Tag Archives: Samen

Bloederige hobby

Mijn dochter heeft een eigen willetje. Vastberaden is ze, best leuk om dat te zien. Soms denk ik ook: ‘Wat is dat kind toch stronteigenwijs.’ Zo weigerde ze een half jaar pertinent om te fietsen omdat ze het eng vond. Maar de zijwieltjes mochten ook niet terug – dat was niet stoer.

Een impasse, die vorige week abrupt werd beëindigd. Dochterlief had ontdekt dat een vriendinnetje in de zomer had leren fietsen. Nu wilde zij ook, liever gisteren dan vandaag.

In een halve middag leerde ze opstappen, wegrijden (flink doortrappen!) en een beetje balans houden. De basics van het remmen heb ik haar ook nog laten zien, maar daar had ze geen tijd meer voor. “Ik wil niet stoppen, mam, ik wil fietsen!”

En weg was ze. Met kloppend hart (een mix van enorme trots en moederlijke bezorgdheid) keek ik mijn kleuter na, die in steeds grotere cirkels over de parkeerplaats slingerde.

IMG_5042

Na een minuut lag ze op de grond, met een schaafwond op haar knie. Verontwaardigd begon ze te huilen. “Nee mop, je hoeft niet te huilen – vallen hoort er helemaal bij als je leert fietsen,” beweerde ik. En tot mijn verbazing knikte ze. Zwijgend stapte ze weer op. Vijf minuten later reed ze op volle vaart de heg in. Grote kras op haar wang. “Gaat het, liefje?” “Geeft niet.”

Inmiddels fietst ze (nog steeds erg wiebelig) door het hele dorp. Haar fiets loopt aan en ratelt, zo vaak is hij op de grond gekletterd. En mijn kind is qua uiterlijk veranderd van een zoet prinsesje in een aangeslagen prijsvechter. Overal blauwe plekken, schaafwonden, tand door de lip.

Van de week (ze had net een stukje van haar melktand gebroken) zei ik: nu is het genoeg. Je moet eerst goed leren remmen, anders mag je er niet meer op. Waarop zij: “Nee mam, remmen is niet leuk. Ik doe liever mijn voeten in de lucht.” Ik was onverbiddelijk. Zuchtend liet ze me zien dat ze bést snapt hoe de terugtraprem werkt, om daarna weer gevaarlijk zwabberend verder te rijden.

“Fietsen is het allerleukste wat er bestaat,” vertelde ze mij dit weekend. We hadden een tochtje gemaakt, samen op de fiets, naar een hele verre plek. Eentje die ze zelf had uitgezocht. “Eerst fietsen. Dan filmpjes kijken. Dan schommelen. Dan knippen.”

Ik heb een nieuwe rol pleisters gekocht.

Meidenhuis

Ik ben een poosje alleen thuis. Mijn vriend is eergisteren op de boot gestapt om hem uit te zeilen naar onze vakantiebestemming. En dat gaat wel even duren, want een zeilboot gaat niet hard, zelfs niet als je de wind mee hebt. Als je tempo wilt maken, kun je beter op de fiets gaan, dat is sneller. Vriend & boot hebben dus een beetje voorsprong nodig, zodat we elkaar over 10 dagen in het buitenland kunnen treffen.

Alleen thuis. Nou ja, niet echt alleen natuurlijk, mijn kleuter is er ook. Maar de sfeer is wel helemaal anders! Vriend had de deur nog niet achter zich dichtgetrokken of er lag een enorme hoeveelheid knuffels in mijn bed. ‘Mama, ik slaap vanavond bij jou.’ Gezellig, doen we, riep ik. En dat was het natuurlijk ook – heerlijk, als je na een lange dag tussen de dekens kruipt en daar ligt dat kleine krullenkoppie in diepe slaap naast je. Tot vanochtend om kwart voor zes. ‘HEY MAM! BEN JE AL WAKKER! ZULLEN WE OPSTAAN? IK GA WAT KNUTSELSPULLEN PAKKEN! WAAR IS HET PLAKBAND? MAG IK CRUESLI?”  Ik vrees dat mijn dagen de komende tijd een stúk vroeger beginnen.

