Tag Archives: Werk

Alles wordt anders… Of niet?

Zomervakantie. Tijd om na te denken over alles waar je normaal gesproken niet aan toe komt. Voor mij was het niet anders. In de zomervakantie had ik eindelijk tijd voor ontspanning, en had ik de mogelijkheid om een paar dingen op een rijtje te zetten.

En voor je het weet is het weer voorbij. Je werk is weer gestart, de kinderen gaan weer naar school, je ritme is weer even dwingend als altijd. Wat blijft er dan over van je inzichten? Je plannen en goede voornemens?

Laat ik het even dicht bij mezelf houden. Ik heb in de zomer een paar fijne plannen gemaakt voor mijn werk in de komende maanden. Naast intensieve taaltrainingen voor bedrijven en professionals ga ik me richten op de opbouw van mijn nieuwe project, Netwerkbouwers.

Netwerkbouwers, mijn social media bedrijf met partner Marjolijn Bruurs, richt zich op zelfstandige professionals en ondernemers die hulp zoeken bij hun social media en online communicatie. Wij bieden training én heldere dienstverlening – maatwerk voor mensen die weten hoe belangrijk het is om je online zichtbaarheid te vergroten, maar er niet de tijd voor kunnen of willen vrijmaken om alles zelf te doen.

Maar wat gebeurt er dan met deze blog? Mooidus is de afgelopen maanden een geweldig platform geworden om dagelijkse belevenissen en meningen te delen. En dat wil ik, samen met mijn medebloggers, blijven doen. Maar niet meer dagelijks.

Mooidus blijft jouw online plekje voor de mooie dingen in het leven, voor de bespiegelingen van vrouwen rond de veertig, voor persoonlijke verhalen en meningen over maatschappelijke onderwerpen. Maar in plaats van iedere dag kan je van ons verwachten dat we een keer of 2-3 gaan posten. Iets minder vaak – maar gelukkig wél met de vertrouwde gezichten en een paar nieuwe verrassingen!

Ik heb er veel zin in! Hoop je snel weer op deze site te zien.

IMG_1051.JPG

Lekker lijstje!

Werk  jij met to-do-lijstjes? Ik wel. Op zondagavond of maandagochtend maak ik meestal een overzicht  met de belangrijkste werk-taken die ik de komende week wil afmaken. Ik gebruik naast mijn digitale agenda heel graag pen en papier. Ik vind het namelijk heerlijk om een vinkje te zetten als ik iets af heb. En dat gaat nu eenmaal het beste op papier. (Snel een idee noteren trouwens ook.)

funny-to-do-list-itemsNu is het afvinken van taakjes altijd leuk. Soms heb ik een enorm actieve ochtend en rats ik zo 15 dingen van mijn lijst. En andere keren zit ik ‘vast’ in een groot project krijg ik helemaal niets af. Klopt niet, want ik werk aan iets groots. Maar mijn lijst wordt niet korter. Dan begin ik taken door te schuiven, soms wel wekenlang.

Pas las ik op internet (over afleiding gesproken) een goede manier om je taken duidelijk te ordenen. Het heet: de 1-3-5 methode. De energie en tijd die je per dag in je taken kunt stoppen is eindig, dus kun je die prima verdelen over één grote, drie middelgrote en vijf kleine taakjes.

In mijn geval ziet dat er zo uit:

5 kleine taakjes – Aan het begin van de dag ben ik helemaal fris en wil ik graag snel resultaten zien. Ik doe een paar kleine taakjes die ik meteen kan ‘afvinken’. Dat ruimt zo lekker op! Meestal begin ik met het checken en beantwoorden van mijn mails. Alles wat minder dan 5 minuten per actie kost, doe ik meteen. Ik schrijf bij voorkeur heel korte mails, meestal niet meer dan 5  regels. Als ik iets aan de telefoon wil regelen, hetzelfde verhaal. Korte belletjes, niet meer dan 5 minuten, heel resultaat gericht. Meestal heb ik binnen een uur niet vijf, maar wel tien kleine taakjes klaar.

1 groot project – Tussen 10 en 15 uur ligt mijn meest productieve tijd. Ik probeer die tijd in één of twee blokken te knippen voor het uitvoeren van een grote taak. Een vertaling, een training, het uitwerken van grotere projecten.

