Tag Archives: Media

De foto van Volkert

Sinds Volkert van der Graaf niet meer in de gevangenis zit, komt hij regelmatig in het nieuws. Niet omdat hij dat zelf wil. De moordenaar van Pim Fortuyn heeft tijdens zijn 12 jaar in hechtenis nooit een media-verklaring afgelegd. En nu hij vrij is, mag hij het niet eens meer van de rechter.

Nee, eerst was het de burgemeester van Apeldoorn, die de inwoners op de hoogte bracht van de komst van een nieuwe buurman. Terechte actie, van die burgemeester. Maar in mijn ogen een compleet overtrokken reactie van de landelijke media, die twee dagen lang allemaal (!) een reporter door de Apeldoornse binnenstad lieten lopen met de vraag: ‘Wat vindt u er nou van, dat-ie hier is gaan wonen?’. Ja, wat vind je daarvan. Kom op, zeg. Het gevolg is een graadmeter van verontwaardiging: de één vindt het héél erg, de ander kan het niet bommen. En: iedereen die dat wilde weten, weet nu precies waar Volkert van der Graaf woont.

Deze week kwam de Telegraaf eroverheen. Ik hoorde op de radio dat de hoofdredactie van deze krant een regelrechte redactionele oekaze heeft uitgegeven: ‘Breng me de eerste foto van Volkert’. (Breng me het hoofd van de moordenaar op een zilveren schaal.) Want ook al is de nieuwswaarde van die plaat nul komma nul, hoofdredacteur Jules Paradijs moest en zou Volkert op de voorpagina hebben.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

En daar is-ie dan. Onder de bekende chocoladeletters zien we hem lopen, ergens op de Amsterdamse grachten, op weg naar zijn advocaat. Van der Graaf is in 12 jaar hechtenis niet veel veranderd, qua uiterlijk dan. Verder kan ik er ook niets over zeggen. Want niemand heeft hem gesproken. En dat gaat ook niet gebeuren.

Waarom brengt De Telegraaf die foto? De redenering, zo hoorde ik gisteren op Radio 1, gaat als volgt. ‘Omdat een groot deel van de bevolking boos is over de strafmaat. Volkert had langer moeten zitten. Nu is hij vrij en moet hij bloeden.’ De Telegraaf vindt het plaatsen van deze foto ‘een rechtvaardige terechtstelling’. En meldt er bij monde van een gewezen lid van de hoofdredactie nog even bij, boven welke winkel het appartement van Van der Graaf ligt. Voor de mensen die het nog niet in de krant hadden gelezen.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Ik ben een groot voorstander van persvrijheid. Ik snap en waardeer dat De Telegraaf om de zoveel tijd zijn spierballen wil laten zien. Fijn voor de lezers, dat ze er veel tijd en moeite voor over hebben om, pak ‘m beet, de eerste foto van Máxima te tonen. (Dat is destijds overigens jammerlijk mislukt, met een wiebelige plaat van heel ander meisje, ergens op een Waddeneiland.)

En de privacy van Volkert hoeven we anno 2014 niet hoger in te schalen dan die van elke andere Bekende Nederlander. Als je in de publieke belangstelling staat, is het ‘part of the deal’ dat er over je gepubliceerd wordt. Dat geldt voor voetballers en tv-sterren,  politici en misdadigers. Wesley en Yolanthe in een parkeergarage, burgemeester Onno Hoes met jeugdige begeleiding in een hotellobby, Holleeder op zijn Vespaatje – allemaal onderdeel van dezelfde ontwikkeling: wij willen álles weten. Van der Graaf is een Bekende Nederlander. Dat is het  gevolg van de moord op het Mediapark en  heeft hij dus in zekere zin over zichzelf afgeroepen.

Toch gaat De Telegraaf met de foto van Volkert in mijn ogen een grens over. En dat zit ‘m in de impliciete oproep tot actie. In de krant, op TV, met name natuurlijk op internet. Met zijn allen gaan we even lekker voor zitten. ‘Kijk, hier woont’ie. Kijk, hier loopt-ie. Kijk dan. Hier kun je hem vinden.’ (En afslachten?)

