Tag Archives: Politiek

Dag van de Mantelzorg

Vandaag is de Dag van de Mantelzorg – en wij hebben een kadootje. Mantelzorgelijk.nl is een nieuwe website vol ervaringen, gevoelens en verhalen van mantelzorgers.

Waarom deze site? Omdat over zes weken de nieuwe WMO ingaat en we geen keuzes meer hebben. Mantelzorgers lopen nu al op hun tenen, maar over een paar weken is het voor iedereen gedaan.

Niet dat er iets mis is met hulp bieden aan een ander! Mantelzorgen doe je met liefde en vanzelfsprekendheid. Maar over een paar weken gaat in het Nederlandse zorgsysteem zo’n beetje alles op de schop. En ons mantelzorgers staat een hele zware taak te wachten. Want alle extra hulp, die wat zo vanzelfsprekend was als je hem nodig had, is wegbezuinigd. We gaan van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij – en dat is echt hele andere koek!

Iedereen is straks wel mantelzorger voor iemand. Daarmee krijgen we er allemaal steeds meer taken bij. En het is best lastig om als  als mantelzorger steun te vinden! Er bestaan wel instanties, maar die zijn met name met officiële aspecten bezig.

Vandaag, op de dag van de mantelzorger, presenteren wij mantelzorgelijk.nl. Hier heb je niet alleen op de dag van de mantelzorger iets aan, maar het hele jaar rond.

6621LRzwWe werken samen met vele gastbloggers, die vertellen over hun eigen leven en ervaringen. Denk aan de zorg voor demente ouders, chronisch zieken, gehandicapte kinderen, verslaafde familieleden, of dierbaren met psychische aandoeningen.

We delen nieuwsfeiten en bieden een platform dat niet gekleurd is. Mantelzorgelijk is een site waar je terecht kunt met vragen, onzekerheden of puur omdat je iets met gelijkgestemden wilt delen, zodat je leven misschien iets minder ‘ Mantelzorgelijk ‘ wordt. Want mantelzorgen, dat doe je niet, alleen maar samen!

Benieuwd? Neem dan een kijkje op www.mantelzorgelijk.nl en doe mee!

Lieve groet,

Claudia, Marjolijn en Barbara

#DvdM14

De foto van Volkert

Sinds Volkert van der Graaf niet meer in de gevangenis zit, komt hij regelmatig in het nieuws. Niet omdat hij dat zelf wil. De moordenaar van Pim Fortuyn heeft tijdens zijn 12 jaar in hechtenis nooit een media-verklaring afgelegd. En nu hij vrij is, mag hij het niet eens meer van de rechter.

Nee, eerst was het de burgemeester van Apeldoorn, die de inwoners op de hoogte bracht van de komst van een nieuwe buurman. Terechte actie, van die burgemeester. Maar in mijn ogen een compleet overtrokken reactie van de landelijke media, die twee dagen lang allemaal (!) een reporter door de Apeldoornse binnenstad lieten lopen met de vraag: ‘Wat vindt u er nou van, dat-ie hier is gaan wonen?’. Ja, wat vind je daarvan. Kom op, zeg. Het gevolg is een graadmeter van verontwaardiging: de één vindt het héél erg, de ander kan het niet bommen. En: iedereen die dat wilde weten, weet nu precies waar Volkert van der Graaf woont.

Deze week kwam de Telegraaf eroverheen. Ik hoorde op de radio dat de hoofdredactie van deze krant een regelrechte redactionele oekaze heeft uitgegeven: ‘Breng me de eerste foto van Volkert’. (Breng me het hoofd van de moordenaar op een zilveren schaal.) Want ook al is de nieuwswaarde van die plaat nul komma nul, hoofdredacteur Jules Paradijs moest en zou Volkert op de voorpagina hebben.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

Waarschijnlijk had je hier de foto van Volkert verwacht.

En daar is-ie dan. Onder de bekende chocoladeletters zien we hem lopen, ergens op de Amsterdamse grachten, op weg naar zijn advocaat. Van der Graaf is in 12 jaar hechtenis niet veel veranderd, qua uiterlijk dan. Verder kan ik er ook niets over zeggen. Want niemand heeft hem gesproken. En dat gaat ook niet gebeuren.