3 middelgrote dingen – Aan het eind van de middag en in de avond, heb ik nog wel energie, maar niet zo’n enorm concentratievermogen dat ik uren aan één ding wil werken. Die energie gebruik ik voor middelgrote taken. Langere gesprekken met klanten en opdrachtgevers. Het schrijven van een blog. Of: facturen maken. Dat laatste, eigenlijk een leuk onderdeel van je werk, want het is toch de sleutel tot je inkomen, zie ik vaak als ‘zware taak’. Geen idee waarom eigenlijk.

Op zich werkt deze manier van omgaan met lijstjes prima voor mij. Ik houd meer overzicht over mijn tijd dan wanneer ik alles dwars door elkaar heen doe. Een beetje plannen geeft gewoon focus – en dat heb ik met veel afwisselende bezigheden zéker nodig. Maar natuurlijk is de 1-3-5-gedachte geen wet van Meden en Perzen. Dus als het anders loopt, zal ik mezelf daarover nooit op mijn kop zitten.

Ik zie het meer als een prettige richtlijn, of zoals één van mijn favoriete film citaten in Pirates of the Carribean: “The Pirate Code is more what you call guidelines than actual rules. Welcome aboard The Black Pearl, Miss Turner!”

En nu begin ik snel aan mijn ‘grote ding van de dag': een vertaling afmaken voor The New Motion. Dat is een fijne klant met een prachtige missie: de wereld een beetje beter maken met makkelijke en handige producten voor mensen die rijden in een elektrische auto. Maar daarover een andere keer meer, want dat staat vandaag niet op mijn lijstje! ; )

1-3-5 to do list

 

 

Zeg eens… NEE

Mijn agenda staat vol met afspraken. Ik werk immers voor verschillende opdrachtgevers. Daarnaast investeer ik tijd in netwerken en vrijwilligerswerk. Ik maak afspraken met vriendinnen, met de kapper en de tandarts. En dat telt lekker op, zeker in de maand voor de vakantie. Voor mij is juni traditioneel de allerdrukste maand van het jaar.

Patty Golsteijn

Patty Golsteijn leert jou als zelfstandig professional hoe te kappen met alle crap in je werk en je leven.

Hoe maak je meer ruimte in je agenda, in je hoofd en uiteindelijk ook in je  leven? Die vraag stellen veel mensen. Patty Golsteijn heeft zich gespecialiseerd in het creëren van ruimte. En die kennis deelt ze graag, bijvoorbeeld op de website minimalswitch.nl. Ik volg op het moment Patty’s gratis online projectje ‘Clean up your life’. 30 dagen lang ontvang je een mailtje, met suggesties om de je agenda op orde te krijgen. Lucht maken in je uitpuilende to-do-lijsten. Terug naar de dingen die het belangrijkste zijn: prioriteiten stellen.

Ook als niet alles op mij persoonlijk van toepassing is: er zitten een paar handige tips tussen:

- Tegen het gevoel dat je nooit meer een ‘clean slate’ hebt: werk  niet met één grote to-do-lijst waar je toch nooit doorheen komt, maar splits je to-do’s op in ‘taken’ en ‘ideeën’.

- Tegen eeuwige haast: bouw rond iedere afspraak een buffer van 15-30 minuten. Standaard. Scheelt je rennen én zorgt in het beste geval voor extra tijd!

- En mijn favoriet, tegen uitvoerings-stress: neem iedere week een kwartier om je werk te plannen. Spreek je week even door met een ‘sparring-partner’. Door de struikelblokken te benoemen (misschien blijf je bepaalde dingen eeuwig doorschuiven, of plan je structureel te weinig tijd voor een bepaalde klus) los je samen veel op!

Claire Diaz-Ortiz werkt bij Twitter en is volgens Fast Company één van de meest invloedrijke mensen ter wereld op social media.

Claire Diaz-Ortiz werkt bij Twitter en is volgens Fast Company één van de meest invloedrijke mensen ter wereld op social media.

Vandaag ontvang ik een mailtje van Patty met daarin de grappige opdracht ‘zeg een hele dag NEE’. Hahaha, zou ik dat kunnen? En wil ik dat wel? Het is in ieder geval een goede oefening voor de velen onder ons die veel te snel en vaak ‘JA’ zeggen – en daardoor in de problemen komen, omdat ze geen seconde voor eigen dingen overhouden.

En aangezien ‘NEE’ soms best onaardig klinkt, zit er bij de opdracht een alleraardigst lijstje (geschreven door twitter-icoon Claire Diaz-Ortiz) met 99 andere manieren om nee te zeggen. In het Engels, maar hier vind je wel wat inspiratie!