10443490_861388830555872_5456113303914528530_n (1)

Vanochtend begon de polonaise om half zes.

Kleuter mist haar papa. Om de haverklap vraagt ze: wat denk je dat hij nu doet? Is hij aan het varen? Zullen we bellen? — Papa smeert mijn brood heel anders. Kan jij dat wel? — En: Als ik 8 ben mag ik een konijn. Maar misschien vergeet papa dat, nu hij weg is. Zullen we bellen? Dit schiet niet op. Vriend heeft zojuist Enkhuizen bereikt (inderdaad, een uurtje met de auto, toch ruim een halve dag met de boot!) en heeft al drie telefoontjes van zijn dochter gehad.

In de middag nemen we een besluit: we gaan alles anders dan anders doen. We beginnen met een picknick op zolder, knapzak mee. Ondertussen plannen we een meisjes-uitje (we gaan alle dingen doen die papa niet leuk vindt) en daarna trekken we onze matching ballerina’s aan. Als je dochter vier is, is het in mijn ogen volkomen geoorloofd om dezelfde schoenen te dragen. Helaas vindt zij dat we dit ons leven lang moeten volhouden. Daar ben ik nog niet helemaal uit.

En in de avond is het over. Kleuter kruipt weer als een zonnetje in bed. ‘We missen papa nog wel’, zegt ze, ‘maar nu hebben wij een ander leven.’ De volgende ochtend springt ze om half zes op mijn kussen. Welkom in ons meidenhuis.

Snelle bloemkool-kerrieschotel

Afgelopen maandag wilden we graag de wedstrijd Nederland-Chili zien. Maar gezien het tijdstip, betekent dat dan wel met het bord op schoot eten. Want de ongeschreven regel bij ons thuis is dat we altijd aan tafel eten, tenzij er een EK of WK is en Nederland speelt. Nu kun je dan natuurlijk voor shoarma, een pizza, of het gehele snack-assortiment van onze grootgrutter gaan, maar ik kies toch liever voor iets gezonds. Gezien het feit dat man en kinderen niet allemaal tegelijk op hetzelfde tijdstip thuis zouden zijn door werk en sport, moest het ook nog én vooraf klaar te maken zijn, en makkelijk in de oven warm te houden.

download (1)Kortom, een uitdaging. Gelukkig heb ik altijd wel groenten in huis, en zit mijn vriezer vol met heerlijk rundvlees van  www.koopeenkoe.nl én verantwoord  kip- en varkensvlees van www.okvlees.nl. De keuze viel deze keer op het rundergehakt. In de groentelade lag nog een bloemkool, en voìla, een idee was geboren.

De hoeveelheden zijn slechts een suggestie. Ik zou zeggen, proef, voeg toe, pas aan, en proef opnieuw. Ik hou zelf erg van kerrie, dus bij mij gaat er een flinke hoeveelheid doorheen, maar zeker met kleine kinderen kan het misschien iets te veel zijn.

Ingrediënten

2 uien (middelgroot)

500 gram rundergehakt

1 bloemkool

2 ruime eetlepels kerriepoeder

ca 2 eetlepels sojasaus

ca 1 eetlepel vissaus

ca 1 eetlepel chilisaus

ca 1 eetlepel geraspte kokos

vers geperst limoensap van een halve limoen

(kokos) olie om in te bakken

Eventueel boter

Bereiding

Maak de bloemkool schoon, en snijd in stukken. Rasp de stukken in de keukenmachine tot een fijne substantie (de bloemkool moet er ongeveer uitzien als rijst).

Hak de ui in stukken.

Verhit de olie in een wok, voeg de ui toe en bak even kort tot deze zachter wordt. Voeg het gehakt toe en bak dit rul. Voeg vervolgens de bloemkool toe en roerbak een paar minuten.

Voeg daarna de kerrie, sojasaus, vissaus en limoensap toe. Roer goed door en voeg de geraspte kokos toe. Proef en voeg zonodig nog een smaakmaker toe. Met vissaus en sojasaus maak je een te flauw gerecht is zouter, met limoensap maak je het gerecht is frisser, en met de kokos maak je een te scherp gekruid gerecht iets milder.