Waarom brengt De Telegraaf die foto? De redenering, zo hoorde ik gisteren op Radio 1, gaat als volgt. ‘Omdat een groot deel van de bevolking boos is over de strafmaat. Volkert had langer moeten zitten. Nu is hij vrij en moet hij bloeden.’ De Telegraaf vindt het plaatsen van deze foto ‘een rechtvaardige terechtstelling’. En meldt er bij monde van een gewezen lid van de hoofdredactie nog even bij, boven welke winkel het appartement van Van der Graaf ligt. Voor de mensen die het nog niet in de krant hadden gelezen.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Over deze grachten loopt Volkert van der Graaf weleens.

Ik ben een groot voorstander van persvrijheid. Ik snap en waardeer dat De Telegraaf om de zoveel tijd zijn spierballen wil laten zien. Fijn voor de lezers, dat ze er veel tijd en moeite voor over hebben om, pak ‘m beet, de eerste foto van Máxima te tonen. (Dat is destijds overigens jammerlijk mislukt, met een wiebelige plaat van heel ander meisje, ergens op een Waddeneiland.)

En de privacy van Volkert hoeven we anno 2014 niet hoger in te schalen dan die van elke andere Bekende Nederlander. Als je in de publieke belangstelling staat, is het ‘part of the deal’ dat er over je gepubliceerd wordt. Dat geldt voor voetballers en tv-sterren,  politici en misdadigers. Wesley en Yolanthe in een parkeergarage, burgemeester Onno Hoes met jeugdige begeleiding in een hotellobby, Holleeder op zijn Vespaatje – allemaal onderdeel van dezelfde ontwikkeling: wij willen álles weten. Van der Graaf is een Bekende Nederlander. Dat is het  gevolg van de moord op het Mediapark en  heeft hij dus in zekere zin over zichzelf afgeroepen.

Toch gaat De Telegraaf met de foto van Volkert in mijn ogen een grens over. En dat zit ‘m in de impliciete oproep tot actie. In de krant, op TV, met name natuurlijk op internet. Met zijn allen gaan we even lekker voor zitten. ‘Kijk, hier woont’ie. Kijk, hier loopt-ie. Kijk dan. Hier kun je hem vinden.’ (En afslachten?)

Wil je langere straffen voor (politieke) moordenaars? Dan moet je  geen tendentieuze kranten maken, in de vage hoop en verwachting dat een boze burger het recht in eigen hand zal nemen. Nee, dan moet je het rechtssysteem veranderen.

 

 

Op de bres voor je kind

Kalle ElvisHerinner je je de stukken van Sonja op deze blog? In januari schreef zij voor Mooidus een paar indringende verhalen over haar leven met meervoudig gehandicapt zoontje Kalle.

Over het inrichten van de babykamer, toen Sonja en haar man nog helemaal van niks wisten.

En over de lange, lange weg naar een aangepaste stoel voor hun kleine hummel. Een jongetje dat niet groeit, niet zelf kan eten, niet eens kan lachen. Een jongetje waar ze zielsveel van houden. Waar ze alles voor doen.

Sonja en Jan hebben inmiddels een groter gezin, met een jongetje van 2 en een meisje van bijna een jaar. De zorg voor Kalle is echter niet minder geworden, eerder meer. Gelukkig kunnen ze gebruik maken van een potje met geld, dat bedoeld is voor ‘zorg op maat’. Persoonsgebonden Budget (PGB) heet dat in overheidstermen. Met het PGB van Kalle kunnen Sonja en Jan een gespecialiseerde oppas en verpleegkundige inhuren. Dat werkt beter dan Kalle in een dagverblijf stoppen.

Sonja wilde graag verder schrijven voor Mooidus, maar werd ingehaald door de realiteit. Onze regeringscoalitie is namelijk bezig met enorme hervormingen in de zorgsector. Eén van de grote veranderingen is dat het PGB op de schop gaat. In de Tweede Kamer wordt gediscussieerd, achter de schermen gaan lobby groepen tot het uiterste om dat wat goed werkt te behouden. De beoogde veranderingen (beter woord: bezuinigingen) kunnen enorme consequenties hebben voor Kalle en het beetje kwaliteit van leven dat dit kindje heeft.

Daarom was Sonja’s keuze snel gemaakt: niet bloggen over Kalle, maar actie voeren! Samen met andere ouders van meervoudig gehandicapte kinderen die hun PGB kwijt dreigen te raken, is Sonja regelmatig in touw. Twitter-acties. Informatie voor Kamerleden. En ingezonden brieven.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begnadigd musici.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begenadigd musici.