99 Ways to Say No

  1. Not now.
  2. Look! Squirrel! (This was the best NO suggestion I received from a commentor on my earlier post. I can’t wait to use it.)
  3. My word of the year is REST, so I can’t fit another thing in.
  4. Nope.
  5. No thanks, I won’t be able to make it.
  6. Not this time.
  7. Heck no.
  8. No way, Jose. (Since my husband is named Jose, this is a favorite in our house.)
  9. Regrettably, I’m not able to.
  10. It’s that time of the year when I must say no.
  11. It’s a Wednesday. I have a “No on Wednesday” policy.
  12. Ask me in a year.
  13. I know someone that might be a fit for that. I’ll email you their information.
  14. You’re so kind to think of me, but I can’t.
  15. Maybe another time.
  16. Sounds great, but I can’t commit.
  17. Rats! Would’ve loved to.
  18. I’m slammed.
  19. Perhaps next season when things clear up.
  20. I’m at the end of my rope right now so have to take a raincheck.
  21. If only it worked.
  22. I’ll need to bow out.
  23. I’m going to have to exert my NO muscle on this one.
  24. I’m taking some time.
  25. Thanks for thinking of me, but I can’t.
  26. I’m in a season of NO.
  27. I’m not the girl for you on this one.
  28. I’m learning to limit my commitments.
  29. I’m not taking on new things.
  30. Another time might work.
  31. It doesn’t sound like the right fit.
  32. I’m RESTing right now.
  33. I’m not sure I’m the best for it.
  34. No thank you, but it sounds lovely.
  35. It sounds like you’re looking for something I’m not able to give right now.
  36. I believe I wouldn’t fit the bill, sorry.
  37. It’s not a good idea for me.
  38. Not now.
  39. I’m trying to cut back.
  40. I won’t be able to help.
  41. If only I had a clone!
  42. I’m not able to set aside the time needed.
  43. I won’t be able to dedicate the time I need to it.
  44. I’m head-down right now on a project, so won’t be able to.
  45. I wish there were two of me!
  46. I’m honored, but can’t.
  47. NoNoNoNoNoNo.
  48. I’m booked into something else.
  49. I’m not able to make that time.
  50. Thanks, but no thanks.
  51. I’m not able to make it this week/month/year.
  52. Bye now.
  53. I’ve got too much on my plate right now.
  54. I’m not taking on anything else right now.
  55. Bandwidth is low, so I won’t be able to make it work.
  56. I wish I could make it work.
  57. Not possible.
  58. I wish I were able to.
  59. If only I could!
  60. I’d love to — but can’t.
  61. Darn! Not able to fit it in.
  62. Nah.
  63. No thanks, I have another commitment.
  64. Unfortunately, it’s not a good time.
  65. Sadly I have something else.
  66. Unfortunately not.
  67. I have something else. Sorry.
  68. Apologies, but I can’t make it.
  69. Thank you so much for asking. Can you keep me on your list for next year?
  70. I’m flattered you considered me, but unfortunately I’ll have to pass this time.
  71. And my favorite, “Oh I wish I could help but you know, I bet Claire could help you with that.”
  72. Thank you for thinking of me. Unfortunately it’s just not a match.
  73. No, sorry, that’s not really my thing
  74. Can I get back to you on that?
  75. Ew.
  76. No, I’d rather you didn’t, but thanks anyway
  77. I can’t make it work.
  78. It just won’t fit right now.
  79. I’m really buckling down on my priorities right now, so I can’t.
  80. No say I.
  81. What’s the compensation?
  82. How much are you able/willing to pay
  83. Ick.
  84. Are you able to better that offer?
  85. Sorry, no can do.
  86. I only say yes to very select opportunities, and unfortunately this doesn’t meet my criteria.
  87. The demands would be too much for me.
  88. It’s not feasible for me to take this on.
  89. I wish I had all the time in the world.
  90. My body double can.
  91. In another life.
  92. I cry, but decline.
  93. My advisors won’t agree to it.
  94. My body says yes, but my heart says No.
  95. I’m not the person you’re looking for.
  96. I don’t have an iota of bandwidth left in my brain.
  97. If only.
  98. N to the O.
  99. NO.

    no!

Blijf staan!

Jaren geleden had ik een baan bij een Amerikaans IT bedrijf. Dat bedrijf zou worden overgenomen door een ander Amerikaans IT bedrijf. Het bleek een ongezonde werkomgeving. Om de haverklap werd er een manager geveld door een hartaanval, en kregen we een mailtje met de strekking “ we wensen Els en de kinderen veel sterkte met het verwerken van dit verlies”.