Serveer, óf doe in een ovenschotel en leg er dan eventueel een paar klontjes boter op, en hou warm in de oven (100 C). Serveer in kommen.

bloemkool kerrie schotel

De bloemkool-kerrieschotel was al bijna op toen ik in de rust van de wedstrijd nog een foto wilde maken.

 

 

 

 

Op de bres voor je kind

Kalle ElvisHerinner je je de stukken van Sonja op deze blog? In januari schreef zij voor Mooidus een paar indringende verhalen over haar leven met meervoudig gehandicapt zoontje Kalle.

Over het inrichten van de babykamer, toen Sonja en haar man nog helemaal van niks wisten.

En over de lange, lange weg naar een aangepaste stoel voor hun kleine hummel. Een jongetje dat niet groeit, niet zelf kan eten, niet eens kan lachen. Een jongetje waar ze zielsveel van houden. Waar ze alles voor doen.

Sonja en Jan hebben inmiddels een groter gezin, met een jongetje van 2 en een meisje van bijna een jaar. De zorg voor Kalle is echter niet minder geworden, eerder meer. Gelukkig kunnen ze gebruik maken van een potje met geld, dat bedoeld is voor ‘zorg op maat’. Persoonsgebonden Budget (PGB) heet dat in overheidstermen. Met het PGB van Kalle kunnen Sonja en Jan een gespecialiseerde oppas en verpleegkundige inhuren. Dat werkt beter dan Kalle in een dagverblijf stoppen.

Sonja wilde graag verder schrijven voor Mooidus, maar werd ingehaald door de realiteit. Onze regeringscoalitie is namelijk bezig met enorme hervormingen in de zorgsector. Eén van de grote veranderingen is dat het PGB op de schop gaat. In de Tweede Kamer wordt gediscussieerd, achter de schermen gaan lobby groepen tot het uiterste om dat wat goed werkt te behouden. De beoogde veranderingen (beter woord: bezuinigingen) kunnen enorme consequenties hebben voor Kalle en het beetje kwaliteit van leven dat dit kindje heeft.

Daarom was Sonja’s keuze snel gemaakt: niet bloggen over Kalle, maar actie voeren! Samen met andere ouders van meervoudig gehandicapte kinderen die hun PGB kwijt dreigen te raken, is Sonja regelmatig in touw. Twitter-acties. Informatie voor Kamerleden. En ingezonden brieven.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begnadigd musici.

Sonja Markowski en haar man Jan van Bijnen voor de geboorte van Kalle. Nu zijn ze ouders van een meervoudig gehandicapt zoontje én begenadigd musici.

Deze week  reageerde Sonja in De Volkskrant op een lang artikel over misbruik van PGB’s. De strekking van dat stuk, in de weekendkrant, was uitermate negatief. (Hier lees je een korte samenvatting.) Terecht, als je bedenkt dat er mensen rondlopen die het geld, bestemd voor gespecialiseerde zorg, opmaken aan dure auto’s en reizen. Maar onterecht, als je er éven bij stilstaat dat de overgrote meerderheid van PGB’s zuiver en eerlijk wordt besteed. En dat de overheid geld en heel veel administratieve rompslomp bespaart, door ouders zelf verantwoording te geven.

Zoals wel vaker bij bezuinigingen, spelen er allerlei emoties rond dit onderwerp. De mensen die gekort dreigen te worden doen alles wat ze kunnen om die kortingen tegen te houden. De mensen die de verandering willen doorvoeren, zullen allerlei manieren bedenken om aan te tonen waarom het huidige systeem niet werkt. (Bijvoorbeeld door heel hard te roepen: er wordt misbruik van gemaakt!)

Mag ik hier even de 10-80-10 regel op loslaten? Welke groep je ook bekijkt, er zullen altijd 10 procent zijn die proberen er de kantjes vanaf te lopen. 80 procent van de groep doet het gewoon zoals je verwacht. En 10 procent doet zijn uiterste fucking best om het geweldig te doen. Dat is ook zo bij PGB’s. 10 procent maakt (licht of zwaar) misbruik. Tachtig procent niet. En tien procent doet er alles, maar dan ook alles voor, om te bewijzen dat PGB’s de beste manier zijn om zelf zorg in te kopen – laagdrempelig, persoonlijk maatwerk.

