Tag Archives: Lezen

Hoe bloederiger hoe beter!

Ik zat er net oven over na te denken wat ik zoal lees en kijk, de afgelopen weken. Op mijn nachtkastje ligt een crime thriller. Een Amerikaanse detective, beetje nors type, probeert een serie moorden op te lossen en komt (verrassing!) zelf in het vizier van de moordenaar. In mijn reistas zit een fijne omnibus met griezel-detective verhalen, voor een tripje volgende week. Beneden liggen de eerste twee seizoenen van Penoza op me te wachten. Waarschijnlijk ben ik de laatste in heel Nederland die aan deze serie gaat beginnen. Ik weet nog niet helemaal precies waar het over gaat, maar met ‘geweld, crimineel circuit en Nederlandse onderwereld’ zit ik er geloof ik niet zo ver naast.

Wat is dat toch met verhalen over geweld en misdaad? En waarom vinden vrouwen die minstens even spannend en vermakelijk als mannen?

Een paar jaar geleden stelde ik die vraag hardop in een boekhandel. (Donner, in Rotterdam. Hoe geweldig dat die winkel een doorstart gaat maken! Maar dat terzijde.) Ik zei, en tamelijk hard ook: “Waarom heb ik toch zo’n voorliefde voor enge verhalen? Soms denk ik: hoe bloederiger, hoe beter!” Ik stond daar met een kennis over te praten en toen kwam de boekverkoper er even bij staan.

“Dat komt omdat u precies in de doelgroep valt, mevrouw,” zei hij. U bent in namelijk in verwachting!” Ehm, ik had inderdaad een toeter van een buik en stond zo ongeveer op het punt om in de winkel te bevallen, dus dat had ie wel goed gezien.

We raakten in gesprek. De boekverkoper vertelde dat vrouwen tussen de 25 en 45 een bijzondere voorliefde hebben voor beangstigende verhalen. Geweld, heftige psychologische toestanden, bloederige hersenen tegen de muur – hoe enger hoe beter. Het schijnt een soort compensatie te zijn voor alle nesteldrang en verzorgende activiteiten in het ‘normale leven’.

Volgens die theorie ben ik dus ongemerkt alle familiebeslommeringen een beetje aan het verdringen, door me onder te dompelen in gruwelijke plots. Hehehehhe. Lekker toch! Vanavond maar eens een beginnetje maken aan het nieuwe seizoen van Game of Thrones. Daar schijnen ook weer wat koppen te rollen.

20140422-124143.jpg

Lectuur

Ik kan niet genoeg krijgen van je huid.

Als een blinde lees ik met mijn vingers

het stille verhaal van je oppervlak.

In je ogen dreig ik te verzinken.

Op je huid bewandel ik alle wegen

zonder mij van jou te verwijderen.

 

Soms keer je je behulpzaam op je buik.

Je rug is een lang hoofdstuk uit een boek.

Ik spel je tepels, herlees je oren.

Ik laat je tenen op elkander rijmen.

Ik lees tussen de regels van je benen

en blader in de atlas van je hals.

 

Het is mij of mijn eigen vingers

je lichaam hebben uitgeschreven.

Eerst viel het mij als klank te binnen,

toen lag het als een beeldspraak op mijn tong

en nu herhaal ik wat ik heb gestameld

in vloeiende bewoordingen.

Adriaan Morriën

Doorgeefboek

boeken-ruilenVroeger zag je het weleens in vakantiehuisjes: op de slaapkamer was een plankje met wat beduimelde thrillers en liefdesverhalen, achtergelaten  door eerdere huurders. Kaartje erbij: laat een boek achter, neem er een mee. Tegenwoordig kom je dat soort ruilboeken op meer plekken tegen: in cafés en hotels, op straat in Londen en op het strand aan de Bulgaarse kust. Ik ben er gek op: wat is er leuker dan zo’n willekeurige verzameling doornemen, even snuffelen of er een favoriet tussen zit, of je laten verrassen door de leessmaak van een ander. Door ruilplankjes ben ik interessante boeken tegengekomen, die ik anders nooit had uitgekozen.

Read More

Het dikke boek van Vos en Haas

Een paar jaar geleden leerde ik Vos en Haas kennen. Ik gaf privéles Nederlands aan een Duits meisje uit Hamburg. Na het tragische overlijden van haar moeder moest ze opeens naar familie in Holland verhuizen. Ze kwam in oktober. Het was een donkere herfst. Zonder een woord Nederlands te spreken, begon ze in groep 6 van de plaatselijke basisschool. Door gewoon met de lessen mee te doen en met wat extra hulp van mij wilden we kijken hoe ver we in een paar maanden konden komen.

IMG_0856

En daar kwamen Vos en Haas in het spel.De grappige verhalen beginnen op het makkelijkste AVI-leesniveau en bouwen snel op. Wat hebben wij gelachen om de avonturen van dit onwaarschijnlijke liefdespaar en hun vrienden Uil, Tok en Piep. Mijn Duitse leerling ging als een speer. Na een half jaar sprak ze vloeiend Nederlands. Met haar nieuwe vriendinnen maakte ze plannen voor de zomer. Ik was zó trots op haar!

Inmiddels is mijn eigen kleuter groot genoeg voor de verhalen van Vos en Haas. Zelf lezen zit er natuurlijk nog niet in. Maar het voorlezen is al helemaal de bom. Vanmiddag hebben we op Marktplaats Het dikke boek van Vos en Haas gescoord. Dat wordt een lekker weekend!