Wil je langere straffen voor (politieke) moordenaars? Dan moet je  geen tendentieuze kranten maken, in de vage hoop en verwachting dat een boze burger het recht in eigen hand zal nemen. Nee, dan moet je het rechtssysteem veranderen.

 

 

Op de bres voor je kind

Kalle ElvisHerinner je je de stukken van Sonja op deze blog? In januari schreef zij voor Mooidus een paar indringende verhalen over haar leven met meervoudig gehandicapt zoontje Kalle.

Over het inrichten van de babykamer, toen Sonja en haar man nog helemaal van niks wisten.

En over de lange, lange weg naar een aangepaste stoel voor hun kleine hummel. Een jongetje dat niet groeit, niet zelf kan eten, niet eens kan lachen. Een jongetje waar ze zielsveel van houden. Waar ze alles voor doen.

Sonja en Jan hebben inmiddels een groter gezin, met een jongetje van 2 en een meisje van bijna een jaar. De zorg voor Kalle is echter niet minder geworden, eerder meer. Gelukkig kunnen ze gebruik maken van een potje met geld, dat bedoeld is voor ‘zorg op maat’. Persoonsgebonden Budget (PGB) heet dat in overheidstermen. Met het PGB van Kalle kunnen Sonja en Jan een gespecialiseerde oppas en verpleegkundige inhuren. Dat werkt beter dan Kalle in een dagverblijf stoppen.

Sonja wilde graag verder schrijven voor Mooidus, maar werd ingehaald door de realiteit. Onze regeringscoalitie is namelijk bezig met enorme hervormingen in de zorgsector. Eén van de grote veranderingen is dat het PGB op de schop gaat. In de Tweede Kamer wordt gediscussieerd, achter de schermen gaan lobby groepen tot het uiterste om dat wat goed werkt te behouden. De beoogde veranderingen (beter woord: bezuinigingen) kunnen enorme consequenties hebben voor Kalle en het beetje kwaliteit van leven dat dit kindje heeft.

Daarom was Sonja’s keuze snel gemaakt: niet bloggen over Kalle, maar actie voeren! Samen met andere ouders van meervoudig gehandicapte kinderen die hun PGB kwijt dreigen te raken, is Sonja regelmatig in touw. Twitter-acties. Informatie voor Kamerleden. En ingezonden brieven.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begnadigd musici.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begenadigd musici.

Deze week  reageerde Sonja in De Volkskrant op een lang artikel over misbruik van PGB’s. De strekking van dat stuk, in de weekendkrant, was uitermate negatief. (Hier lees je een korte samenvatting.) Terecht, als je bedenkt dat er mensen rondlopen die het geld, bestemd voor gespecialiseerde zorg, opmaken aan dure auto’s en reizen. Maar onterecht, als je er éven bij stilstaat dat de overgrote meerderheid van PGB’s zuiver en eerlijk wordt besteed. En dat de overheid geld en heel veel administratieve rompslomp bespaart, door ouders zelf verantwoording te geven.

Zoals wel vaker bij bezuinigingen, spelen er allerlei emoties rond dit onderwerp. De mensen die gekort dreigen te worden doen alles wat ze kunnen om die kortingen tegen te houden. De mensen die de verandering willen doorvoeren, zullen allerlei manieren bedenken om aan te tonen waarom het huidige systeem niet werkt. (Bijvoorbeeld door heel hard te roepen: er wordt misbruik van gemaakt!)

Mag ik hier even de 10-80-10 regel op loslaten? Welke groep je ook bekijkt, er zullen altijd 10 procent zijn die proberen er de kantjes vanaf te lopen. 80 procent van de groep doet het gewoon zoals je verwacht. En 10 procent doet zijn uiterste fucking best om het geweldig te doen. Dat is ook zo bij PGB’s. 10 procent maakt (licht of zwaar) misbruik. Tachtig procent niet. En tien procent doet er alles, maar dan ook alles voor, om te bewijzen dat PGB’s de beste manier zijn om zelf zorg in te kopen – laagdrempelig, persoonlijk maatwerk.

