Tag Archives: Vriendschap

Voor mijn liefste vriendin…

IMG_5226

Haar Frigje (vriendin/nichtje) en ik mogen haar getuige zijn

Renske gaat trouwen.

Renske, een top wijf dat ik al vanaf mijn 14e ken, gaat trouwen. Een top mens, waar ik alle … OK bijna alle … eerste keren mee gedeeld heb en waar ik pagina ‘s over vol kan schrijven. Maar uiteindelijk schieten woorden tekort wanneer ik een poging zou wagen haar duidelijk te maken wat deze vriendschap voor me betekent. Ware liefde komt tenslotte uit je hart en niet uit je hoofd. Daarom wil ik de onderstaande tekst met haar delen.

Hij bestaat uit woorden, maar je begrijpt hem met je hart. Een gedicht van eeuwen geleden, dat me heeft geraakt op een manier die ik nog nooit had meegemaakt. Een tekst die gaat over het vieren van het leven en leven, voor mij, is liefde. Ik kan me geen beter moment inbeelden  dan het trouwfeest van mijn lieve vriendin om deze tekst met haar te delen in de hoop die bij haar ook zo mooi past.

Desiderata – gevonden in 1692 in de St. Pauluskerk in Baltimore. Herschreven door Max Ehrmann in 1927.

Wees kalm temidden van het lawaai en de haast, en bedenk, welk een vrede er in stilte kan heersen.

Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen.

Zeg je waarheid rustig en duidelijk, en luister naar anderen: ook zij vertellen hun verhaal.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen: zij belasten de geest.

Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent.

Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen.

Blijf belangstelling hebben voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn: het is een werkelijk bezit in het veranderlijk fortuin van de tijd.

Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog.

Maar laat dit je niet verblinden voor de bestaande deugd: veel mensen streven hoge idealen na, en overal is het leven vol heldendom.

Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid.

Maar wees evenmin cynisch over de liefde want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras.

Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt.

Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet jezelf niet met spookbeelden.

Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf.

Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren.

Je hebt het recht hier te zijn, en ook al is het je al of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt, en zo is het goed.

Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn, en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn: houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog steeds een prachtige wereld.

Wees waarachtig.

Streef naar geluk.

IMG_5228

Aan ons hoofd is duidelijk te zien wat zo’n dag kan betekenen

IMG_5229
FEEST

 

10 dagen in de bonentijd…

Ik heb er expres niets over geschreven toen ik er middenin zat, want ik was als de dood dat ik het niet zou volhouden. Natúúrlijk niet zou volhouden, want zodra het over eten gaat, is mijn wilskracht ver te zoeken. Maar geloof me, ik -bourgondiër in hart en nieren- heb de afgelopen 9 dagen op bonen geleefd.

Het geheel was een nogal spontane actie. Mijn buren en goede vrienden, Kim en Sebas, deden voor de tweede keer, heel bewust en weloverwogen, een ayurvedische detox. Nou moet ik daar bij vertellen: zij weten precies wat ze aan het doen zijn. Ze zitten ieder jaar wekenlang in India. Zij hebben verstand van de 5000 jaar oude kruidenleer die erachter zit. Daarom begrijpen ze de reinigende werking op het lichaam en genieten ze van het hele proces – én de resultaten.

Ayurvedische kruiden. Je vindt er heel veel info over op internet, bijvoorbeeld bij therapeut Bianca Fabrie.

Ayurvedische kruiden. Je vindt er heel veel info over op internet, bijvoorbeeld bij therapeut Bianca Fabrie.

En toen riep ik in een opwelling: Yay, ik doe mee! Ik wil ook wel een schoon lijf en een heldere geest. 10 dagen bonen en ayurvedische kruiden eten? Moet toch lukken! Nou, ik heb het geweten. Ze begonnen een week later al!

Dus na mijn impulsieve besluit moest ik het thuis vertellen. ‘Jongens, ik ga tien dagen bonen eten. Verder niks. Ik wil wel voor jullie koken, maar ik eet dus niet mee.’ Vriend: ‘Je bent gek.’ Kind: ‘Hou je zo veel van bonen? Ga jij alleen maar bonen eten? Dan wil ik tien dagen alleen maar pannenkoeken eten!’

