Tag Archives: Rotterdam

Op de bres voor je kind

Kalle ElvisHerinner je je de stukken van Sonja op deze blog? In januari schreef zij voor Mooidus een paar indringende verhalen over haar leven met meervoudig gehandicapt zoontje Kalle.

Over het inrichten van de babykamer, toen Sonja en haar man nog helemaal van niks wisten.

En over de lange, lange weg naar een aangepaste stoel voor hun kleine hummel. Een jongetje dat niet groeit, niet zelf kan eten, niet eens kan lachen. Een jongetje waar ze zielsveel van houden. Waar ze alles voor doen.

Sonja en Jan hebben inmiddels een groter gezin, met een jongetje van 2 en een meisje van bijna een jaar. De zorg voor Kalle is echter niet minder geworden, eerder meer. Gelukkig kunnen ze gebruik maken van een potje met geld, dat bedoeld is voor ‘zorg op maat’. Persoonsgebonden Budget (PGB) heet dat in overheidstermen. Met het PGB van Kalle kunnen Sonja en Jan een gespecialiseerde oppas en verpleegkundige inhuren. Dat werkt beter dan Kalle in een dagverblijf stoppen.

Sonja wilde graag verder schrijven voor Mooidus, maar werd ingehaald door de realiteit. Onze regeringscoalitie is namelijk bezig met enorme hervormingen in de zorgsector. Eén van de grote veranderingen is dat het PGB op de schop gaat. In de Tweede Kamer wordt gediscussieerd, achter de schermen gaan lobby groepen tot het uiterste om dat wat goed werkt te behouden. De beoogde veranderingen (beter woord: bezuinigingen) kunnen enorme consequenties hebben voor Kalle en het beetje kwaliteit van leven dat dit kindje heeft.

Daarom was Sonja’s keuze snel gemaakt: niet bloggen over Kalle, maar actie voeren! Samen met andere ouders van meervoudig gehandicapte kinderen die hun PGB kwijt dreigen te raken, is Sonja regelmatig in touw. Twitter-acties. Informatie voor Kamerleden. En ingezonden brieven.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begnadigd musici.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begenadigd musici.

Deze week  reageerde Sonja in De Volkskrant op een lang artikel over misbruik van PGB’s. De strekking van dat stuk, in de weekendkrant, was uitermate negatief. (Hier lees je een korte samenvatting.) Terecht, als je bedenkt dat er mensen rondlopen die het geld, bestemd voor gespecialiseerde zorg, opmaken aan dure auto’s en reizen. Maar onterecht, als je er éven bij stilstaat dat de overgrote meerderheid van PGB’s zuiver en eerlijk wordt besteed. En dat de overheid geld en heel veel administratieve rompslomp bespaart, door ouders zelf verantwoording te geven.

Zoals wel vaker bij bezuinigingen, spelen er allerlei emoties rond dit onderwerp. De mensen die gekort dreigen te worden doen alles wat ze kunnen om die kortingen tegen te houden. De mensen die de verandering willen doorvoeren, zullen allerlei manieren bedenken om aan te tonen waarom het huidige systeem niet werkt. (Bijvoorbeeld door heel hard te roepen: er wordt misbruik van gemaakt!)

Mag ik hier even de 10-80-10 regel op loslaten? Welke groep je ook bekijkt, er zullen altijd 10 procent zijn die proberen er de kantjes vanaf te lopen. 80 procent van de groep doet het gewoon zoals je verwacht. En 10 procent doet zijn uiterste fucking best om het geweldig te doen. Dat is ook zo bij PGB’s. 10 procent maakt (licht of zwaar) misbruik. Tachtig procent niet. En tien procent doet er alles, maar dan ook alles voor, om te bewijzen dat PGB’s de beste manier zijn om zelf zorg in te kopen – laagdrempelig, persoonlijk maatwerk.