Later werkte ik in een heel andere branche, de wijnhandel. Hier ging er helemaal niemand dood aan een hartaanval. Hoe kwam dat? Stress,  overgewicht en roken kwamen in beide sectoren voor. In de IT werd zelfs iets meer gesport! Je zou denken: dan maakt de wijn het verschil. Wijn maakt de aderen soepel en voorkomt hartproblemen en zo.  Los van dat de wetenschap er niet uit is of wijn ook echt gezond is (en in welke hoeveelheid dan), vrees ik dat dat te gemakkelijk gedacht is.

20140610-123257-45177647.jpg

Ik heb zelf een andere theorie: namelijk dat staan het verschil is. Ga maar na, hoeveel van het werk in de wijnhandel staand wordt uitgevoerd. In winkels, bij wijnbeurzen en het proeven van de wijnen, op bezoek bij producenten: iedereen staat, in de wijngaard of in de wijnkelder. En ook de sommeliers doen staand hun werk.  In de tijd dat ik in een wijnwinkel stond (er was geen stoel) viel ik zomaar 4 kilo af – zonder enige moeite of dieet! Even een doosje naar een klant brengen,  een wandelingetje naar het magazijn, een pallet af- of opstapelen. Mensen die in de wijn werken hebben gewoonweg meer fysieke activiteit gedurende de dag. Bij mijn computerbedrijf kroop men alleen achter de computer vandaan voor een plas- of rookpauze.

Uit onderzoek, geciteerd op de website van het TNO, blijkt dat de hele dag zitten ongezond is. En dat je dat met een uurtje sporten niet ongedaan kan maken. Maar draai het eens om: Een levensstijl waar de hele dag door zo’n beetje bewogen en gestaan wordt is  veel gezonder dan af en toe een uurtje sporten. Zo bekeken zijn twee uurtjes staand kijken naar een voetbal- of hockeywedstijd (mag ook een museumbezoek of retail therapy zijn)  misschien wel een veel betere invulling dan de wedstrijd zelf spelen . Vooral als je daarna  op de fiets of te voet naar huis moet omdat je zo nodig wijn moest drinken in derde helft.

Zittend werken is gewoon niet gezond. Foto: npr.org

Zittend werken is gewoon niet gezond. Foto: npr.org

 

Alles is… MOOI!

Wat leuk om vandaag gast op Mooidus te zijn! Ik volg Barbara vanaf haar eerste blog op de voet. Even had het er zelfs op geleken dat we samen ‘bloggend’ van start zouden gaan, maar uiteindelijk zijn we ieder een eigen kant op gegaan. En in beide gevallen is dat meer dan MOOI dus! 

foto - versie 2

Ik zal me even voorstellen: mijn naam is Marjolijn, ik ben 48, woon zowat mijn leven lang in Muiderberg, ben ruim 20 jaar getrouwd en moeder van een zoon van 11.

Tien jaar geleden heb ik, samen met Ellen (een klasgenootje van de basisschool) én vriendin Hanneke de beauty salon ‘mooi voor je handen, voeten en huid’ opgestart. Het liep al snel als een tierelier, dus hebben we de salon uitgebreid met Joan van ‘mooi massage’. Vier ZZPers onder één dak, dus vier ‘meisjes van mooi’ – samen zijn we MOOI MUIDERBERG, de leukste no-nonsens salon van Nederland en omstreken.

salonmooi

Barbara en ik kennen elkaar vanaf 2009. Ik heb ongeveer twee jaar praktisch naast haar gewoond – en in die tijd amper één woord met haar gewisseld. Daar kwam pas verandering in toen Bar voor een optreden bij de plaatselijke toneelvereniging rode, lange nagels nodig had. Zo kwam zij in onze salon terecht en sprak ik haar voor het eerst, écht. Een leuk gesprek met ‘een klant’ maar meer was het ook niet… Of beter gezegd: nóg niet.

IMG_2578

Daarna kwam ik haar veelvuldig op Facebook tegen, met name in de Inwoners groep van ons dorp. We reageerden op dezelfde soort discussies of berichten. En vaak gebeurde het, dat zij al een reactie gaf, terwijl ik nog driftig zat te typen op een soort gelijk antwoord… We waren gelijkgestemden, dat bleek al snel.

