Tag Archives: Werk En Gezin

Dag van de Mantelzorg

Vandaag is de Dag van de Mantelzorg – en wij hebben een kadootje. Mantelzorgelijk.nl is een nieuwe website vol ervaringen, gevoelens en verhalen van mantelzorgers.

Waarom deze site? Omdat over zes weken de nieuwe WMO ingaat en we geen keuzes meer hebben. Mantelzorgers lopen nu al op hun tenen, maar over een paar weken is het voor iedereen gedaan.

Niet dat er iets mis is met hulp bieden aan een ander! Mantelzorgen doe je met liefde en vanzelfsprekendheid. Maar over een paar weken gaat in het Nederlandse zorgsysteem zo’n beetje alles op de schop. En ons mantelzorgers staat een hele zware taak te wachten. Want alle extra hulp, die wat zo vanzelfsprekend was als je hem nodig had, is wegbezuinigd. We gaan van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij – en dat is echt hele andere koek!

Iedereen is straks wel mantelzorger voor iemand. Daarmee krijgen we er allemaal steeds meer taken bij. En het is best lastig om als  als mantelzorger steun te vinden! Er bestaan wel instanties, maar die zijn met name met officiële aspecten bezig.

Vandaag, op de dag van de mantelzorger, presenteren wij mantelzorgelijk.nl. Hier heb je niet alleen op de dag van de mantelzorger iets aan, maar het hele jaar rond.

6621LRzwWe werken samen met vele gastbloggers, die vertellen over hun eigen leven en ervaringen. Denk aan de zorg voor demente ouders, chronisch zieken, gehandicapte kinderen, verslaafde familieleden, of dierbaren met psychische aandoeningen.

We delen nieuwsfeiten en bieden een platform dat niet gekleurd is. Mantelzorgelijk is een site waar je terecht kunt met vragen, onzekerheden of puur omdat je iets met gelijkgestemden wilt delen, zodat je leven misschien iets minder ‘ Mantelzorgelijk ‘ wordt. Want mantelzorgen, dat doe je niet, alleen maar samen!

Benieuwd? Neem dan een kijkje op www.mantelzorgelijk.nl en doe mee!

Lieve groet,

Claudia, Marjolijn en Barbara

#DvdM14

Jeugdzorg: wat een zorg!

Mijn vriendin Marjolijn Bruurs heeft een schoonheidssalon in een klein dorpje onder de rook van Amsterdam.Veel klanten komen niet alleen voor hun nagels, huid of voeten, maar bouwen daar vertrouwensrelaties en vriendschappen op. Vandaar dat ze veel horen en zien, tussen de behandelingen door. Het onderstaande verscheen vandaag op de blog van Marjolijn en haar collega’s (www.meisjesvanmooi.nl). Ik plaats het in zijn geheel op Mooidus. Omdat sommige  verhalen niet ‘mooi dus’ zijn, maar wél een zo groot mogelijk bereik verdienen!

Al jaren heb ik een klant in de salon, die samen met haar man de zorg heeft voor een aantal pleegkinderen. Na alle verhalen over de meest vreselijke gebeurtenissen waar zij en haar gezin mee te kampen kregen, snap ik wel waarom Jeugdzorg een enorm tekort heeft aan pleegouders. De ondersteuning die je als pleegouders denkt te krijgen, is dikwijls ver te zoeken. En heel eerlijk; Ik zou er persoonlijk écht niet aan moeten denken om zo’n zware taak op me te nemen..

Vanaf eind jaren tachtig hebben mijn klant en haar echtgenoot al te maken met Bureau Jeugdzorg Noord Holland. Bureau Jeugdzorg komt op voor de rechten en plichten van het kind. Zij helpen als er problemen zijn tussen ouders en kinderen. Bijvoorbeeld als er sprake is van geweld of seksueel misbruik. Ook helpen zij als een kind zich crimineel gedraagt en bijvoorbeeld steelt of vecht. Maar ook als er problemen zijn op school, bijvoorbeeld als het kind veel slechte cijfers haalt of veelvuldig spijbelt. En als de kinderrechter opdracht geeft om toezicht te houden en de veiligheid van een kind te beschermen of om het opnieuw plegen van strafbare feiten te voorkomen, doen zij dat ook. Bureau Jeugdzorg Noord-Holland is het eerste aanspreekpunt voor alle vormen van jeugdzorg in deze provincie.