Het zal je niet verbazen dat Sonja bij die laatste groep hoort. Mooidus steunt haar strijd van harte. Hier is de ingezonden brief, die De Volkskrant plaatste. Ik hoop dat we samen de beeldvorming rond PGB’s een beetje minder scheef krijgen. Voor een heldere kijk op de zaak moet je hem namelijk altijd van twee kanten bekijken.

Persoonsgebonden budget

Lamgeslagen. Zo voel ik me na het lezen van het artikel ‘Graaien in de zorgpot’ (Ten eerste, Vonk, 31 mei). Dit artikel is de zoveelste klap in het gezicht van de pgb-houders. Mensen zoals wij die met de hand op hun hart kunnen zeggen dat zij het pgb gebruiken waar het voor is bedoeld: voor het op maat inkopen van zorg.

In ons geval zorg voor ons zwaar gehandicapte zoontje van 4 die 24 uur per dag toezicht en zorg nodig heeft, dagelijks geteisterd wordt door vele epileptische aanvallen, niets zelf kan, niet communiceert en niet lacht. Eén-op-éénzorg die door geen enkele instelling geleverd kan worden. Zorg dus die hij zonder het persoonsgebonden budget simpelweg niet zou kunnen krijgen.

Na vier jaar kunnen we eindelijk zeggen dat we de juiste zorgverleners hebben gevonden: goede, betrouwbare, flexibele mensen. De communicatie verloopt via korte lijnen, ze kennen ons zoontje. De zorg die zij leveren is stukken goedkoper dan de meeste zorg die door instanties/instellingen wordt geleverd. Geen 60 euro per uur (zoals een thuiszorgorganisatie die in het eerste jaar zorg leverde) of 50 euro per uur (het medisch kinderdagverblijf waar ons zoontje een jaar lang een dag per week naartoe is geweest). Maar 20-30 euro per uur, waardoor we méér uren kunnen inkopen. Deze manier van zorg inkopen stelt ons als gezin in staat enigszins te functioneren.

Waarom kiest De Volkskrant ervoor om juist een negatief artikel over het pgb te schrijven, terwijl er zoveel ‘positieve’ verhalen zijn. Hoewel het woord positief in deze samenhang bijna cynisch klinkt. Er is wat ons betreft niks positiefs aan het hebben van een zwaar gehandicapt, vaak oncomfortabel kind.

Om me heen zie ik veel andere gezinnen die het – net als wij – zonder het pgb niet zouden redden. Wat moeten we dan met onze kinderen? Schrijf dáár eens over!

Sonja Markowski, Rotterdam

 

 

Kijktip: De Dwaze Zoon

Documentaires zijn voor veel mensen een serieuze zaak. En misschien is het voor jou ook zo: soms kijk je er eentje, maar – in tegenstelling tot speelfilms en series – zijn ze niet je lievelingskostje. Daarvoor zijn ze te lang, te droog, te saai. (Denk je dan.) Documentaires worden vaak uitgezonden aan het eind van de avond. En meestal op zenders die achteraan de afstandsbediening staan geprogrammeerd. Zo, de toon is gezet: documentaires zijn niet mainstream en zeker niet sexy. In mijn ogen is dat volkomen onterecht. De meeste documentaires vind ik niet alleen spannend en realistisch, maar ze zetten me aan het denken en geven me het gevoel dat je de wereld kunt veranderen.