In dezelfde tijd ontving ik van haar een berichtje via Facebook (waar anders?) waarin Bar me vroeg of ik er bezwaar tegen maakte als zij de naam ‘mooi’ zou gebruiken voor de door haar bedachte plaatselijke verkoopgroep ‘Mooi uit ‘t Gooi’. Dat had ik niet, helemaal gezien het feit dat ik direct verslingerd raakte aan het koopjes jagen binnen die groep. Ons eerste directe contact was nadat Barbara in die groep groene, korte, leren laarsje voor € 10 euro in de aanbieding deed en ik daar als eerste op reageerde. Ik snap trouwens nog steeds niet waarom ik in godsnaam zo fanatiek op die groene laarsjes geboden heb – omdat ik een bloedhekel heb aan groen! Hou het er maar op dat die ontmoeting gewoonweg geregeld móest worden omdat wij samen ‘chicks on a mission’ zouden worden. Ik ging die laarsjes passen maar liep een uur later bij haar de deur uit met een vele betere deal.. Samen de strijd aan tegen een onzalig plan van de gemeente: een kunstgrasveld bij de (door velen) geliefde historische dorpsingang van ons mooie dorp! Die groene laarsjes heb ik de volgende dag al weer doorverkocht..

IMG_2492

Tijdens een vergadering van de gemeenteraad over dat hockeyveld maakten we kennis met nog veel meer mensen met een ‘Hart voor Muiderberg’. En wat er toen gebeurde… Binnen twee dagen waren we continue met elkaar op Facebook te vinden in een speciaal aangemaakte (geheime) groep. Binnen een week hebben we een stichting opgericht. En na een paar weken lag daar, mede door de hulp van heel veel mensen die ontiegelijk veel werk hebben verricht: een complete website, een berg aan onderzoek, een serieuze zienswijze, een online petitie en ruim 600 handtekeningen van medebewoners die tegen de komst van dit veld waren. BANG!

IMG_3571

Vanaf dat moment hebben Barbara en ik elkaar niet meer losgelaten. Elke dag hadden we chatjes via Facebook en zo leerden we elkaar goed kennen. We ontdekten steeds meer raakvlakken en gedeelde interesses. Neem onze DIY manie: zelf getimmerde loungebankjes van pallethout. Dat we het in ons hadden om te klussen, hilarisch gewoon! Toch flikten we het en lagen menige zwoele zomerdag te relaxen op onze eigengemaakte bedjes. Of wat te denken van ons ‘haak’ avontuur: in één avond een poef haken, waarvan onze kinderen niet geloofden dat hun moeders die écht zelf hadden gemaakt! We konden het zelf amper geloven, twee vrouwen met, op dat gebied, linkerhanden.

IMG_0889

Verder merkte ik dat wij een boel karaktereigenschappen delen, waarvan de leukste (maar voor onze directe omgeving beslist de lastigste) is: ‘je vastbijten in iets en het vervolgens niet kunnen loslaten’. Onze mannen wisselen er tijdens voetbal vaak klachten over uit. Ze hebben wat dát betreft ook echt wat met ons te stellen, zoals wij als twee ‘fanatics’ bezig zijn, vaak tot diep in de nacht…

Maar ook ideeën over ‘ondernemen’ en ‘netwerken’, daar staan we exact hetzelfde in. We voelen allebei gewoon dat er óóit, op dat vlak, nog wel een samenwerking aan zit te komen maar hoe, wat en waar? Dat blijft nog even vaag. Voorlopig zijn wij nog te druk met onze eigen MOOI’s dus!

IMG_0867

Andere materie

jacq veer

Ik ga een bekentenis doen. Eentje die niet verrassend is voor de mensen die mij kennen: Ik hou van mooie dingen. Mooie spullen om me heen, mooie meubels, design, vintage, of iets curieus. Iets toevalligs, een mooie veer of steen die ik op mijn pad vind.

Ik ben een enthousiaste verzamelaar. Op dit moment verzamel ik vintage plantenpotten van klei. Ik struin dus graag en vaak kringloopwinkels af – en weet meestal aardig te scoren. Natuurlijk moeten die potten gevuld worden, dus planten verzamel ik inmiddels ook. Ik koop en ruil en stek wat af en krijg er regelmatig nieuwe exemplaren bij. Inmiddels is het bij ons thuis zo groen, dat ik wat selectiever begin te worden.

Zo werkt het bij alle verzamelaars. Als je net begint, verzamel je eerst vooral alles. En wanneer je al veel hebt, begin je kieskeuriger te worden. Dan scoor je nog maar sporadisch.