20140531-233230-84750907.jpg
Het eerste pleegkind die mijn klant en haar echtgenoot onder hun hoede namen, was een zogenaamd vakantiekind. Dit meisje kwam alleen in de vakanties en later ook wel weekendjes bij het gezin, puur om even helemaal van de ellende van thuis weg te zijn.
Omdat dat zo goed beviel en mijn klant het idee had, om hét verschil voor nog een Jeugdzorg-kind te kunnen maken, besloten zij en haar man om ‘huis en hart’ open te stellen voor een vast pleegkind..

Zo kwam het dat zij twintig jaar geleden werden verblijdt met een schattig meisje van vier. Een kleutertje met prachtige, grote blauwe ogen. Ogen waar je, als je goed keek, haar verschrikkelijke verleden in terug kon zien.. Zij droeg op 4 jarige leeftijd al een enorme rugzak met zich mee omdat haar moeder door verslavingen en verkeerde relaties , niet voor haar en haar jongere zusje kon zorgen.. Beide kindjes waren zwaar verwaarloosd, mishandeld en getraumatiseerd en uiteindelijk door de kinderbescherming uit huis geplaatst en ondergebracht in een kindertehuis in afwachting van een pleeggezin. Het jongste kindje werd als eerste in een gezin geplaatst en weer kreeg het oudste zusje een klap te verstouwen… Ze werd gescheiden van hetgeen haar het liefst en meest vertrouwd was; haar kleine zusje. Gelukkig werd er voor haar binnen een paar maanden ook een gezin gevonden. Het gezin van mijn klant…
Gruwelijk dat het voorkomt; wat een leed op zo’n jonge leeftijd. Het kan niet anders dan dat dit soort kinderen beschadigt zijn door al deze trauma’s. En hoe ruimhartig is het dan, dat je juist zo’n kindje opneemt in je gezin en ook je huis openstelt voor de biologische ouders en opa’s en oma’s, zodat er altijd contact zou kunnen blijven met de mensen die je echte familie zijn. Mooi en nobel van mijn klant en haar echtgenoot maar ik denk dat als ze toen geweten hadden, wat er nog meer op hun pad zou komen, ze destijds waarschijnlijk niet deze keuze gemaakt hadden..

20140531-234006-85206121.jpg

Omdat het meisje zo getraumatiseerd was, werd al snel duidelijk dat er behoorlijk veel ‘extra’ zorg nodig was. Zij bleek met name enorm veel moeite te hebben om zich aan te passen aan een gewone gezinssituatie. Je zou denken dat er dan alle mogelijke moeite gedaan zou worden vanuit een instantie als Jeugdzorg, om het meisje verder op weg te helpen.. Helaas was dat niet het geval. Het enige dat gedaan werd, waren maandelijkse gesprekjes met een zogenaamde gezinsvoogd. Alle zorgen vanuit de pleegouders werden min of meer weggewimpeld en uiteindelijk escaleerde de boel toen het meisje in de pubertijd kwam. De pleegouders waren onervaren met dit soort kinderen en kregen totaal geen ondersteuning, tips of uitleg van de zorgexperts. De situatie was onhoudbaar, niet alleen voor haar maar ook voor de rest van het pleeggezin. Jeugdzorg had als oplossing een tijdelijke overplaatsing naar een tehuis waar ze eindelijk de benodigde therapieën zou gaan krijgen. Helaas was dat geen succes. In plaats van weer op het rechte pad te komen, raakte het meisje nog verder van dat pad; ze kwam in het tehuis in aanraking met verkeerde mensen die haar op een negatieve manier hebben beïnvloedt : roken, liegen, drinken en blowen waren dingen die dagelijks voor kwamen. Wat er van de therapieën terecht is gekomen, zullen de pleegouders nooit weten want alles liep destijds via Jeugdzorg. In de wandelgangen kregen de pleegouders wel wat te horen over de voortgang van de therapieën maar officieel is nooit een rapport ter inzage gegeven. Na een paar maanden werd het meisje weggestuurd uit het opvanghuis omdat zij, tegen de regels in, een relatie kreeg met een medebewoner. De oplossing van Jeugdzorg: terugplaatsing naar het pleeggezin..