DWAZE ZOON poster

Natuurlijk denk ik er ook zo over omdat ik zelf aan een aantal documentaires heb meegewerkt. Als je een keertje aan de andere kant van de camera staat, wordt het genre al een stuk spannender: je ziet hoe een film gemaakt wordt en levert daar zelf een bijdrage aan. Als researcher zat ik weken-, soms maandenlang in archieven te pluizen. Als het dan raak is, ga je wel uit je dak! Daarnaast deed ik onderzoek voor interviews: ik sprak  allerlei mensen  om hun verhalen te checken. Soms deed ik ook de gesprekken op camera. Als producent regelde ik van alles rond de opnames: van locaties tot ‘call sheets’. Achter de schermen, ook  bij de montage, krijg je een goed gevoel voor de echtheid van een documentaire.

Afgelopen week was de premiere van een bijzondere documentaire, die vanavond ook op televisie te zien is: ‘De Dwaze Zoon’ van Matte Mourik. Matte is niet alleen de maker en regisseur van de film, maar ook één van de hoofdpersonen. Hij staat dus zowel voor als achter de camera – en dat is een combinatie, die de film een geweldige lading geeft.

De Dwaze Zoon gaat over de zaak Zorreguieta, oftewel over de aanklacht tegen de vader van koningin Máxima. Ruim tien jaar geleden was het de vader van Matte, die tegen de klippen op probeerde aandacht te krijgen voor de twijfelachtige rol die de Máxima’s vader, minister van landbouw tijdens de Videla-dictatuur, heeft gespeeld bij alle verdwijningen en moorden in de jaren tachtig in Argentinië. Wat wist hij? Moet hij, als mede verantwoordelijk regeringslid, niet vervolgd worden?

DE DWAZE ZOON preview from DE AANPAK on Vimeo.

Matte’s vader is inmiddels overleden. Máxima’s vader niet. Die is van “afwezige papa bij de bruiloft” gepromoveerd tot “graag geziene gast in Nederland”. Mattes film gaat over de morele erfenis die je van je ouders meekrijgt. En over de zoektocht naar een verdwenen vader, in Argentinië. Bovendien zit de film boordevol historische fragmenten, inclusief ‘de Traan van Máxima’. Die je, als je deze film gezien hebt, toch in een ander licht gaat zien.

traan-maxima

Dus: als je vanavond om 9 uur geen plannen hebt, zet dan je televisie een uurtje op Nederland 2. Heb je wel plannen? Misschien is het dan een goed idee om de DVD recorder aan te zetten of morgen een uurtje naar Uitzending Gemist te kijken.

Nog één aflevering…

Drie dagen geleden stond er ‘s avonds een vriend voor de deur. Hij had een klein pakje in zijn handen, meegebracht uit Amerika. In het doosje zat een soort USB-stick, die we met drie handelingen hebben aangesloten aan de televisie. En ik weet nu al zeker dat dit ding mijn mediagedrag zal veranderen.

Ik kijk eigenlijk al een paar jaar nauwelijks meer televisie. Mijn kleuter wel, die is gek op Zappelin. (Handig, tijdens het koken. Ik denk vaak: Deze maaltijd is mede mogelijk gemaakt door KRO Kindertijd.) Mijn vriend kijkt ook TV, vooral nieuws en sport. Soms pak ik dus een journaaltje mee. En op zondagavond kijken we wel eens  samen naar Studio Sport. Maar om nou te zeggen dat ik er thuis voor blijf? Ik heb dit seizoen één keer Boer zoekt Vrouw gezien, met een vriendin. En ik vond het heel aardig, maar wist ook: het blijft bij die ene aflevering. Ik heb gewoon geen zin om mijn avond rond een uitzending te plannen. Eens in de zoveel tijd staat er in de gids (die hebben we gek genoeg nog wel) een film of documentaire die me mooi lijkt. Die neem ik dan op. En uiteindelijk verstoft-ie op de digitale video recorder. Laat ik gewoon open kaart spelen: televisie is aan mij niet meer besteed.

Denk nou niet dat ik niet van bewegend beeld hou. We hebben best wat DVD-boxen in de kast staan. Maar het meeste wat ik kijk, komt al jaren via de PC tot mij. Actualiteiten, films, documentaires en vooral series – ik krijg het allemaal via mijn computerscherm binnen. Met het grote verschil dat ik alles kijk wanneer ik dat wil. En op iedere gewenste plek, want een tablet neem je overal mee naar toe.