Het zal je niet verbazen dat Sonja bij die laatste groep hoort. Mooidus steunt haar strijd van harte. Hier is de ingezonden brief, die De Volkskrant plaatste. Ik hoop dat we samen de beeldvorming rond PGB’s een beetje minder scheef krijgen. Voor een heldere kijk op de zaak moet je hem namelijk altijd van twee kanten bekijken.

Persoonsgebonden budget

Lamgeslagen. Zo voel ik me na het lezen van het artikel ‘Graaien in de zorgpot’ (Ten eerste, Vonk, 31 mei). Dit artikel is de zoveelste klap in het gezicht van de pgb-houders. Mensen zoals wij die met de hand op hun hart kunnen zeggen dat zij het pgb gebruiken waar het voor is bedoeld: voor het op maat inkopen van zorg.

In ons geval zorg voor ons zwaar gehandicapte zoontje van 4 die 24 uur per dag toezicht en zorg nodig heeft, dagelijks geteisterd wordt door vele epileptische aanvallen, niets zelf kan, niet communiceert en niet lacht. Eén-op-éénzorg die door geen enkele instelling geleverd kan worden. Zorg dus die hij zonder het persoonsgebonden budget simpelweg niet zou kunnen krijgen.

Na vier jaar kunnen we eindelijk zeggen dat we de juiste zorgverleners hebben gevonden: goede, betrouwbare, flexibele mensen. De communicatie verloopt via korte lijnen, ze kennen ons zoontje. De zorg die zij leveren is stukken goedkoper dan de meeste zorg die door instanties/instellingen wordt geleverd. Geen 60 euro per uur (zoals een thuiszorgorganisatie die in het eerste jaar zorg leverde) of 50 euro per uur (het medisch kinderdagverblijf waar ons zoontje een jaar lang een dag per week naartoe is geweest). Maar 20-30 euro per uur, waardoor we méér uren kunnen inkopen. Deze manier van zorg inkopen stelt ons als gezin in staat enigszins te functioneren.

Waarom kiest De Volkskrant ervoor om juist een negatief artikel over het pgb te schrijven, terwijl er zoveel ‘positieve’ verhalen zijn. Hoewel het woord positief in deze samenhang bijna cynisch klinkt. Er is wat ons betreft niks positiefs aan het hebben van een zwaar gehandicapt, vaak oncomfortabel kind.

Om me heen zie ik veel andere gezinnen die het – net als wij – zonder het pgb niet zouden redden. Wat moeten we dan met onze kinderen? Schrijf dáár eens over!

Sonja Markowski, Rotterdam

 

 

Verwennerij

Helaas ben ik dus net jarig geweest en Moederdag is ook voorbij. Dus het is wel even klaar met de verwennerij. Behalve dan misschien: tekstuele verwennerij. Ik zat vandaag rond te neuzen op de website van mwah, een bureau uit Rotterdam dat hele fijne teksten levert.

Bijna iedere dag een to-the-point tekst met een spitsvondigheidje erin. Word je toch blij van? Volg ze op Facebook, die gasten!

En als er daarbuiten toch iemand is, die de onbedwingbare behoefte voelt om mij een kadootje te geven…  mij maak je super gelukkig met dit fijne t-shirt. Mijn drie grote liefdes (Duitsland én teksten én Rotterdam) verenigd in één cool kledingstuk. En ook nog in mijn lievelingskleur! Wat wil je nog meer.

Mwah_IchLiebeRotterdam-t-shirt (1)

Hoe bloederiger hoe beter!

Ik zat er net oven over na te denken wat ik zoal lees en kijk, de afgelopen weken. Op mijn nachtkastje ligt een crime thriller. Een Amerikaanse detective, beetje nors type, probeert een serie moorden op te lossen en komt (verrassing!) zelf in het vizier van de moordenaar. In mijn reistas zit een fijne omnibus met griezel-detective verhalen, voor een tripje volgende week. Beneden liggen de eerste twee seizoenen van Penoza op me te wachten. Waarschijnlijk ben ik de laatste in heel Nederland die aan deze serie gaat beginnen. Ik weet nog niet helemaal precies waar het over gaat, maar met ‘geweld, crimineel circuit en Nederlandse onderwereld’ zit ik er geloof ik niet zo ver naast.