Het zal je niet verbazen dat Sonja bij die laatste groep hoort. Mooidus steunt haar strijd van harte. Hier is de ingezonden brief, die De Volkskrant plaatste. Ik hoop dat we samen de beeldvorming rond PGB’s een beetje minder scheef krijgen. Voor een heldere kijk op de zaak moet je hem namelijk altijd van twee kanten bekijken.

Persoonsgebonden budget

Lamgeslagen. Zo voel ik me na het lezen van het artikel ‘Graaien in de zorgpot’ (Ten eerste, Vonk, 31 mei). Dit artikel is de zoveelste klap in het gezicht van de pgb-houders. Mensen zoals wij die met de hand op hun hart kunnen zeggen dat zij het pgb gebruiken waar het voor is bedoeld: voor het op maat inkopen van zorg.

In ons geval zorg voor ons zwaar gehandicapte zoontje van 4 die 24 uur per dag toezicht en zorg nodig heeft, dagelijks geteisterd wordt door vele epileptische aanvallen, niets zelf kan, niet communiceert en niet lacht. Eén-op-éénzorg die door geen enkele instelling geleverd kan worden. Zorg dus die hij zonder het persoonsgebonden budget simpelweg niet zou kunnen krijgen.

Na vier jaar kunnen we eindelijk zeggen dat we de juiste zorgverleners hebben gevonden: goede, betrouwbare, flexibele mensen. De communicatie verloopt via korte lijnen, ze kennen ons zoontje. De zorg die zij leveren is stukken goedkoper dan de meeste zorg die door instanties/instellingen wordt geleverd. Geen 60 euro per uur (zoals een thuiszorgorganisatie die in het eerste jaar zorg leverde) of 50 euro per uur (het medisch kinderdagverblijf waar ons zoontje een jaar lang een dag per week naartoe is geweest). Maar 20-30 euro per uur, waardoor we méér uren kunnen inkopen. Deze manier van zorg inkopen stelt ons als gezin in staat enigszins te functioneren.

Waarom kiest De Volkskrant ervoor om juist een negatief artikel over het pgb te schrijven, terwijl er zoveel ‘positieve’ verhalen zijn. Hoewel het woord positief in deze samenhang bijna cynisch klinkt. Er is wat ons betreft niks positiefs aan het hebben van een zwaar gehandicapt, vaak oncomfortabel kind.

Om me heen zie ik veel andere gezinnen die het – net als wij – zonder het pgb niet zouden redden. Wat moeten we dan met onze kinderen? Schrijf dáár eens over!

Sonja Markowski, Rotterdam

 

 

Doe mee met de Bikini-body Challenge!

Schermopname_27-05-14_11_47

De Bikini Body Challenge van Mama Stralend Fit is uniek. Hij is namelijk onderdeel van het 6 weken PROJECT BIKINI BODY waarvoor ik een nieuw en gratis E-Book heb geschreven.

foto GinnyOp maandag 26 mei is de 7-daagse BIKINI BODY CHALLENGE  gestart. Je ontvangt 7 dagen lang iedere dag een persoonlijke e-mail met daarin een link naar jouw workout van de dag. De de lezers van Mooidus kunnen nu nog aanhaken, gebruik de work-outs vanaf volgende week maandag – of begin vandaag!

Lees hieronder de instructie zorgvuldig door, download gratis het bijbehorende E-Book “Project Bikini Body”, tref de noodzakelijke voorbereidingen en zorg ervoor dat je aanstaande maandag startklaar bent om te gaan werken aan jouw Bikini Body!