In de tussentijd kreeg het meisje nog twee zusjes bij haar biologische moeder. ( ja, je leest het goed, moeder ging gewoon door met kinderen krijgen) Helaas ondergingen deze twee kinderen hetzelfde lot als hun twee oudere zusjes. Mishandeling en ernstige verwaarlozing. Niet zo gek want de moeder kon niet eens voor zichzelf zorgen. Op de leeftijd van 2 en 3 jaar oud werden de meisjes door Jeugdzorg opgegegeven als logeerkinderen, om op die manier een beetje tot rust te komen in een normale gezinssituatie.. Mijn klant nam de zusjes graag op in haar gezin. Na vier maanden bleek dat de thuissituatie onhoudbaar was geworden. Bij het terug brengen lag moeder laveloos van de drugs en de drank op de bank, was ze even daarvoor in elkaar geslagen door haar toenmalige partner, er was geen eten of drinken behalve flesjes bier, kortom geen goede situatie om de kindjes achter te laten. De pleegouders hebben de kinderen meteen weer mee naar huis genomen en de volgende dag Jeugdzorg ingeschakeld. Meteen werden de kinderen uit de thuissituatie gehaald en in crisisopvang bij mijn klant geplaatst. Crisisopvang betekent tijdelijke opvang maar omdat de meisjes nergens samen konden worden geplaatst, hebben mijn klant en haar man zich opgegegeven als vast pleeggezin. Drie meisjes uit één gezin op hetzelfde adres.. Het zou zo mooi geweest kunnen zijn, ware het niet dat de ellende toen pas echt begon..

De biologische vader was het namelijk niet eens met de uithuis-plaatsing van de kinderen. Net ontslagen uit de gevangenis, wilde hij zelf zorg dragen voor zijn kinderen. Hij vond dat ze hem, onterecht, waren afgepakt. Toen dat niet lukte, werd het hele pleeggezin door de vader bedreigt (zelfs met de dood) en lastig gevallen. Het contact hoefde volgens Jeugdzorg niet verbroken te worden. De meisjes MOESTEN één maal per week telefonisch contact hebben met de biologische ouders. Wel mocht de luidspreker aan, zodat meegeluisterd kon worden… De scheldpartijen van de vader naar de pleegouders waren niet van de lucht en dat alles via de kinderen.. Ik vraag me af: hoe traumatisch dat is voor zulke kleine kindjes.. De bedreigingen werden steeds heftiger, zelfs op school van de meisjes en in de buurt werden maatregelen genomen omdat men bang was dat de kinderen ontvoerd zouden worden. De telefonische bedreigingen hielden voor het pleeggezin pas op, toen na maanden toestemming gegeven werd dat een ander (geheim) telefoonnummer kon worden aangevraagd. De mensen die het oude nummer van KPN kregen toegewezen, toevallig ook klanten bij ons, zijn nog lange tijd telefonisch lastig gevallen…

Intussen bleef de bezoekregeling met de biologische ouders van ‘eens in de twee maanden’ gewoon van kracht. De meisjes werden door een gezinsvoogd van Jeugdzorg opgehaald en naar een ontmoetingsplek, ergens in ‘t Gooi, gereden. Drama’s waren dat want de kinderen waren doodsbang voor de vader. Met name de oudste heeft meerdere malen aangegeven geen contact met vader te willen vanwege alle dingen die hij haar in het verleden had aangedaan. De bezoeken moesten van Jeugdzorg desondanks gewoon doorgaan. Na de bezoeken vertoonden de meisjes heel bizar, destructief gedrag; ze knipten bijvoorbeeld alles kapot, zelfs hun eigen haar moest het ontgelden. Niet alleen de pleegouders, maar ook de gezinsvoogd van de meisjes was doodsbang voor de biologische vader. Zij werd namelijk ook enorm bedreigt en de vader wist zelfs haar privé adres te achterhalen… Toen hij dreigde om het kleutertje van de voogd iets aan te doen, is de voogd uiteindelijk,door Jeugdzorg zelf, van de zaak afgehaald.