Om aan mijn ‘mooie dingen willen hebben’ -drang te voldoen, start ik om de zoveel tijd een nieuw project. Zo bezit ik al veel stoelen, theepotten, theelepels met herten, sowieso serviesgoed in het algemeen (voor verjaardagen en partijen wordt er vaak van alles van me geleend – kan gemakkelijk 40 personen voorzien!), kussens, West Germany vazen en opgezette dieren…

En met al die ingrediënten maak ik dan settings.

foto kopie

Naast mooie dingen willen hebben, wil ik vooral maken. Beelden maken, beelden die een gevoel oproepen. Direct om me heen zijn dat beelden die me blij maken, die me rust geven en die me inspireren. Voor mijn interieur betekent dat de balans vinden, tussen meer en minder, tussen kleur en materiaal, tussen oud en nieuw, tussen verantwoord en eigen (wijs). Een afspiegeling van wie ik ben, of soms van wil ik zou willen zijn…

Gelukkig kan ik veel van mijn verslaving, of noem het passie (en misschien wel talent kwijt in mijn werk. Als regisseur maak ik beelden op toneel, met mensen, kostuums, licht en decor. Daar wil ik de toeschouwer prikkelen, verleiden, ontroeren en confronteren met onze verlangens en gedrag.

Jacq theater

Als interieur styliste creëer ik omgevingen voor anderen. Ruimtes waar mensen zichzelf in  positieve zin in herkennen. Als stylist neem ik zorgen weg, door te (helpen) kiezen, maak ik de inrichting van ruimtes functioneler – en bovenal prettiger!

En dan de hamvraag. Hoe materialistisch en oppervlakkig is dit allemaal…? Hoe belangrijk?

Alle materiële dingen op zich zijn niet zo cruciaal. Het gaat me niet om het bezit, ik kan gemakkelijk weggeven of wegdoen. Ik maak anderen graag blij. Nee, het gaat voor mij om de beweging. Het dynamische van verzamelen, dat is  wat lonkt en bevredigt.

Maken zit me in de genen, het is een … drang. Ik moet de dingen met elkaar in evenwicht brengen. Het juiste evenwicht in mijn ogen, wel te verstaan.

Mijn fantasie slaapt nooit.

Met een deetje of een teetje?

lekkere spelfout

Omdat ik voor mijn werk veel schrijf, denk ik er bijna nooit over na: spelling. Hoe schrijf je dat woord? Meestal weet ik het wel. En anders helpt mijn spellingchecker me op weg. Maar als die het ook niet weet, (en dat komt vaker voor dan je denkt!) dan typ ik het moeilijke woord in op Google. Krijgt het 15 duizend hits, is het fout. Heeft het 23 miljoen hits, is het goed. Dit trucje werkt in het Nederlands en willekeurig welke andere taal. The wisdom of the crowds. (Geen waterdichte strategie, overigens.)

Vaak denk ik bij een spellingsvraag even na over een bruikbaar alternatief. Moet het woord in deze tekst wel zo lastig zijn? Persoonlijk ben ik een groot liefhebber van eenvoudige taal. In mijn eigen stukjes probeer ik moeilijke woorden te vermijden. Dat leest een stuk prettiger. Bijkomend voordeel: hoe makkelijker een woord, hoe groter de kans dat ik het goed schrijf.

dtfout_0Maar spellen is meer dan lastige woorden omzeilen. En daarmee kom ik  uit bij de meest ellendige vraag voor schriftelijk Nederlands. Schrijf je een bepaald werkwoord nou met een d of met een t? En voor het antwoord op deze vraag ben je bij mij aan het juiste adres. Omdat ik de afgelopen jaren heel wat cursussen ‘Nederlands voor Duitstaligen’ heb gegeven, kan ik dit vervelende spellingsvraagstuk inmiddels super simpel uitleggen. Leest u maar even mee!

Werkwoorden, NU

Ten eerste de tegenwoordige tijd. Dat gaat over alle werkwoorden in het ‘nu’. Is het ik wordt of ik word hier niet goed van? Daar kom je als volgt achter. De vervoeging van bijna alle werkwoorden is hetzelfde. Geloof me, er is maar een handje vol uitzonderingen. Je kunt dus bij ieder werkwoord dezelfde checklist hanteren.

1. Zoek de stam van je werkwoord. Gewoon -en eraf halen. Werken wordt werk. Typen wordt typ. Kijken wordt kijk.

2. Vaak moet je de stam een beetje aanpassen op dubbele letters. De uitspraak bepaalt de schrijfwijze! Dus rennen wordt ren, met één n, niet met een dubbele. En praten wordt praat, niet prat. Maar dit doe je vanzelf goed, daar hoef je als geboren Nederlander niet over na te denken. (Ben je Duitstalig? Dan kunnen we daar een extra lesje aan wijden.)

