarom hebben wij zo veel wol?’ Ik stopte haar in en liep vastbesloten naar beneden.

Daar werd ik ingehaald door de wrede realiteit. Ik was compleet vergeten hoe je de eerste steek maakt. Daar zat ik dan, vastberaden, met de wol in mijn handen, de haaknaald/hooivork voor me op tafel. Ik keek naar de wol. De wol, zo leek het, keek terug. Ik wist niet meer hoe je het eerste steekje opzet. Verder wel weer een rustige avond gehad.

IMG_0906

Mijn lieve vriendin heeft nog geprobeerd me op weg te helpen. Ze zette een haaknaald voor me op. Ze praatte me door drie verschillende steken heen. ‘Weet je nog, deze was heel makkelijk! Deze steek heb je die hele avond gedaan. Dat kun je!’ Ik was blanco. Als in: geen enkel moment van herkenning. Had ik überhaupt een naald in mijn handen gehad? Had de juf niet stiekem mijn krukje gehaakt? Die middag heeft mijn vriendin een hartje voor me gehaakt. We hebben het aan mijn dochter gegeven, kon ze ook eens zien hoe dat gaat.

Sindsdien heb ik dus geen serieuze pogingen meer ondernomen. Het werd stil op het haakvlak. Heel stil. Vlak voor de kerstvakantie kregen zowel mijn kleuter als ik een prachtige, zelfgemaakte beanie van mijn vriendin.

IMG_0903IMG_0904

Daar zijn we super gelukkig mee! En daar wou ik het voorlopig maar even bij laten. Alhoewel… Een mens blijft dromen…

IMG_0888