Ik begon in een weekend, een dag later dan Kim en Sebas. ‘s Ochtends, ‘s middags en ‘s avonds een flinke kop bonensoep, lekker pittig gekruid. Geen hongergevoel. Maar hémel, wat werd ik moe, opeens. En beroerd. En chagrijnig. Je kon me op zaterdag avond echt opvegen, ik wilde het liefst om 7 uur naar bed. Zondag? Zelfde verhaal. Nee, eigenlijk nog erger. Doffe hoofdpijn, zware ledematen, ik voelde me zo slap als een vaatdoek. In de loop van de middag sleepte ik mezelf naar de buren. Ja, zij waren ook een beetje moe. Maar, zo Kim, dat zou op de derde of uiterlijk vierde dag beter worden. Die bonen, die waren nu mijn hele lijf aan het schoonmaken. En dan zou de energie gaan vloeien. Die avond heb ik een stapel pannenkoeken voor mijn kleuter staan bakken. Erger kon het toch niet worden.

1150407_246133952238702_1637721099_n

Deze soep was het. Kim kookte, ik mocht iedere dag een pannetje halen.

Op maandag moest ik gewoon werken. Ik begon mijn dag met bonen. ‘s Middags: bonen. Ik eindigde de dag met: bonen. Honger had ik nog steeds niet en langzaam voelde ik me inderdaad wat beter. Na drie dagen zonder vlees, zonder zuivel, zonder alcohol of cafeïne, leek mijn lichaam zich een beetje aan de nieuwe stand van zaken aan te passen. De bonen waren voedzaam en de kruiden gingen als een gek tekeer in mijn lijf. Ik voelde me zowaar een beetje zoals vóór het weekend. Als in: een normaal functionerend mens.

En op vierde dag bleek dat je inderdaad energie krijgt van peulvruchten. Scherpe blik, vol daadkracht, deed ik om 7 uur ‘s ochtends mijn ogen open en sprong uit bed. Misschien had dat ook te maken met wat ik vreesde: vandaag nog lekker eten, morgen vasten. Ehm, ja, vasten. Eén dag van de hele bonenkuur bleek namelijk: NIET eten. Dat had ik, toen ik er aan begon, nog een beetje over het hoofd gezien. Maar nu kwam de dag zonder voedsel wel heel dichtbij. En om nou te zeggen dat ik daar zin in had?

De volgende ochtend dacht ik opeens aan de kruiden. Ik bedoel, als ik een beetje knoflook eet, dan kun je dat een dag later aan mij vrij goed merken. Maar vier-vijf dagen de meest heftige Indische kruiden? Meteen even checken. Waarop vriend: ‘Ja, je ruikt wel een beetje anders.’ En kind: ‘Mama, ben je een mens, of ben je een boon?’ Oh, hemel!

Een uur later zat ik met vriendin Marjolijn op een netwerkbijeenkomst. Om ons heen overal vrolijk netwerkende ondernemers,  een lekkere cappuccino in de ene hand en een visitekaartje in de andere. Ik zat in een hoekje met een kop muntthee en was er inmiddels van overtuigd dat ik een gehele Indische toko uitwasemde. ‘Ruik je echt niets aan me?’, fluisterde ik wanhopig tegen Marjolijn. En liet haar aan mijn arm snuffelen. Die blik van haar! Maar ze zei dat ze NIETS aan me rook. De schat.

De rest van de dag heb ik een soort kruidenmengsel gedronken. Officieel heet dat: de vastendrank. Ik noemde het: afzichtelijk heksengebrouw. Maar het hielp wel. Ik had geen honger, tot in de avond. Toen well. En hoe. Ik was alleen thuis. Mijn maag knorde als een gek. En daar raakte ik, voor het eerst, even helemaal van mijn padje. Stond woest aan de keukenkastjes te trekken – open en dicht, open en dicht –  ik wilde alles! Koekjes en dropjes, crackers met kaas, een wortel… ANYTHING! Die avond ben ik weer naar de buren gegaan. Een mok kruidenthee, haardvuur aan, filmpje kijken – mijn support group maakte er gewoon een feestje van.

En daarna werd alles makkelijker. Na het vasten een dagje watersoep? Hahaha, dan eet ik toch watersoep. De volgende dag werden de bonen weer wat vaster. En toen: bonen met rijst! Zoooo lekker, opeens! Naar het einde van de detox toe was ik helemaal verzot op mijn Indische hapjes. En gisteren was opeens al de laatste dag.