Deze week  reageerde Sonja in De Volkskrant op een lang artikel over misbruik van PGB’s. De strekking van dat stuk, in de weekendkrant, was uitermate negatief. (Hier lees je een korte samenvatting.) Terecht, als je bedenkt dat er mensen rondlopen die het geld, bestemd voor gespecialiseerde zorg, opmaken aan dure auto’s en reizen. Maar onterecht, als je er éven bij stilstaat dat de overgrote meerderheid van PGB’s zuiver en eerlijk wordt besteed. En dat de overheid geld en heel veel administratieve rompslomp bespaart, door ouders zelf verantwoording te geven.

Zoals wel vaker bij bezuinigingen, spelen er allerlei emoties rond dit onderwerp. De mensen die gekort dreigen te worden doen alles wat ze kunnen om die kortingen tegen te houden. De mensen die de verandering willen doorvoeren, zullen allerlei manieren bedenken om aan te tonen waarom het huidige systeem niet werkt. (Bijvoorbeeld door heel hard te roepen: er wordt misbruik van gemaakt!)

Mag ik hier even de 10-80-10 regel op loslaten? Welke groep je ook bekijkt, er zullen altijd 10 procent zijn die proberen er de kantjes vanaf te lopen. 80 procent van de groep doet het gewoon zoals je verwacht. En 10 procent doet zijn uiterste fucking best om het geweldig te doen. Dat is ook zo bij PGB’s. 10 procent maakt (licht of zwaar) misbruik. Tachtig procent niet. En tien procent doet er alles, maar dan ook alles voor, om te bewijzen dat PGB’s de beste manier zijn om zelf zorg in te kopen – laagdrempelig, persoonlijk maatwerk.

Het zal je niet verbazen dat Sonja bij die laatste groep hoort. Mooidus steunt haar strijd van harte. Hier is de ingezonden brief, die De Volkskrant plaatste. Ik hoop dat we samen de beeldvorming rond PGB’s een beetje minder scheef krijgen. Voor een heldere kijk op de zaak moet je hem namelijk altijd van twee kanten bekijken.

Persoonsgebonden budget

Lamgeslagen. Zo voel ik me na het lezen van het artikel ‘Graaien in de zorgpot’ (Ten eerste, Vonk, 31 mei). Dit artikel is de zoveelste klap in het gezicht van de pgb-houders. Mensen zoals wij die met de hand op hun hart kunnen zeggen dat zij het pgb gebruiken waar het voor is bedoeld: voor het op maat inkopen van zorg.

In ons geval zorg voor ons zwaar gehandicapte zoontje van 4 die 24 uur per dag toezicht en zorg nodig heeft, dagelijks geteisterd wordt door vele epileptische aanvallen, niets zelf kan, niet communiceert en niet lacht. Eén-op-éénzorg die door geen enkele instelling geleverd kan worden. Zorg dus die hij zonder het persoonsgebonden budget simpelweg niet zou kunnen krijgen.

Na vier jaar kunnen we eindelijk zeggen dat we de juiste zorgverleners hebben gevonden: goede, betrouwbare, flexibele mensen. De communicatie verloopt via korte lijnen, ze kennen ons zoontje. De zorg die zij leveren is stukken goedkoper dan de meeste zorg die door instanties/instellingen wordt geleverd. Geen 60 euro per uur (zoals een thuiszorgorganisatie die in het eerste jaar zorg leverde) of 50 euro per uur (het medisch kinderdagverblijf waar ons zoontje een jaar lang een dag per week naartoe is geweest). Maar 20-30 euro per uur, waardoor we méér uren kunnen inkopen. Deze manier van zorg inkopen stelt ons als gezin in staat enigszins te functioneren.

Waarom kiest De Volkskrant ervoor om juist een negatief artikel over het pgb te schrijven, terwijl er zoveel ‘positieve’ verhalen zijn. Hoewel het woord positief in deze samenhang bijna cynisch klinkt. Er is wat ons betreft niks positiefs aan het hebben van een zwaar gehandicapt, vaak oncomfortabel kind.

Om me heen zie ik veel andere gezinnen die het – net als wij – zonder het pgb niet zouden redden. Wat moeten we dan met onze kinderen? Schrijf dáár eens over!

Sonja Markowski, Rotterdam

 

 

Achteraf een zak met geld!