Google Chromecast

Maar nu dat kastje. Google Chromekast heet het. Super simpel ding, voor iets meer dan twee tientjes besteld. Het is een dongel die je aansluit op je televisie. Het enige wat je doet is “plug en play”. De dongel maakt een internetverbinding tussen je TV en je computer en vanaf dat moment kun je streamen. En in combinatie met een Netflix-abonnement ben je binnen. Alle series en films die je je maar kunt wensen – afgespeeld op het moment dat jij kiest. Op je kleine schermpje, of als je daar zin in hebt, op de grote kast in de woonkamer.

Waarschijnlijk loop ik een jaar achter met deze ontdekking. Maar ik ben wel meteen overtuigd: voor 8 piek per maand alle films en series die je je kunt wensen... Voor mij geen torrentsites meer!

Waarschijnlijk loop ik een jaar achter met deze ontdekking. Maar ik ben wel meteen overtuigd: voor 8 piek per maand alle films en series die je je kunt wensen… Voor mij geen torrentsites meer!

Er ging een wereld voor me open. Ik was een beetje vergeten hoe lekker het is om op de bank te hangen en series op het grote scherm te kijken. Gisteravond heb ik achter elkaar vier afleveringen Suits gekeken. Is dat ook in Nederland op TV? Geen idee. Ik kijk wanneer ik wil, en ik kan nog wel eventjes door. Series en films in overvloed…

Deze aantrekkelijke heren, in combinatie met tamelijk flauwe rechtbankverhaaltjes, hebben mij gisteren een hele avond op de bank gehouden. En het eind is niet in zicht...

Deze aantrekkelijke heren, in combinatie met tamelijk flauwe rechtbankverhaaltjes, hebben mij gisteren een hele avond op de bank gehouden. En het eind is niet in zicht…

En dat werpt dan meteen de volgende vraag op. Hoeveel series kan een mens aan? Ik begrijp ook wel dat alles waar je ‘onbeperkt’ van geniet, op langere duur slecht voor je is.  Na een enthousiast verhaal over Netflix zei een vriendin tegen me: “Ik ga dit echt niet installeren. Als ik eenmaal begin met series kijken, dan ken ik geen grenzen meer. Ik kijk gemakkelijk een hele avond en nacht. Netflix is de kat op het spek binden, voor mij te verslavend.” Serie-verslaafd. Dat heeft zij weer.

Loop ik zelf ook gevaar? Even over nadenken. Aan de ene kant ben ik niet écht verslavingsgevoelig. Stoppen met roken, was voor mij een makkie. Lekker eten en drinken, ik vind het heerlijk – maar houd me over het algemeen aan de ‘geniet, maar met mate’ adviezen. Toch ken ik het gevoel van mateloosheid goed: als ik iets nieuws heb ontdekt, volgt er vaak een fase waarin ik mezelf helemaal in een nieuwe hobby of speeltje verlies. Tot het ‘normaal wordt’ en weer afvlakt.

Maar daar zijn we nog lang niet! Ik verheug me enorm op drie seizoenen knappe mannen in pakken. Daarna zal ik de verslavingshulp inschakelen. Tenzij mijn vriend de dongel eruit trekt en Studio Sport gaat kijken. Dan wordt het cold turkey afkicken.

 

 

 

Cupcakes of powervrouw?

cupcakesDe afgelopen weken is er veel gebeurd in de ‘wereld van het vrouwenbloggen’. Fijne ontwikkelingen voor ‘rond de 40-lezers’ die meer aanbod willen dan de Libelle of de Linda.

De Rotterdamse journaliste Hasna El Maroudi begon met jeanne.nu, een site voor vrouwen met een focus op de onderwerpen van het nieuwe feminisme.  ‘Ons gaat het om de boodschap, niet het vingertje,’ vertelt ze in een groot artikel in De Volkskrant, genaamd ‘Powervrouwen online’. Read More