Vanochtend, aan mijn eerste normale ontbijt in negen dagen, heb ik de balans opgemaakt. In de afgelopen negen dagen heb ik een stuk mooiere huid gekregen. Een merkbaar verschil, alsof de doorbloeding beter is. Ik heb meer energie dan daarvoor. Geen grap, ik voel me lekker. Bovendien ben ruim vier kilo (!) lichter dan tien dagen geleden. Maar het belangrijkste is: ik heb aan mezelf bewezen dat ik het kan volhouden. En daar ben ik heel erg blij mee.

Kim en Sebas: dank jullie voor alle steun en peptalks, voor de geweldige kookkunsten én voor de super gezellige uurtjes. Gaan we zeker nog een keer doen!

1383092_246133962238701_1384133672_n

Mung bonen, ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord. Nu staan ze, samen met aduki bonen, op mijn ‘lekker en gezond, dus vaker eten!’-lijstje.

Alles is… MOOI!

Wat leuk om vandaag gast op Mooidus te zijn! Ik volg Barbara vanaf haar eerste blog op de voet. Even had het er zelfs op geleken dat we samen ‘bloggend’ van start zouden gaan, maar uiteindelijk zijn we ieder een eigen kant op gegaan. En in beide gevallen is dat meer dan MOOI dus! 

foto - versie 2

Ik zal me even voorstellen: mijn naam is Marjolijn, ik ben 48, woon zowat mijn leven lang in Muiderberg, ben ruim 20 jaar getrouwd en moeder van een zoon van 11.

Tien jaar geleden heb ik, samen met Ellen (een klasgenootje van de basisschool) én vriendin Hanneke de beauty salon ‘mooi voor je handen, voeten en huid’ opgestart. Het liep al snel als een tierelier, dus hebben we de salon uitgebreid met Joan van ‘mooi massage’. Vier ZZPers onder één dak, dus vier ‘meisjes van mooi’ – samen zijn we MOOI MUIDERBERG, de leukste no-nonsens salon van Nederland en omstreken.

salonmooi

Barbara en ik kennen elkaar vanaf 2009. Ik heb ongeveer twee jaar praktisch naast haar gewoond – en in die tijd amper één woord met haar gewisseld. Daar kwam pas verandering in toen Bar voor een optreden bij de plaatselijke toneelvereniging rode, lange nagels nodig had. Zo kwam zij in onze salon terecht en sprak ik haar voor het eerst, écht. Een leuk gesprek met ‘een klant’ maar meer was het ook niet… Of beter gezegd: nóg niet.

IMG_2578

Daarna kwam ik haar veelvuldig op Facebook tegen, met name in de Inwoners groep van ons dorp. We reageerden op dezelfde soort discussies of berichten. En vaak gebeurde het, dat zij al een reactie gaf, terwijl ik nog driftig zat te typen op een soort gelijk antwoord… We waren gelijkgestemden, dat bleek al snel.

In dezelfde tijd ontving ik van haar een berichtje via Facebook (waar anders?) waarin Bar me vroeg of ik er bezwaar tegen maakte als zij de naam ‘mooi’ zou gebruiken voor de door haar bedachte plaatselijke verkoopgroep ‘Mooi uit ‘t Gooi’. Dat had ik niet, helemaal gezien het feit dat ik direct verslingerd raakte aan het koopjes jagen binnen die groep. Ons eerste directe contact was nadat Barbara in die groep groene, korte, leren laarsje voor € 10 euro in de aanbieding deed en ik daar als eerste op reageerde. Ik snap trouwens nog steeds niet waarom ik in godsnaam zo fanatiek op die groene laarsjes geboden heb – omdat ik een bloedhekel heb aan groen! Hou het er maar op dat die ontmoeting gewoonweg geregeld móest worden omdat wij samen ‘chicks on a mission’ zouden worden. Ik ging die laarsjes passen maar liep een uur later bij haar de deur uit met een vele betere deal.. Samen de strijd aan tegen een onzalig plan van de gemeente: een kunstgrasveld bij de (door velen) geliefde historische dorpsingang van ons mooie dorp! Die groene laarsjes heb ik de volgende dag al weer doorverkocht..