Gratis E-Book met als titel: Project Bikini Body

bikini-body-gratis-ebook.jpgDe zomer komt nu echt héél dichtbij en de vakanties zijn waarschijnlijk al geboekt. Kortom, tijd voor actie! Het E-Book “Project Bikini Body” is bedoeld om jou in 6 weken te begeleiden en te motiveren naar het door jou gewenste bikini lijf. Zoals altijd leg ik de verantwoordelijkheid bij jou. Het E-Book is daarom een ‘doe-boek‘. Het is niet de bedoeling dat je léést over de juiste voeding en beweging voor het krijgen van een bikini lijf. Nee, het is de bedoeling dat je zelf aan de slag gaat, 6 weken lang, oftewel 42 dagen. En door middel van het E-Book ga ik je helpen.

Het E-Book kun je gratis downloaden en uitprinten. Het bevat o.a. sportschema’s en schrijfopdrachten die je zelf kunt invullen.

http://mamastralendfit.nl/bikini-body-project-doe-gratis-mee/

De Bikini Body Challenge ín het E-Book

Omdat ik ervan overtuigd ben dat een goede start bepalend is voor een goede finish, heb ik ervoor gekozen om de Bikini Body Challenge te verwerken in het E-Book. In de eerste week van Project Bikini Body starten alle lezeressen van het E-Book tegelijk met de Bikini Body Challenge.

De Challenge houdt in dat je dagelijks een korte workout doet van slechts 4 minuten (!).
Als je het E-Book hebt gedownload, dan ontvang je je eerste e-mail met daarin een link naar de workout van die dag. De volgende dag ontvang je de tweede e-mail met daarin weer een link naar de workout  en zo verder tot en met zondag 1 juni.

Zoals altijd zullen we elkaar dagelijks via Facebook op de hoogte houden van de vorderingen en zijn we daar om elkaar te helpen en te motiveren.

Dagelijkse e-mail met link naar de workout van de dag

Meestal doen we tijdens een Challenge één bepaalde oefening gedurende de hele week. Deze keer ontvang je dagelijks een nieuwe oefening. De workout duurt in totaal 4 minuten en bestaat dus telkens uit die éne oefening… (meer verklap ik niet, behalve dat het redelijk pittig kan zijn) ;-)

(Ook tijdens de rest van de 6 weken blijven de 7 workouts van de Bikini Body Challenge voor je online staan.)

http://mamastralendfit.nl/bikini-body-project-doe-gratis-mee/

Aan de slag

  • Download hier het gratis E-Book
  • Print het uit en tref de noodzakelijke voorbereidingen
  • Laat via Facebook weten dat je meedoet
  • Op maandag 26 mei ontvang je de eerste workout (deze ontvang je heel vroeg in de ochtend zodat je zelfs nog vóór je werk je 4-minuten workout kunt doen).
  • Houd ons via Facebook dagelijks op de hoogte over hoe het met je gaat. Niet alleen gedurende de Challenge, maar liefst gedurende het hele Project van 6 weken :-)

Let op

De Challenge is slechts te volgen wanneer je het E-Book hebt gedownload. Wacht dus niet te lang met downloaden, want voor je het weet is de Challenge al gestart en ben je te laat. Dat zou toch zonde zijn?

Op naar een Stralende Zomer in een Fit & Gezond Bikini Lijf!

Wasberg

Er zijn van die huishoudelijke taken, die moet je vrij regelmatig doen, of je er nou zin in hebt of niet. Boodschappen doen en eten koken, bijvoorbeeld. Zelf kan ik waarschijnlijk best een lange tijd zonder voedsel – ik heb een beschermend vetlaagje, hartstikke handig – maar voor mijn huisgenoten wordt het lastig als ik opeens zou stoppen met het verstrekken van maaltijden.

Opruimen, ook zoiets. Ik ben geen fanatieke schoonmaker, maar een minimum aan ruimte op tafel leegschuiven of een lapje over het aanrecht, dat doe ik toch elke dag. Ik voel me niet altijd gemotiveerd en ben verre van een ‘gedreven huisvrouw’, maar in en rond de keuken hou ik het allemaal redelijk onder controle.

Nee, dan boven. In en rond de wasmachine… dat is een ander verhaal. De was inruimen lukt nog wel. Wasbolletje erbij, dat ruikt ook lekker, op de juiste knoppen drukken, het moet maar even. Ook het overhevelen naar de droger – suf maar haalbaar. (Als het lekker weer is, zet ik zelfs zonder tegenzin een droogrekje op het balkon.) Maar als de was eenmaal droog is, ben ik er gewoon helemaal klaar mee.