Gisteren las ik iets opmerkelijks op de tijdlijn van een vriendin. (Ik ben inmiddels zo vaak op Facebook dat actueel nieuws bijna altijd eerst via een tijdlijn binnen sijpelt.) Het nieuwtje: 20.000 vrouwen, die tussen 2004 en 2008 zwanger waren en als ZZP’er werkten, krijgen misschien alsnog een zwangerschapsuitkering. Want deze vrouwelijke zelfstandigen werden jarenlang door de staat achtergesteld bij vrouwen in loondienst. En dat is in strijd met het VN-vrouwenverdrag.

Geboortejaar 2007: geen zwangerschapsuitkering.

Geboortejaar 2007: geen zwangerschapsuitkering.

Moet je even op je laten inwerken. Vijf tot tien jaar na dato hebben een paar van mijn stoere, zelfstandige vriendinnen met kind alsnog recht op een (bescheiden) financiële vergoeding voor de periode rond de geboorte. Ik hoorde zelf bij de eerste groep ZZP’ers die wél gebruik kon maken van een zwangerschapsuitkering. 2009 werd die regeling ingevoerd. Het was geen vetpot, een maand of drie kreeg ik 70 procent van het minimum loon, maar het was wel érg handig.

Want, zoals bijna iedere vrouw met een kind je kan vertellen: in de weken vlak voor en vlak na de geboorte is het niet handig, niet wenselijk en niet verstandig om fulltime aan de bak te gaan. ZZP’ers hebben toch al de neiging om flink door te bikkelen. (Zie bijvoorbeeld de blog van Els: Maar jij werkt niet, he mam?) Een griep, persoonlijke omstandigheden, zelfs tijdens vakanties – bijna geen enkele zelfstandige sluit de zaak als het niet absoluut onvermijdelijk is.

Geboortejaar 2009: wél een zwangerschapsuitkering

Geboortejaar 2009: wél een zwangerschapsuitkering

Daarom ben ik blij dat er een bescheiden vangnet is gekomen voor vrouwen die hun eigen toko runnen. En ik vind het meer dan terecht dat ook vrouwen die oorspronkelijk achter het net visten, nu met terugwerkende kracht gecompenseerd worden. Drie tot vierduizend euro per ZZP’er, daar gaat het over. Een fijn bedrag om te krijgen. Voor de studie van je kind, voor de kapotte wasmachine, misschien wel voor een paar dagen weg. Even écht vrij om te genieten van je moederschap. Al past je spruit inmiddels niet meer in de maxi cosi!

 

Minder! Minder! Minder!

Gemeenteraadsverkiezingen 2014, de uitslagenavond. Het is kwart over negen. Op de televisie swiped Herman de Schermman van Vlieland naar Renkum. Ik kijk er maar met een half oog naar. Opeens klinkt de brachiale muziek van ‘Eye of the Tiger': Bam. Bam-bam-bam. Bam-bam-baaaam… Ah, daar zullen we Wilders hebben. Wat doet die zo vroeg op de avond in Den Haag? Normaal gesproken komt hij veel later op, lang nadat de ‘oude partijen’ winst of verlies hebben geclaimd. Dan staat hij voor een scheef hangende Nederlandse vlag nog wat venijnige dingen roepen. Om vervolgens het slotdebat te missen.

Daar staat Wilders, voor een uitgelaten zaal met ‘genodigden’ – mensen die er veel voor over hebben om hun partijleider van dichtbij te mogen meemaken. En nog voordat er ook maar één serieuze verkiezingsuitslag bekend is, trakteert Geert zijn gevolg en de rest van Nederland op een toespraak die een nieuw dieptepunt in zijn oeuvre wordt.

verkiezingen-pvv

In volmaakt Goebbeliaanse retoriek vraagt Wilders zijn gehoor: Willen jullie in Nederland meer of minder Marrokkanen? En de zaal, lekker warm geklapt, scandeert: Minder! Minder! Minder! Waarop hij, ingestudeerd nonchalant: Nou, dan gaan we dat regelen.

Twitter ontploft. Protestacties, petities, aangiftes. RTL schrijft voor het eerst in zijn geschiedenis een redactioneel commentaar. DPA, het meest gerenommeerde persburo van Duitsland trekt letterlijk de vergelijking met Goebbels’ ‘Wollt Ihr den totalen Krieg’-toespraak in de Berlijnse Sportpalast, 18 februari 1943.