Het gedrag van de meisjes werd almaar erger en uiteindelijk is er vanuit de pleegouders en een nieuwe gezinsvoogd, via de rechter, bedongen dat de bezoekregelingen met de biologische vader werden gestaakt. De kinderen moesten van de rechter eerst helen van alle trauma’s en er moesten therapieën in gang gezet worden bij De Bascule, een academisch centrum in Amsterdam, die psychiatrische zorg aan kinderen, jongeren en gezinnen verleent. De diagnoses die in dit centrum gesteld werden: PTSS, ADHD en een hechtingstoornis… Een zware taak voor de pleegouders!

20140531-234626-85586409.jpg

Lange tijd ging het, door toedoen van de Bascule, bergopwaarts met de kinderen. Zij werden ingesteld op de juiste medicatie en kregen een hele lieve gezinsbegeleidster toegewezen, waar zij een goede band mee kregen. De meisjes bloeide op. Maar helaas, het was van korte tijd. Na twee jaar intensieve behandelingen en begeleiding gaf Jeugdzorg aan dat de behandelingen gestaakt werden. Als reden gaven zij dat er geen geld meer was om onder behandeling bij de Bascule te mogen blijven. Jeugdzorg zorgde weer dat er via hen een gezinsvoogd en pleegzorgwerkster werden aangesteld. Met name de laatste was goud waard. Helaas moest deze medewerkster, wederom door bezuinigingen, overgeplaatst worden. Na een paar weken ging het opnieuw bergafwaarts.. Al gauw bleek dat kinderen niet zonder behandeling en professionele begeleiding konden. De pleegouders hebben toen uit machteloosheid zelf een cursus gedaan via de Bascule, om zodoende te leren hoe je moet omgaan met getraumatiseerde kinderen. Hierdoor kregen ze weer een jaar extra begeleiding. Maar helaas werd dit ook weer gestaakt, door geldgebrek… Een gebed zonder eind leek het wel en weer waren de pleegkinderen hier de dupe van!

Maar niet alleen de jongste pleegkinderen.. Wat te denken van het oudste zusje! Zij schaamde zich vreselijk voor de hele situatie en had grote zorg om haar zusjes.. De emmer liep over en ook zij ging weer raar gedrag vertonen. Uiteindelijk werd zij overgeplaatst naar een ander tehuis van Jeugdzorg. De situatie is daar uiteindelijk onhoudbaar geworden en het meisje werd uit het huis gezet. Moet je voorstellen: Weggestuurd worden uit een huis van Jeugdzorg zelf. Hoe bestaat het! De enige oplossing van Jeugdzorg was om haar terug te plaatsen bij haar biologische moeder…. (!) Oplossing?????
Nee dus! Ook daar escaleerde de boel en uiteindelijk is het meisje , na ruzie met haar biologische moeder, weggelopen en heeft op 16 jarige leeftijd min of meer een zwervend bestaan geleidt, zonder inkomen, zonder ziektekostenverzekering en zonder dak boven haar hoofd.. Ik zal hier maar niet uitweiden over de leefomstandigheden van dit meisje maar fraai was het allerminst! En waar was Bureau Jeugdzorg in die tijd? Nou om precies te zijn.. NERGENS! Het meisje werd door hen gewoon de laan uitgestuurd. Jeugdzorg vond dat ze alles hadden gedaan wat er in hun macht lag en vanaf daar moest het arme kind het zelf maar uitzoeken. Gelukkig hebben mijn klant en haar echtgenoot steeds contact met deze pleegdochter gehouden en hun deur weer voor haar opengesteld. Jeugdzorg heeft nooit meer iets voor haar gedaan.