Ik heb zo’n enorme hekel aan was opvouwen! Daarom leg ik de schone was meestal ‘eventjes weg’. En wel op een grote, rode bank op de kinderkamer. Helaas is het daarna meteen ‘uit het oog, uit het hart’. De schone was stapelt zich op. Eerst een hoopje, dan een heuvel. Na drie wassen krijgt het wasgebergte de uitstraling van een helling langs de dodemanspiste. De bank is dan al niet meer te zien. Mijn dochtertje heeft er geen moeite mee, die bouwt hutten met schone lakens en sorteert intussen haar eigen sokken.

Kunstinstallatie van Gabi Weinkauf,

Kunstinstallatie van Gabi Weinkauf, tevens realistische impressie van de bank op de kinderkamer

Na een week, soms tien dagen, zijn mijn sokken op. Dan kruip ik kreunend naar de Kilimanjaro op de kleuterkamer. Ergens in die onneembare kluwen ligt precies wat ik nodig heb. Onderop, natuurlijk. Grommend van tegenzin ga ik de berg te lijf. Geen sok in zicht. Ik begin te vouwen. Er is geen doorkomen aan. Ik vouw en stapel. Vouw en stapel. Na een half uur krijg ik de onderkant van de bank in zicht. Na drie kwartier stapelen ben ik uitgeput. Maar ook redelijk zen, want mijn sokken lagen inderdaad onderop –  en intussen zit alles weer in de kasten.

Op dat moment  komt mijn vriend naar boven. Geen seconde eerder. En dan zegt-ie: “Hey, ben je lekker aan het chillen op de kinderkamer? Ik dacht, ik draai even een wasje. Iémand moet hier toch het huishouden doen, he schatje?” Every. *-ing. Time.

wasberg

Het verschil tussen medeleven en medelijden

De RSA maakt mooie korte filmpjes onder het motto ‘Espresso for the Mind’.
In deze YouTube video met de titel “The Power of Empathy” wordt heel beeldend uitgelegd waarom het belangrijk is om een echte verbinding te maken als je naar iemand luistert die zich slecht voelt.

RSA - empathy vs sympathy

Het dikke boek van Vos en Haas

Een paar jaar geleden leerde ik Vos en Haas kennen. Ik gaf privéles Nederlands aan een Duits meisje uit Hamburg. Na het tragische overlijden van haar moeder moest ze opeens naar familie in Holland verhuizen. Ze kwam in oktober. Het was een donkere herfst. Zonder een woord Nederlands te spreken, begon ze in groep 6 van de plaatselijke basisschool. Door gewoon met de lessen mee te doen en met wat extra hulp van mij wilden we kijken hoe ver we in een paar maanden konden komen.

IMG_0856

En daar kwamen Vos en Haas in het spel.De grappige verhalen beginnen op het makkelijkste AVI-leesniveau en bouwen snel op. Wat hebben wij gelachen om de avonturen van dit onwaarschijnlijke liefdespaar en hun vrienden Uil, Tok en Piep. Mijn Duitse leerling ging als een speer. Na een half jaar sprak ze vloeiend Nederlands. Met haar nieuwe vriendinnen maakte ze plannen voor de zomer. Ik was zó trots op haar!

Inmiddels is mijn eigen kleuter groot genoeg voor de verhalen van Vos en Haas. Zelf lezen zit er natuurlijk nog niet in. Maar het voorlezen is al helemaal de bom. Vanmiddag hebben we op Marktplaats Het dikke boek van Vos en Haas gescoord. Dat wordt een lekker weekend!

Lübecker Marzipan

Mijn moeder is een paar dagen in Duitsland geweest. Familie bezoeken, naar het theater, wandelingen door het Noord-Duitse land waar ze is opgegroeid. Vanochtend stond ze opeens bij me voor de deur, dagen vroeger dan verwacht. Een tante had griep gekregen, de rest van het bezoek was afgeblazen. Read More