IMG_2492

Tijdens een vergadering van de gemeenteraad over dat hockeyveld maakten we kennis met nog veel meer mensen met een ‘Hart voor Muiderberg’. En wat er toen gebeurde… Binnen twee dagen waren we continue met elkaar op Facebook te vinden in een speciaal aangemaakte (geheime) groep. Binnen een week hebben we een stichting opgericht. En na een paar weken lag daar, mede door de hulp van heel veel mensen die ontiegelijk veel werk hebben verricht: een complete website, een berg aan onderzoek, een serieuze zienswijze, een online petitie en ruim 600 handtekeningen van medebewoners die tegen de komst van dit veld waren. BANG!

IMG_3571

Vanaf dat moment hebben Barbara en ik elkaar niet meer losgelaten. Elke dag hadden we chatjes via Facebook en zo leerden we elkaar goed kennen. We ontdekten steeds meer raakvlakken en gedeelde interesses. Neem onze DIY manie: zelf getimmerde loungebankjes van pallethout. Dat we het in ons hadden om te klussen, hilarisch gewoon! Toch flikten we het en lagen menige zwoele zomerdag te relaxen op onze eigengemaakte bedjes. Of wat te denken van ons ‘haak’ avontuur: in één avond een poef haken, waarvan onze kinderen niet geloofden dat hun moeders die écht zelf hadden gemaakt! We konden het zelf amper geloven, twee vrouwen met, op dat gebied, linkerhanden.

IMG_0889

Verder merkte ik dat wij een boel karaktereigenschappen delen, waarvan de leukste (maar voor onze directe omgeving beslist de lastigste) is: ‘je vastbijten in iets en het vervolgens niet kunnen loslaten’. Onze mannen wisselen er tijdens voetbal vaak klachten over uit. Ze hebben wat dát betreft ook echt wat met ons te stellen, zoals wij als twee ‘fanatics’ bezig zijn, vaak tot diep in de nacht…

Maar ook ideeën over ‘ondernemen’ en ‘netwerken’, daar staan we exact hetzelfde in. We voelen allebei gewoon dat er óóit, op dat vlak, nog wel een samenwerking aan zit te komen maar hoe, wat en waar? Dat blijft nog even vaag. Voorlopig zijn wij nog te druk met onze eigen MOOI’s dus!

IMG_0867

Prachtig gedicht

Vandaag wil ik iets met jullie delen wat ik heel erg mooi vind: de poezie van mijn vriend Peter Swanborn. Dichter, taalwonder, begnadigd leraar. Zijn specialiteit: kwetsbare beelden in krachtige taal. In de bundel ‘Tot ook ik verwaai’ vertelt Peter over de dementie van zijn moeder.

Ontbijt

Verborgen in rimpels en dekens,swanborn
haar vest achterstevoren, een sjaal
hoog om de oren, de haren wild,
lepelt ze traag het kinderontbijt.

Dokter komt langs, fysio masseert,
personeel verzorgt, tv staat aan,
telefoon, wasmachines draaien,
vloeren worden zingend gedweild.

Vroeger had ze zich afgekeerd,
kritiek geuit, gevraagd of het niet
wat minder kon. Nu zit ze stil,
geniet van brinta met slagroom.

Peter Swanborn – Tot ook ik verwaai

Ik heb met Peter samengewerkt  bij het Goethe Institut en werd zakelijk leider van zijn muziektheater-ensemble Nieuw Muziektheater Rotterdam. Daardoor heb ik een aantal prachtige voorstellingen met hem kunnen maken, onder andere AMYGDALA, voor de Operadagen Rotterdam. Peter schrijft regelmatig voor de boekenbijlage van De Volkskrant en heeft inmiddels vier dichtbundels uitgebracht bij Uitgeverij Podium.

En dit gedicht raakt me weer zo – dat ik hem nu even ga bellen.

omslagtoiv

Tot ook ik verwaai – Peter Swanborn – Uitgeverij Podium

Over de dichtbundel: Tot ook ik verwaai is een monument voor een dementerende moeder. In drie chronologische hoofdstukken krijgt de lezer een beeld van wat dementie met een mens en zijn omgeving doet.

De bundel werd genomineerd voor de J.C. Bloem-poëzieprijs 2011.

Uit het juryrapport:
“Peter Swanborn schreef een prachtige elegie over de dementie van zijn moeder. Hij is daarin zeer nabij maar slaagt er niet in tot haar door te dringen, werkelijk te bevatten wat ze doormaakt. Dat bewust gekozen falen is zeer geslaagd. De dichter volgt haar tot de dood, brengt de lezers tot de dood, en hier overstijgt hij zichzelf en benoemd hij het universele van het sterven. Als het autobiografisch is, is de afstand zeer knap volgehouden, als het verzonnen is, is het zeer geloofwaardig. Swanborn maakt ons stil.”