20140531-235455-86095764.jpg

In de tussentijd leerde de jongste meisjes via Facebook een tante (zus van de biologische vader) kennen. Omdat de pleegouders vonden dat een dergelijk contact met echte bloedverwanten heel belangrijk was, werden de banden aangehaald. De relatie leek heel goed. Bezoekjes over en weer en uiteindelijk ook logeerpartijen van de meisjes bij tante. Tante zat echter vreselijk over haar broer in want hij bleek vlak bij haar te wonen en had door dat er contact was met de meisjes. Ook zij werd vanaf dat moment door hem bedriegt. Zij heeft uiteindelijk zelfs een wijkagent op de hoogte gebracht van de situatie. Ook Jeugdzorg was op de hoogte maar vond het een goed idee om het contact te onderhouden. Ook de pleegouders hadden, tot dat moment, een goed gevoel bij de tante.

De oudste van de twee thuiswonende pleegkinderen, inmiddels 15 jaar, ontspoorde echter volledig. Dagelijks kwam ze onder invloed van drank thuis. Ze bleef na schooltijd gewoon weg en lapte alle huisregels aan haar laars. De pleegouders konden niet meer tot haar doordringen en het ging met de dag slechter. De situatie werd pas echt zorgelijk toen ze ook drugs ging gebruiken. Haar jongste pleegzusje moest het met name ontgelden en werd regelmatig door haar geslagen. Ze pleegde kleine strafbare delicten; bijvoorbeeld diefstal, zelfs bij vrienden van de pleegmoeder. Ook werden er diverse zaken van het pleeggezin ontvreemd.. Je moet toch ergens aan geld komen om te kunnen scoren… Wat een ellende!

20140601-000242-162781.jpg

Ook kwam het regelmatig voor, dat de pleegouders helemaal zwart gemaakt werden bij mensen die het meisje had leren kennen.. Mishandeling en verwaarlozing waren enkele beschuldigingen die zij uitte.. Een voorbeeld: ze kwam thuis met een open en blauwe rug. Op school zei ze dat haar pleegvader haar mishandeld had, tegen pleegmoeder zei ze dat ze op school afgetuigd was, tegen weer iemand anders dat een vriend het gedaan had.. Uiteindelijk bleek dat het meisje zichzelf zo toe takelde, iets wat al eerder gebeurd was. Leugens alom! De druppel was, toen zij werd opgepakt door de politie omdat ze gestolen had in een winkel en op heterdaad was betrapt. De pleegouders en Jeugdzorg vonden de situatie onhoudbaar. De oplossing van Jeugdzorg was om het meisje in crisis opvang te plaatsen bij de tante, die ze tot voor kort niet eens kende, of een plek in een tehuis van Jeugdzorg. Natuurlijk koos het meisje voor haar tante maar wat niemand kon vermoeden gebeurde toch: ondanks dat ze zelf nooit meer contact wilde, zocht haar biologische vader, via haar tante, contact met haar. Het oudste zusje, inmiddels gewoon op zich zelf wonend en met eigen inkomen door werk, was hier razend over en heeft in diverse gesprekken te kennen gegeven dat de huidige situatie bij haar tante op zijn minst zorgwekkend te noemen is. Volgens haar was de tante niet in staat om voor haar zusje te zorgen en keurde ze het contact met de biologische vader ook af. Zij eist nu een onderzoek naar de leefomstandigheden bij de tante. Je zou inderdaad verwachten dat een instantie als Jeugdzorg dergelijke onderzoeken zou doen, alvorens een kind ergens onder te brengen. Hoe bestaat het, zeg!