Wat is dat toch met verhalen over geweld en misdaad? En waarom vinden vrouwen die minstens even spannend en vermakelijk als mannen?

Een paar jaar geleden stelde ik die vraag hardop in een boekhandel. (Donner, in Rotterdam. Hoe geweldig dat die winkel een doorstart gaat maken! Maar dat terzijde.) Ik zei, en tamelijk hard ook: “Waarom heb ik toch zo’n voorliefde voor enge verhalen? Soms denk ik: hoe bloederiger, hoe beter!” Ik stond daar met een kennis over te praten en toen kwam de boekverkoper er even bij staan.

“Dat komt omdat u precies in de doelgroep valt, mevrouw,” zei hij. U bent in namelijk in verwachting!” Ehm, ik had inderdaad een toeter van een buik en stond zo ongeveer op het punt om in de winkel te bevallen, dus dat had ie wel goed gezien.

We raakten in gesprek. De boekverkoper vertelde dat vrouwen tussen de 25 en 45 een bijzondere voorliefde hebben voor beangstigende verhalen. Geweld, heftige psychologische toestanden, bloederige hersenen tegen de muur – hoe enger hoe beter. Het schijnt een soort compensatie te zijn voor alle nesteldrang en verzorgende activiteiten in het ‘normale leven’.

Volgens die theorie ben ik dus ongemerkt alle familiebeslommeringen een beetje aan het verdringen, door me onder te dompelen in gruwelijke plots. Hehehehhe. Lekker toch! Vanavond maar eens een beginnetje maken aan het nieuwe seizoen van Game of Thrones. Daar schijnen ook weer wat koppen te rollen.

20140422-124143.jpg

Welkom op mooidus, Jacqueline!

mooidus blogteamHet team van mooi dus krijgt versterking – en wel van Jaqueline Sterk uit Rotterdam! Theatermaakster, trainingsacteur, interieurstyliste, moeder van twee kleine meisjes… Wij zijn heel blij dat Jacqueline ons een kijkje in haar leven en haar keuzes gaat geven en verheugen ons enorm op naar haar eerste blog. Eind van de week is het zover!

Jacqueline Sterk

Jacqueline Sterk

Jacqueline (41) heeft twee grote passies: communicatie en creëren. Haar missie is het maken van beelden die raken. Beelden die passen of wringen, die amuseren of confronteren. En daarom heeft ze niet één, maar twee beroepen: Jacq werkt als interieurstylist bij een grote ontwerpstudio én als theatermaker.

Door haar achtergrond van kunstacademie, een drama opleiding én een passie voor wonen en design zoekt ze steeds de afstemming met haar doelgroep. In het theater is dat jong en oud, amateur en professional. En in de interieur studio gaat het om individuele woonwensen én om mega klussen voor bedrijven.

Ook thuis is het druk: samen met haar man (illustrator) en dochters (super nieuwsgierig) zorgt ze voor twee zwarte katten en een lieve hondendame.

Hear how my heart beats

Oh, wat kan ik Rotterdam soms intens missen. Ik heb er mooie jaren gewoond, gestudeerd, gewerkt, gehuild en gefeest. Deze dagen doet het even extra pijn dat ik er niet meer iedere dag ben. Het International Film Festival Rotterdam (IFFR) is  in volle gang. Heb je tijd? Ga dan nu naar Rotterdam om een paar bijzondere films te kijken. En geniet van de geweldige vibe van mijn stad.

In deze clip van de geweldige Jaqueline Govaert zie je de Rotterdam in al zijn glorie.

En zo kwam de Maasboulevard vandaag voorbij in de tijdlijn van enkele van mijn Facebook -vrienden. Read More