3. Heb je de stam te pakken? Dan kun je gaan vervoegen. Kijk naar de persoonsvorm. Gaat het over 1 persoon? Dan is het ik, jij of u, of hij/zij/het. Daar gaan we.  Ik krijgt niks, geen t, en ook geen andere letter. Gewoon de stam – en klaar. Ik werk, ik pak, ik loop, ik word. Zonder t. Altijd. Bij jij en hij/zij/het plak je een t achter de stam. (Maar bij jij zit er een addertje onder het gras, als het werkwoord voor de persoonsvorm staat.*)

4. En de rest van de persoonsvormen, wij, jullie en zij, die zijn meervoud. Die krijgen -en. Dat is nog makkelijker dan enkelvoud, want dan heb je het hele werkwoord weer terug. Tip: wil je nooit meer gedoe met werkwoorden? Schrijf dan alleen nog in het meervoud. Wij worden. Wij werken. Niks aan de hand!

* Bij jij, en alleen bij jij, ligt het eraan, of het werkwoord voor of achter de persoonsvorm staat, of je een -t plakt. Meestal staat het werkwoord achteraan. Dan zet je bij jij een -t. (Maar het resultaat mag nooit meer dan een t zijn, anders staat het stom.) Jij slaapt. Jij leest. Jij loopt. Jij weet. — En soms staat het werkwoord vooraan. Bij een vraag, bijvoorbeeld. Dan zet je geen -t. Slaap je? Lees je? Loop je? Weet je? (Huh, toch een t bij weet je? Ja. Maar die hoort bij de stam.)

Werkwoorden, vroeger

Hein de KortWerkwoorden in de verleden tijd zijn iets lastiger. Ten eerste zijn er rond de 200 onregelmatige werkwoorden. Die moet je gewoon kennen. (Ik liep, ik keek, ik wist, ik lag.) Maar bij de overgrote meerderheid, de regelmatige werkwoorden, komen er alweer d’s en t’s om de hoek kijken. En die zijn goed te doen!

Is het ik wachtte of ik wachte op de bus? Mijn generatie denkt nu automatisch aan ‘t kofschip. En nog steeds leert ieder kind op de basisschool de regels van ‘t kofschip. Hoe zat het ook alweer?

1. Je gaat alweer terug naar de stam van het werkwoord. Eindigt de stam op één van de medeklinkers die voorkomen in ‘t kofschip (of de letter) x? Dan krijgt het woord in de verleden tijd een -t erbij. Eentje. Niet overdrijven.

2. Eindigt de stam op een andere letter? (Dit is meestal het geval!) Dan krijgt het woord in de verleden tijd een -d erbij. De D is voor DEFAULT. Ook hier niet overdrijven. Eén d achter de stam. Klaar.

kofschip (1)

Dus hoe zit het met wachten? De stam eindigt op een t. Verleden tijd dus met een t achter de stam. Resultaat: ik wachtte met dubbel t. Dat pas je gewoon toe. Eigenlijk is dat hele kofschip een eitje. Je kunt het doen tot je erbij neervalt. Gaat altijd goed, want uitzonderingen zijn er niet. En verder is het een kwestie van veel lezen (zo zie je hoe het hoort) en zelf schrijven (oefening baart kunst).

PS: Groot Dictee

Ieder jaar test ik geheel vrijwillig hoezeer mijn eigen spelling kraakt. Vlak voor de jaarwisseling neem ik, bloedserieus, puntje van mijn tong eruit, deel aan het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Je kent het programma vast wel. Een bekende schrijver zorgt voor de tekst – een verhaaltje vol grappige wendingen en moeilijke woorden, boordevol instinkers en ‘oh hemel, hoe schrijf je dat ook alweers’.

groot-dictee2

Philip Freriks, de arrogante ex-Journaallezer, die tergend langzaam de meest gruwelijke zinnen voordraagt. Zijn Belgische collega met het verzorgde stemgeluid, die ervoor zorgt dat je je TomTom (kleine letters? twee woorden?!) meteen op Vlaams wilt programmeren. De Bekende Nederlanders, die helemaal nat gaan omdat ze niet weten of je bouille-a-baise nou met of zonder koppeltekens schrijft. (Ik natuurlijk ook niet.) En vrijwel ieder jaar een Belg die wint.

groot dictee 1

Helaas kan ik de eindscore van mijn dictee niet zelf bepalen. Als het TV-programma na het ‘meeschrijven’ overschakelt naar ‘nakijken’, zegt mijn vriend, die overigens categorisch weigert om mee te doen, opeens: ‘Ik check je dictee wel eventjes’. En voor ik er erg in heb, rekent hij meerdere fouten in hetzelfde woord. Zo gaat het snel, zeker bij een woord als bouillabaisse (zonder koppeltekens, zonder e in het eerste woord, met dubbel s in het derde.) 4 fout, u mag achteraan aansluiten, kassa!  Ik zou mezelf hier inderdaad maar één foutje geven.  Fout is fout. Rot toch op met je vissoep.