20140601-000819-499916.jpg

Kwaad over het feit dat haar pleegouders haar niet meer konden verzorgen, heeft ze diverse leugens verteld over verwaarlozing en mishandeling vanuit de pleegouders. Deze verhalen vertelde ze ook aan de gezinsvoogd van Bureau Jeugdzorg. Op verzoek van Jeugdzorg werden de pleegouders uitgenodigd voor een zogenaamde eind evaluatie, waar het meisje en haar tante ook voor gevraagd werden. Dit gesprek escaleerde volledig. Niet alleen werden de pleegouders uitgescholden en onheus bejegend door het meisje én haar tante, de medewerkster van Jeugdzorg nam niet eens de moeite om in te grijpen of e.e.a in goede banen te leiden. De pleegouders zagen op dat moment geen andere uitweg dan weg te lopen van het gesprek. Een onderzoek naar de tante heeft naar hen weten, nog steeds niet plaatsgevonden. Voor hen onbegrijpelijk, teleurstellend en…. In hun geval het tweede pleegkind waarbij Jeugdzorg ernstig faalde! Een ideaal aan duigen maar helaas is het met de jeugdhulpverlening in Nederland wel vaker zo gesteld.

Jeugdzorg is de laatste tijd, politiek gezien, vaak in het nieuws. Met de op handen zijnde decentralisatie Jeugdzorg ben ik benieuwd hoe het allemaal gaat uitpakken, als straks de Gemeenten met de zorg voor dit soort probleem-gevallen belast worden… Ik hou mijn hart vast!

Wat zijn jullie ervaringen met jeugdzorg? Ben benieuwd naar de reacties en zal ze doorgeven, aan Marjolijn én haar klant!

Welkom op Mooidus, Natalja!

mooidus blogteamLeuk nieuws, lieve lezers: we hebben een nieuwe blogger bij Mooidus. Natalja Eggen (nét verhuisd van de stad naar een klein dorpje) gaat voor ons schrijven over alle aspecten van het ‘goede leven’. Denk aan mooie wijn, prachtige boeken, lekker eten… Als ze daar aan toekomt, tenminste. Want met twee kleuters, een baan van vier dagen én een schrijvende man heeft ook zij behoorlijk wat ‘ballen in de lucht’ te houden. Maar dat herkennen we allemaal wel!

Hier kun je alvast even kennismaken. En morgen is het tijd voor Natalja’s eerste blog!

Natalja werkte na haar studie Spaanse taal- en letterkunde een aantal hectische jaren in de IT en wijnbranche (over combinaties gesproken). Nu heeft ze een iets rustigere kantoorbaan. Evengoed is ze behoorlijk druk met het opvoeden van twee nog jonge kinderen  en een freelance werkende journalist als partner. Haar constante interesses zijn geschiedenis en alles wat met het goede leven te maken heeft, zoals lekker eten en wijn. Maar daarnaast kunnen ook time management-tactieken en slimme huishoudoplossingen op haar warme belangstelling rekenen.

Natalja Eggen

Natalja Eggen

Alle ballen de lucht in!

Gisteren had ik een interview met Emile van der Linde, de gedreven directeur van een kleine, eigenwijze ARBO-dienst. Emile heeft het zijn missie gemaakt om bedrijven en werknemers te begeleiden naar minder ziekteverzuim. Hij weet veel over de redenen waarom mensen zich ziek melden op hun werk. Dat kan een sportblessure zijn, een hardnekkige griep of een burn out. Maar soms is de aanleiding waarom iemand zich ziek meldt, niet het hele verhaal. Bij mensen die vaker uit de running zijn, speelt er vaak meer. Er zijn problemen op de achtergrond. Een zieke partner, geldproblemen, kinderen met een rugzakje. Veel mensen worden ziek van hun zorgen, van uitputting, van moedeloosheid.

moedeloos

Emile vertelde hoe hij samen met zieke of gedemotiveerde werknemers naar oplossingen zoekt. Read More

Mag ik een teiltje?

emancipatie-568x446

NRC Handelsblad heeft een weekendbijlage aan het onderwerp ‘emancipatie’ gewijd. Dat leverde een stroom van reacties op, ik tel er op dit moment bijna 9000. Ook mijn medeblogger Els heeft er een stuk over geschreven – en ik verwacht niet anders dan dat vandaag  de brievenrubrieken  van de kranten vol zullen staan.  De al dan niet gelijke rechten en kansen van vrouwen in ons land, die zijn altijd goed voor discussie.