Net als zoveel anderen, ben ik boos en verontwaardigd. En voel ik me machteloos. Want het is de zoveelste uitgekiende opmerking van Wilders, ziekmakende mengeling van provocatie en minachting, die niets anders wil bereiken dan mensen tegen elkaar uitspelen. Hij beheerst dit spel zo goed, dat het me niets zou verbazen als hij er ook nu weer mee wegkomt. Net tussen de mazen van onze anti-discriminatie-wetten doorglipt. Catch me if you can.

Maar meer nog dan Wilders’ haatzaaiende taal me misselijk maakt, ben ik bang voor de groeiende onverschilligheid van anderen om mij heen. Want naast de mensen die nog boos worden – wéér boos worden – staan er steeds meer die denken: ach, daar heb je Geertje weer. Laat maar. Komt wel goed.

Dit komt niet goed. Wilders’  taal draagt bij aan een sfeer waarin hele groepen in onze maatschappij steeds minder! minder! minder! om elkaar gaan geven. Het leidt tot afstomping en verruwing van ons gevoel. En het einde van die ontwikkeling is niet in zicht. Dat is het werkelijke effect van gisteravond. Geertje, bedankt.

Mij een zorg.

Ik was gisteravond bij een verkiezingsdebat. De zaal zat afgeladen vol. Politiek is spannend, diep in de provincie! We hebben een gigantisch bouwproject waar mensen heel verschillend over denken. We hebben machtsspelletjes. Projectontwikkelaren en sportclubs hebben meer te vertellen dan raadsleden en burgercomités. Onze politici steggelen over geld, afspraken en corruptie. En omdat we over 8 dagen gaan stemmen, willen de lokale lijsttrekkers opeens heel goed ‘luisteren naar de burger’.

debat gemeenteraadsverkiezingen MM

Verkiezingsdebat: steggelen over miljoenen. Foto: Guus Kroon

Eén onderwerp kwam helaas maar zijdelings aan bod. Door het geruzie over miljoenenclaims (de cosa nostra is er niks bij!), was er maar een paar minuten tijd om te praten over de zorg – voor kinderen, zieken en oude mensen. Onze kleine postzegelgemeente moet, net als alle andere gemeentes in Nederland, al die zorg vanaf januari zelf gaan organiseren. Daar krijgen we een potje met geld voor  van de overheid. Maar wel een stuk minder dan het Rijk nu beschikbaar heeft. En met die centjes moeten we het voortaan zelf maar uitzoeken. Onze regering verkoopt deze verkapte bezuinigingsmaatregel als ‘zorg dichter bij de mensen brengen’.


De gevolgen gaan vroeg of laat iedereen raken. Dementerende bejaarden, mensen met een beperking, maar ook alle kinderen met een probleem – ze moeten volgend jaar eerst langs een ambtenaar aan het gemeenteloket, voordat ze worden doorverwezen naar een professional. Ehm, áls ze worden doorverwezen. Want dat kost geld. En geld heeft de gemeente steeds minder.  Hoe dat gaat werken, bijvoorbeeld in de jeugd-psychiatrie, daarover las ik een woedend stuk van Metro-columnist Luuk Koelman.

Alle macht aan de incapabelen, want we weten allemaal hoe ambtenaren zijn wanneer ze macht ruiken: “Ja mevrouw, dat kan wel zo zijn dat uw zoontje elke dag zijn hoofd kapot bonkt tegen de deurpost, maar heeft u al eens Sinaspril geprobeerd? Een vertrouwde kinderpijnstiller hoor. Wacht, dan pak ik de cursusmap erbij. Kijk, hier staat het: Sinaspril kauwtabletten, bij voorkeur de frisse pepermuntsmaak. Bent u voor iets meer dan drie euro klaar.

Een gemeenteambtenaar beslist voortaan over de hulpvraag van de burgers. Met minder geld, minder kennis, een totaal gebrek aan ervaring. De lijsttrekkers waren het er  snel over eens: wij zijn daar in onze kleine gemeente helemaal niet klaar voor. De helft van de partijen riep daarop: ‘Maar we gaan het beleid natuurlijk wel uitvoeren. Want we hebben niks te kiezen.’ En de andere helft mompelde besmuikt in de microfoon ‘…proberen alles aan te doen.. overleg met de burger.’

Dit wordt de hel voor ouders die met de handen in het haar zitten. Zij mogen opboksen tegen een plaatselijke overheid die nergens zin in heeft wanneer het geld kost. […] Waar is de eerste gemeente die liever failliet gaat, dan dit wanbeleid door te voeren? Waar is de weigerambtenaar waneer je hem écht nodig hebt?