 

Vijf bewijzen van liefde

Hoe weet je nou zéker dat iemand van je houdt? Omdat die persoon dat op de één of andere manier aan je laat merken. Voor sommige mensen zit het grootste blijk van liefde in de woorden ‘ik hou van jou’. Voor een ander zit het in lichamelijk contact. Of in een veelzeggende actie: een pad van rozenblaadjes door de tuin…

Ik hoorde dit weekend dat er grofweg gezien vijf verschillende types van ‘liefdesbewijzen’ zijn. Maar wat voor de gever misschien het ultieme liefdesbewijs is, is voor de ontvanger wellicht helemaal niet zo belangrijk.


 

Woorden. Sommige mensen geloven het pas, als ze het live horen.’Jij bent de man/vrouw van mijn leven.’ ‘Ik vind je het allerliefst van allemaal.’ ‘Ik hou van jou.’ Grote woorden kunnen fantastisch effect hebben. Als degene tegen wie je het zegt daar gevoelig voor is, dan.

Daden. Andere mensen hebben niet zoveel met woorden. Zij kijken naar dat wat een ander voor ze doet! Een groot gebaar, of juist heel veel kleine tekenen van genegenheid. Door wat je doet, bewijs je aan de ander wat je voelt.

Kado’s. Degene die van je houdt, laat dat soms letterlijk zien door je een geschenk te geven. Een doosje, mooi verpakt, met daarin een speciaal ding – uitgezocht, alleen voor jou. Een teken dat er aan je gedacht wordt. Een blijvend symbool van jullie gevoelens. Of een beloning? Voor sommige mensen zijn kadootjes de bezegeling van liefde.

Tijd. En dan heb je mensen, die het ultieme bewijs van liefde zien in de hoeveelheid tijd die je aanbedene met je doorbrengt. Als je nooit bij elkaar bent, dan betekenen kado’s of mooie woorden veel te weinig, is de redenering.

Lichamelijkheid. Voor veel mensen is de hele bovenstaande riedel complete onzin. Als je van elkaar houdt, dan zoek je elkaar op en raak je elkaar aan. Strelen, kussen, vrijen – houden van is lichamelijk contact. En als dat er niet (meer) is, dan is de liefde ook over. Simple as that.

Voor de meeste mensen zit het gevoel van liefgehad worden het niet één ding apart, maar overlappen er twee of drie punten. Het suffe is, dat andere ‘bewijzen van liefde’ je  eigenlijk niet zo veel doen. Je bent met name gevoelig voor datgene wat je zelf het liefste geeft en ontvangt. Zo heb je het standaardtype ‘goeie sex zegt mij genoeg’ en de tegenpool ‘grote woorden en graag een kadootje’ De eerste wil ehm, ja – maar één ding. De laatste maak je juist blij door zachtjes een liefdesgedicht in het oor te fluisteren. Dan hebben we natuurlijk de categorie ‘Liefdesbrieven en romantische weekends weg.’ Zou die persoon het nou werkelijk als bewijs van liefde zien, als iemand  graag gewoon met haar op de bank zit?

Wat jij zelf als liefdesbewijs ziet, hoeft helemaal niet hetzelfde te zijn als wat je partner, vrienden of kinderen als bewijs ervaren. Als je een overlap blijkt te hebben, wordt het allemaal wel een stuk makkelijker. Hoe dan ook, check eens wat je degene waar je van houdt het fijnste vindt. Grote kans dat je iemand vandaag nog heel gelukkig kunt maken!

Typische vriendinnen

Barbara/Steffi

Mijn beste vriendin is een creatieve, empathische, zeer betrouwbare, daadkrachtige, soms enorm onzekere mafketel. Zoiets vindt zij geloof ik ook van mij. Er bestaan bepaalde types vriendinnen, die we in ons leven nodig hebben. Soms vind je meerdere aspecten in één persoon. Er zijn vrouwen die je zowel op persoonlijk als professioneel vlak waardeert. Kijk eens naar je eigen vriendinnen en zet een vinkje bij de volgende categorieën. Read More