En aangezien ik aan die discussie graag deelneem, begin ik met een officiële disclaimer. De auteur dezes (yep, that’s me) heeft geen wetenschappelijke achtergrond in genderstudies. Ik weet zeker dat ik niet de juiste termen gebruik en betwijfel of wat ik schrijf politiek correct is. Ik ben ook geen econoom, statisticus of politica. Ben nooit tafeldame bij DWDD geweest. Tevens mis ik werkervaring als CEO van een beursgenoteerd bedrijf. Waarvan akte.

Ik val weliswaar in de categorie ‘fulltime werkende moeder’, maar voel me meestal óf werkend (ik spendeer tijdens onderhandelingen geen enkele gedachte aan mijn kleuter) óf moeder (ik ben in staat om irritante klanten buiten werktijd totaal te verdringen). De combinatie ‘werken én moederen’ lukt me soms eventjes, maar is geen streven op zich. Zooo… heb ik me meteen (da’s vast heel vrouwelijk) een beetje ingedekt. Read More

Emanciperen…of multiciperen?

foto NRC“Mam, er is post!” Zaterdagmorgen, 9.30 uur. Inderdaad, de NRC ligt op de mat. Ik blader door de katernen heen tot mijn oog valt op de coverstory van de Opinie & Debat pagina met als titel: ‘Emancipatie op een keerpunt?’ Met als ondertitel: ‘Nederlandse vrouwen blijven deeltijdwerken en Duitsland wordt conservatiever’. Ik zit er helemaal klaar voor. Niet omdat ik mij zo graag bezig houd met emancipatie – sterker nog,  ik heb er helemaal niets mee – maar omdat ik tegenwoordig gefocust ben op ‘voer’ voor mijn blogs op mooidus.nl. En aangezien mijn mede-bloggers Barbara en Sonja Duits zijn kan ik dit niet laten liggen.

Ik ga lezen, maar met tegenzin. Dat komt omdat ik met het woord ‘emancipatie’ alleen al klaar ben. Kunnen we dat woord niet vervangen door iets wat een positievere en meer hedendaagse lading heeft? Bijvoorbeeld door ‘multicipatie’? Read More

“Maar jij werkt niet hè, mam?”

foto (5)

Thuiswerken, met kinderen: ik doe het al zeven jaar. Mijn kinderen weten niet beter en dat is een groot voordeel. Laat ik dat voorop stellen. Toen de oudste zich een paar weken te vroeg aandiende, werd ik behalve moeder, ook meteen thuis wérkende moeder. En zo lag ik vijf uur na de bevalling vanuit mijn kraambed alweer te bellen. Want die deadlines moesten wél gehaald worden..en het UWV had destijds de uitkering voor zelfstandige zwangeren even ‘uit de lucht’ gehaald. Gelukkig bestaat er sinds 2008 weer een regeling voor zelfstandigen in verwachting. Maar ik moest destijds gewoon doorwerken.

Update april 2014: het lijkt erop dat 20.000 ZZP’ers die tussen 2004 en 2008 zwanger waren met terugwerkende kracht gecompenseerd gaan worden. Lees daarvoor Barbara’s blog: Achteraf een zak met geld.

Baby Jop vermaakte zich prima, terwijl hij vanuit de box al die interessante gesprekken en bewegende (typende) handen aanschouwde. Ik moest even omschakelen toen hij begon te tijgeren en zijn stemgeluid wat meer volume kreeg. Maar de combinatie ‘baby en thuis werken’, die werkte. Mijn tweede, Bo, maakte het wat bonter dan zijn broer en kwam ruim zes weken te vroeg ter wereld. En met hem kwam ik vrijwel meteen in een andere situatie. Bo had een heel zwak lijfje – en daardoor was ik twee jaar in touw met een ziek kindje, dat dag en nacht verzorging nodig had. Ik sliep nauwelijks meer en dus moest ik mijn werk  parkeren.