Frustrerend. Voor de burger dan. Want hier hebben we volgende week helemaal niets over te kiezen.

Kijktip: De Dwaze Zoon

Documentaires zijn voor veel mensen een serieuze zaak. En misschien is het voor jou ook zo: soms kijk je er eentje, maar – in tegenstelling tot speelfilms en series – zijn ze niet je lievelingskostje. Daarvoor zijn ze te lang, te droog, te saai. (Denk je dan.) Documentaires worden vaak uitgezonden aan het eind van de avond. En meestal op zenders die achteraan de afstandsbediening staan geprogrammeerd. Zo, de toon is gezet: documentaires zijn niet mainstream en zeker niet sexy. In mijn ogen is dat volkomen onterecht. De meeste documentaires vind ik niet alleen spannend en realistisch, maar ze zetten me aan het denken en geven me het gevoel dat je de wereld kunt veranderen.

DWAZE ZOON poster

Natuurlijk denk ik er ook zo over omdat ik zelf aan een aantal documentaires heb meegewerkt. Als je een keertje aan de andere kant van de camera staat, wordt het genre al een stuk spannender: je ziet hoe een film gemaakt wordt en levert daar zelf een bijdrage aan. Als researcher zat ik weken-, soms maandenlang in archieven te pluizen. Als het dan raak is, ga je wel uit je dak! Daarnaast deed ik onderzoek voor interviews: ik sprak  allerlei mensen  om hun verhalen te checken. Soms deed ik ook de gesprekken op camera. Als producent regelde ik van alles rond de opnames: van locaties tot ‘call sheets’. Achter de schermen, ook  bij de montage, krijg je een goed gevoel voor de echtheid van een documentaire.

Afgelopen week was de premiere van een bijzondere documentaire, die vanavond ook op televisie te zien is: ‘De Dwaze Zoon’ van Matte Mourik. Matte is niet alleen de maker en regisseur van de film, maar ook één van de hoofdpersonen. Hij staat dus zowel voor als achter de camera – en dat is een combinatie, die de film een geweldige lading geeft.

De Dwaze Zoon gaat over de zaak Zorreguieta, oftewel over de aanklacht tegen de vader van koningin Máxima. Ruim tien jaar geleden was het de vader van Matte, die tegen de klippen op probeerde aandacht te krijgen voor de twijfelachtige rol die de Máxima’s vader, minister van landbouw tijdens de Videla-dictatuur, heeft gespeeld bij alle verdwijningen en moorden in de jaren tachtig in Argentinië. Wat wist hij? Moet hij, als mede verantwoordelijk regeringslid, niet vervolgd worden?

DE DWAZE ZOON preview from DE AANPAK on Vimeo.

Matte’s vader is inmiddels overleden. Máxima’s vader niet. Die is van “afwezige papa bij de bruiloft” gepromoveerd tot “graag geziene gast in Nederland”. Mattes film gaat over de morele erfenis die je van je ouders meekrijgt. En over de zoektocht naar een verdwenen vader, in Argentinië. Bovendien zit de film boordevol historische fragmenten, inclusief ‘de Traan van Máxima’. Die je, als je deze film gezien hebt, toch in een ander licht gaat zien.

traan-maxima

Dus: als je vanavond om 9 uur geen plannen hebt, zet dan je televisie een uurtje op Nederland 2. Heb je wel plannen? Misschien is het dan een goed idee om de DVD recorder aan te zetten of morgen een uurtje naar Uitzending Gemist te kijken.

Wie zegt het in haar gezicht?

anouchka-van-miltenburg-blij

Anouchka van Miltenburg (VVD) is sinds twee jaar voorzitter van de Tweede Kamer. Een baan in de spotlights, waarvoor je stevig in je schoenen moet staan. Ze is zeker niet de eerste vrouw op deze post, Jeltje van Nieuwenhoven en Gerdi Verbeet (beiden PvdA) gingen haar voor.

Anouchka is wél de eerste, die constant stevige kritiek op haar functioneren krijgt.Te emotioneel, te weinig natuurlijk overwicht, geen goed gevoel voor hoofd- en bijzaken, om maar een paar punten te herhalen. Vorige maand kreeg Van Miltenburg haar eigen media-hypeje, na een vernietigend artikel over haar werkstijl in De Volkskrant. Frappant: niet minder dan acht fractievoorzitters deden hun beklag over de kamervoorzitter. Maar allemaal wilden ze anoniem blijven. Read More