Maar zelfs met de meest kritische nakijker aan mijn zijde, scoor ik redelijk. Over het algemeen eindig ik ruim boven de middenmoot van de ‘professionele deelnemers’. Persoonlijk denk ik met groot plezier terug aan 2010, toen ik met het dictee van mijn favoriete schrijver (Arnon Grunberg) mijn beste score aller tijden behaalde. Maar genoeg over spelling. Ik ga de keuken in, trek in een soepje.

bouillabaisse_

Alle ballen de lucht in!

Gisteren had ik een interview met Emile van der Linde, de gedreven directeur van een kleine, eigenwijze ARBO-dienst. Emile heeft het zijn missie gemaakt om bedrijven en werknemers te begeleiden naar minder ziekteverzuim. Hij weet veel over de redenen waarom mensen zich ziek melden op hun werk. Dat kan een sportblessure zijn, een hardnekkige griep of een burn out. Maar soms is de aanleiding waarom iemand zich ziek meldt, niet het hele verhaal. Bij mensen die vaker uit de running zijn, speelt er vaak meer. Er zijn problemen op de achtergrond. Een zieke partner, geldproblemen, kinderen met een rugzakje. Veel mensen worden ziek van hun zorgen, van uitputting, van moedeloosheid.

moedeloos

Emile vertelde hoe hij samen met zieke of gedemotiveerde werknemers naar oplossingen zoekt. Read More

Mag ik een teiltje?

emancipatie-568x446

NRC Handelsblad heeft een weekendbijlage aan het onderwerp ‘emancipatie’ gewijd. Dat leverde een stroom van reacties op, ik tel er op dit moment bijna 9000. Ook mijn medeblogger Els heeft er een stuk over geschreven – en ik verwacht niet anders dan dat vandaag  de brievenrubrieken  van de kranten vol zullen staan.  De al dan niet gelijke rechten en kansen van vrouwen in ons land, die zijn altijd goed voor discussie.

En aangezien ik aan die discussie graag deelneem, begin ik met een officiële disclaimer. De auteur dezes (yep, that’s me) heeft geen wetenschappelijke achtergrond in genderstudies. Ik weet zeker dat ik niet de juiste termen gebruik en betwijfel of wat ik schrijf politiek correct is. Ik ben ook geen econoom, statisticus of politica. Ben nooit tafeldame bij DWDD geweest. Tevens mis ik werkervaring als CEO van een beursgenoteerd bedrijf. Waarvan akte.

Ik val weliswaar in de categorie ‘fulltime werkende moeder’, maar voel me meestal óf werkend (ik spendeer tijdens onderhandelingen geen enkele gedachte aan mijn kleuter) óf moeder (ik ben in staat om irritante klanten buiten werktijd totaal te verdringen). De combinatie ‘werken én moederen’ lukt me soms eventjes, maar is geen streven op zich. Zooo… heb ik me meteen (da’s vast heel vrouwelijk) een beetje ingedekt. Read More

Emanciperen…of multiciperen?

foto NRC“Mam, er is post!” Zaterdagmorgen, 9.30 uur. Inderdaad, de NRC ligt op de mat. Ik blader door de katernen heen tot mijn oog valt op de coverstory van de Opinie & Debat pagina met als titel: ‘Emancipatie op een keerpunt?’ Met als ondertitel: ‘Nederlandse vrouwen blijven deeltijdwerken en Duitsland wordt conservatiever’. Ik zit er helemaal klaar voor. Niet omdat ik mij zo graag bezig houd met emancipatie – sterker nog,  ik heb er helemaal niets mee – maar omdat ik tegenwoordig gefocust ben op ‘voer’ voor mijn blogs op mooidus.nl. En aangezien mijn mede-bloggers Barbara en Sonja Duits zijn kan ik dit niet laten liggen.

Ik ga lezen, maar met tegenzin. Dat komt omdat ik met het woord ‘emancipatie’ alleen al klaar ben. Kunnen we dat woord niet vervangen door iets wat een positievere en meer hedendaagse lading heeft? Bijvoorbeeld door ‘multicipatie’? Read More