Toen Bo wat opknapte, ben ik als voorzitter van ZZPRO gaan werken. Vrijwillig. Ik kon de functie invullen zoals ik wilde, in mijn eigen tempo. Het gaf me de gelegenheid om al mijn negatieve energie (frustratie, boosheid, verdriet) om te zetten in iets positiefs. Maar mijn vrijwillige functie liep enigszins uit de hand. Na een jaar draaide ik 70 uur per week, mijn agenda in Outlook stond bomvol afspraken tot ‘s avonds laat. Met een ijzeren discipline plande ik mijn dagen van uur tot uur vol. Alles noteerde ik van dag tot dag in. Boodschapjes doen, consultatiebureau, controle artsen, persberichten schrijven, Facebook bijhouden, twitteren…. Het was een marathon, iedere dag. De stress was niet van de lucht en mijn humeur niet al te best.

Een paar maanden geleden zaten we ‘s avonds aan tafel. Thema: werken. “Waarom werkt papa, en jij niet, mam?”, vroeg mijn oudste. Dan denk je: wat is dit nu? Hij leek niets gemerkt te hebben van mijn volle dagen. Ongelooflijk. Hij had het idee dat ik er altijd voor hem was. Hoe ik het deed? Ik heb er even over na moeten denken. Maar hierbij dan een lijstje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Thuiswerken met de kids om je heen: wat tips

 Je mindset

  1.  Stel als hoogste prioriteit: je kinderen. Ook mijn zakenrelaties weten: ‘mijn belangrijkste en grootste projecten zijn mijn kinderen’.
  2. Neem het leven zoals het komt: kinderen zijn geen natuurlijk geen projecten met een kop en een staart. Chaos hoort erbij.

Praktische tips

  1. Stem alles af met je partner, als je die hebt. In mijn geval is mijn man ook  thuiswerker. Spreek af of en hoelang hij in stilte moet werken en wissel elkaar af.
  2. Zorg voor een rustige thuiskomst na school, neem de tijd voor het spreekwoordelijke ‘koekje bij de thee’.
  3. Vertel je kinderen wat de planning is voor die middag.
  4. Leg ze voor wat ze mogen doen (vooral dingen waarbij ze stil blijven) en zet een kookwekker, zodat ze weten hoelang ze stil moeten zijn.
  5. Als je een aparte werkruimte hebt: doe de deur van je kantoor dicht.
  6. Zorg dat je belafspraken maakt met een kwartier marge. En bel zelf.
  7. Leg je kinderen uit waarom je moet werken. Omdat we dan te eten en te drinken hebben. Omdat we dan cadeautjes kunnen kopen. Omdat we dan eens een ijsje kunnen kopen…

Calamiteiten

  1. Klant belt om brandje te blussen – Dat behoeft enige aandacht. Zeg tegen je klant dat je binnen een kwartier terugbelt en geef de kinderen iets waar ze blij en tevreden mee zijn. Geef wat lekkers en/of iets wat ze heel graag doen.
  2. Kind moet geholpen worden op de WC en jij zit aan de telefoon – Wees eerlijk tegen je klant en zeg dat je even moet ophangen. Of als je kinderen ouder zijn: help je kind en vertel in gebarentaal dat het stil moet zijn.
  3. Kinderen worden ineens lawaaierig en/of wild – Ga in een rustiger ruimte zitten. Of loop gewoon naar buiten en doe de deur op slot. Het lost zich dan vaak vanzelf wel op.
  4. Ongelukjes: je kind heeft zich bezeerd en heeft pijn – Dan zit er niets anders op: de telefoon ophangen en later terugbellen.
  5. Ruzie tussen de kinderen – Zet de klant even ‘in de wacht’. Microfoon uit en wees duidelijk dat je echt moet bellen, want dat was de afspraak.
  6. Hulp bij spelen nodig – Pech. Dat moet maar even wachten.